یکی از آزار دهنده‌ترین ویژگی‌های بیش‌تر مرورگرهای وب که در راس آنها کروم شرکت گوگل قرار دارد، پرش صفحات وب هنگام بارگزاری تصاویر بزرگ و تبلیغات در پس‌زمینه‌ مرورگر است.

پرش صفحه‌ وب هنگام بارگزاری تصاویر بزرگ و تبلیغات در پس‌زمینه‌ مرورگرها جزو آزار دهنده‌ترین قابلیت‌های آن‌ها محسوب می‌شود. میزان این آزار در مرورگر کروم گوگل به دلیل محبوبیت بالای آن میان کاربران، به مراتب بیش‌تر از سایر مرورگرها حس می‌شود.

به احتمال قوی شما هم بارها عملکرد این ویژگی را تجربه کرده‌اید؛ به این صورت که در گوشی هوشمند خود وارد مرورگر شده و صفحه‌ وبی را که می‌تواند دارای اطلاعات مفید فراوانی باشد باز می‌کنید. سپس در حالی که صفحه را به طرف بخش‌های مهم آن مرور می‌کنید (Scroll down) ناگهان تصاویر و تبلیغات از راه می‌رسند و باعث جابه‌جایی بخشی از صفحه که در حال مطالعه‌ آن بودید می‌شود که باعث به هم خوردن تمرکز شما خواهد شد! که این موضوع اصلا جالب نیست.

خوشبختانه گوگل کروم امکان جلوگیری از چنین قابلیتی را به وسیله‌ ویژگی Scroll Anchoring فراهم کرده است.

برای جلوگیری از پرش صفحه نیازمند نسخه‌ ۵۱ از مرورگر کروم خواهید بود. اگر جزو کاربرانی هستید که نرم‌افزارهای خود را بروز نگه می‌دارند، قطعا آماده‌ انجام این راهکار هستید!

شما می‌توانید برای اطلاع از نسخه‌ مرورگر کروم خود پس از اجرای آن بر روی منوی سه نقطه‌ عمودی ضربه زده و به بخش Settings مراجعه کنید. سپس باید گزینه‌ About Chrome واقع در پایین صفحه را لمس کنید.

اگر درحال استفاده از نسخه‌ ۵۱ مرورگر کروم یا نسخه‌های بروزتر آن بوده و تمایل زیادی به متوقف کردن پرش‌های آزار دهنده‌ صفحه را دارید، در ادامه‌ این آموزش با فعال کردن ویژگی Scroll Anchoring آشنا می شوید.

قبل از هرچیز مرورگر کروم را اجرا کرده و عبارت "chrome://flags/#enable-scroll-anchoring" را در جعبه‌ جستجو تایپ کنید. در انتها دکمه‌ Go را بفشارید تا وارد صفحه‌ مربوطه شوید.

خوشبختانه دسترسی به منوی flags در بیش‌تر نسخه‌های گوگل کروم از جمله ویندوز، مک، لینوکس و... امکان‌پذیر بوده و می‌توانید همین راهکارها را در این نسخه‌ها هم عملی کنید.

مرحله دوم

با پشت سر گذاشتن مرحله‌ قبل، به منوی ایمن Flags کروم منتقل خواهید شد. اگر به نتیجه‌ی کار خود اطمینان ندارید، بهتر است به هیچ چیزی دست نزنید! با این حال، تایپ کردن آدرس یاد شده در مرحله‌ قبلی به طور مستقیم شما را به بخش فعال کردن Scroll Anchoring خواهد برد. فقط کافی است که بر روی گزینه‌ Default ضربه بزنید.


مرحله سوم

پنجره‌ای فرعی (pop-up) نمایان خواهد شد که امکان تغییر تنظیمات را برای شما فراهم می‌کند. اگر مثل ما تمایل به فعال کردن قابلیت Scroll Anchoring را دارید، روی enable ضربه بزنید.

مرحله چهارم

پس از انجام این کار، با پیامی در پایین صفحه مواجه خواهید شد که برای اعمال شدن اثر تنظیم انجام شده، خواستار اجرای دوباره‌ مرورگر خواهد بود. روی Relaunch ضربه بزنید و از کار با مرورگر جدید خود لذت ببرید.

اندروید پرطرفدارترین سیستم‌عامل موبایل است و گهگاهی شاهد شیوع بدافزار در بین گوشی‌های هوشمند اندرویدی هستیم. اخیرا نیز گزارشی منتشر شده مبنی بر این که بیش از ۱۰ میلیون گوشی هوشمند اندرویدی، به بدافزاری به نام hummingbad آلوده شده‌اند.

اندروید با در دست داشتن ۸۰ درصد از بازار گوشی‌های جهان، به عنوان پرطرفدارترین سیستم‌عامل موبایل شناخته می‌شود. پرطرفدار بودن از یک سو و اجازه‌ی نصب برنامه‌ها از منابع غیر مطمئن از سویی دیگر موجب شده‌ که گاهی شاهد آلوده شدن هزاران دستگاه اندرویدی به بدافزارهای خطرناک باشیم. یک ماه پیش، محققان ترند میکرو، جزییاتی را در مورد نحوه‌ی انتشار بدافزاری به نام Godless در بین گوشی‌های هوشمند اندرویدی منتشر کردند. هدف سازندگان این بدافزار از کافر نامیدن این برنامه، این بود که می‌خواستند نشان دهند به هیچ قید و بند امنیتی و اخلاقی پایبند نیستند.

این بار Check Point، که همچون ترند میکرو سازنده‌ی نرم‌افزارهای امنیتی است، گزارشی منتشر کرده است مبنی بر این که بیش از ۱۰ میلیون گوشی هوشمند اندرویدی، به بدافزاری خطرناک به نام hummingbad آلوده شده‌اند. طعمه‌های این بدافزار در تمام نقاط جهان پراکنده شده‌اند. مثلا ۱.۶ میلیون نفر از کاربران چینی، ۱.۲ میلیون از کاربران هندی و بیش از ۲۸۸ هزار نفر از کاربران آمریکایی، از دستگاه‌هایی استفاده می‌کنند که به hummingbad آلوده است، بدون آن که خود از این ماجرا خبر داشته باشند. قسمت مشکوک و متخلف این بدافزار در ماه فوریه کشف و مشخص شد که توسط یک آژانس تجزیه و تحلیل تبلیغات چینی به نام Yingmob توسعه یافته است. تجارت اصلی این آژانس ظاهرا تولید پلتفرم‌های تبلیغاتی و نرم‌افزارهای ردیابی مجاز است.

باوجود فعالیت ظاهرا مجاز این آژانس، بدافزار hummingbad اصلا مجاز و درست نیست. طبق گزارش Check Point، این بدافزار هنگام نصب شدن روی گوشی، یک ابزار روت روی آن نصب کرده و به هکر، به عنوان ادمین دسترسی کامل می‌دهد. پس از انجام این عملیات، هکر می‌تواند هر نرم‌افزاری که بخواهد، از جمله نرم‌افزارهای جاسوسی را روی گوشی نصب کند.

تیم تحقیقاتی چک‌پوینت در این مورد می‌گویند:

" تیم مسئول توسعه‌ این بدافزار، یک تیم توسعه‌ی پلتفرم خارجی است و شامل چهار گروه با ۲۵ عضو می‌شود. درآمد کسب شده از این بدافزار برای هکر‌های توسعه‌دهنده‌ی آن، بیش از ۳۰۰ هزار دلار در ماه تخمین زده شده است. اغلب این درآمد از راه کلیک روی تبلیغاتی است که به اجبار برای کاربر نمایش داده می‌شود. "

اما موضوعی که محققان را نگران کرده است، نصب برنامه‌های تبلیغاتی روی گوشی‌های هوشمند اندرویدی توسط این بدافزار نیست، بلکه موضوع نگران کننده این است که مطابق بررسی‌ها، مشخص شده است که این تیم می‌توانند با نصب این بدافزار روی یک گوشی هوشمند، به تمام اطلاعات درون آن دسترسی داشته باشند و آن‌ها را در ازای مبلغ خاصی به افراد سودجو بفروشند. البته چک‌پوینت معتقد است که Yingmob هنوز این کار را انجام نداده است، اما اگر قصد انجام آن را داشته باشد، کار دشواری در پیش رو نخواهد داشت.

از طرفی بدون شک hummingbad، نخستین نرم‌افزار بحث‌برانگیز توسعه‌یافته توسط Yingmob نیست. این شرکت یکی از چندین کمپانی پشت بدافزاری است که اخیرا در سلسله حملاتی پلتفرم موبایل اپل (ios) را مورد هجوم قرار داد. نه گوگل و نه Yingmob هیچ کدام هنوز واکنش رسمی به این موارد نشان نداده‌اند، اما به دلیل وجود کاربرانی که روز به روز بیشتر از اینترنت و سرویس‌های مبتنی بر آن استفاه می‌کنند، انتظار داریم که تعداد بدافزارها روز به روز افزایش یابد. دلیل آن هم کاملا واضح است. با نگاهی به بدافزارهای اخیر و پول‌های هنگفتی که هکرها از آن‌ها کسب کرده‌اند، می‌توان انگیزه‌های مالی را به روشنی پشت این حملات دید.

گوگل روز گذشته، بسته‌ی بروز رسانی را برای اندروید ارائه کرد که در آن بیش از ۱۰۰ مشکل آن رفع شده است. در این نسخه درایورهای مربوط به قطعات جدید از سوی کمپانی‌های مختلف تولیدکننده تراشه نیز اضافه شده است.

در بسته‌ بروز رسانی جدید اندروید، مدیاسرور اندروید که وظیفه‌ی پردازش استریم‌های ویدیویی و صوتی را برعهده دارد بروز رسانی شده و چندین حفره‌ی امنیتی نیز رفع شده است.

از بین ۱۰۰ مشکلی که در نسخه‌ جدید اندروید رفع شده، ۱۶ مورد حفره‌ی امنیتی بوده که ۷ مورد از آن‌ها نیز به هکرها اجازه‌ اجرای کدهای مختلف با بالاترین سطح را می‌داده است. این باگ‌ها با ارسال فایل صوتی یا تصویری خاصی به کاربر و از طریق مرورگر یا ایمیل یا اپلیکیشن پیام رسان، فعال می‌شدند. گوگل هنگ‌اوت و پیام رسان پیش‌فرض اندروید که پیش از این از این مدیاسرور استفاده می‌کردند دیگر فایل‌های استریم خود را به آن ارسال نمی‌کنند.

مشکل امنیتی دیگری که در نسخه‌ی جدید رفع شده است، مربوط به کتابخانه‌های OpenSSL و BoringSSL است که به همراه سیستم‌عامل اندروید وجود دارند. این حفره نیز اجازه‌ی اجرای کدهای نفوذکننده را بدون اطلاع کاربر می‌دهد.

بسته‌ بروز رسانی این ماه اندروید در قالب دو بخش ارائه شده است. بخش اول بر روی تمام ابزارهای اندروید اعمال می‌شود و بخش دوم براساس تراشه‌های بکار رفته در هر ابزار متفاوت است و تولیدکنندگان ابزارهای اندرویدی خودشان باید نسبت به ارائه‌ی بسته‌ بروز رسانی اختصاصی اقدام کنند.

دلها همه بهاران شد از شمیم باران / مه رخ نموده امشب در عید روزه داران

هر کس که در دعایش یادی کند ز یاران / شیرین تر از عسل باد کامش به روزگاران . . .

گزینه تنظیمات را انتخاب کنید.

در زیر شاخه عمومی (General) پایین بیایید تا گزینه لغو ارسال (Undo Send) را مشاهده کنید.

روی گزینه فعال سازی لغو ارسال (Enable Undo Send) کلیک کنید.

در ادامه منو کشویی را انتخاب کنید و مدت زمانیکه می‌خواهید گزینه لغو ارسال، پس از ارسال پیام نمایان باشد را انتخاب کنید (۵،۱۰،۲۰،۳۰ ثانیه).

زمان بعدی که ایمیلی ارسال می‌کنید پس از اعلام پیام تأیید ارسال، گزینه لغو ارسال برای شما نمایان خواهد شد.

اگر شما می‌خواهید سایر ویژگی‌هایی که هنوز در جیمیل وجود ندارند و شاید هرگز به جیمیل اضافه نشوند را امتحان کنید می‌توانید از آزمایشگاه جیمیل استفاده کنید. برای این منظور بر روی گزینه چرخ دنده کلیک کنید

مایکروسافت پس از عرضه‌ی ویندوز ۱۰ سیاست‌های خاصی برای اجبار کاربران در بروزرسانی به این نسخه از ویندوز داشته است. برخی کاربران ویندوزهای ۷ و ۸ از این بروزرسانی‌های اجباری و برخی اوقات بدون تایید، ناراضی بوده‌اند. بر این اساس به تازگی یک کاربر توانسته شکایتی برای گرفتن غرامت ۱۰ هزار دلاری علیه این شرکت ارائه کند.

بروزرسانی اجباری و برخی اوقات بدون تایید کاربر به ویندوز ۱۰، یکی از سیاست‌هایی است که مایکروسافت به منظور افزایش کاربران این نسخه از سیستم‌عامل خود انجام داده و برخی کاربران از اقدام این شرکت ناراضی هستند. این بروزرسانی‌های اجباری، برخی اوقات مشکلاتی را نیز برای کاربران ایجاد می‌کند. به تازگی یک کاربر به خاطر بروزرسانی بدون اطلاع ویندوز ۱۰، از مایکروسافت شکایت کرده و حکم پرداخت غرامتی را به جریان انداخته است.

این کاربر که تری گلدستین (Teri Goldstein) نام دارد، صاحب یک کسب و کار کوچک مسافرتی در کالیفرنیا است. گلدستین شکایتی برای دریافت ۱۰ هزار دلار غرامت تنظیم کرده و عنوان آن را نیز دریافت غرامت به خاطر خسارت و هزینه‌های یک کامپیوتر جدید گذاشته است. او عنوان کرده است که پس از یک بروزرسانی ناخواسته به ویندوز ۱۰، کامپیوتر اصلی کسب و کار او دچار مشکلات زیادی شده و با کاهش سرعت مواجه شده است. او برای انجام کارهای خود محبور به خرید یک دستگاه جدید شده است.

گلدستین در مورد این بروزرسانی به خبرگزاری‌ها اعلام کرده است: "من تا قبل از این در مورد ویندوز ۱۰ اطلاعی نداشتم. برای تایید بروزرسانی نیز هیچ سوالی از من پرسیده نشد."

گلدستین اولین کاربری است که توانسته مایکروسافت را در این زمینه محبور به پرداخت غرامت کند اما بسیاری از کاربران دیگر نیز هستند که از این اقدام مایکروسافت برای بروزرسانی اجباری به ویندوز ۱۰ ناراضی هستند. ردموندی‌ها از ابتدای سال جاری بروزرسانی ویندوز ۱۰ را از حالت انتخابی به حالت توصیه‌شده در ویندوز تغییر دادند و علاوه بر آن، علامت ضربدری که برای لغو پیغام‌های بروزرسانی استفاده می‌شد، کارکردی متفاوت پیدا کرده و به نوعی بروزرسانی را تایید می‌کند. مایکروسافت در این پرونده، هیچ اشتباهی را قبول نکرده و تنها به انتشار یک راهنمای جدید برای لغو بروزرسانی‌های خودکار اکتفا کرده است. البته هنوز هم احتمال این وجود دارد که اگر کاربران اقدام خاصی برای لغو بروزرسانی‌ها انجام ندهند، با بروزرسانی ناخواسته مواجه شوند.

به نظر نمی‌رسد کاربر دیگری بتواند غرامتی این‌چنینی از مایکروسافت دریافت کند و منابع خبری اعلام کرده‌اند که حتی مایکروسافت قصد اعلام تجدید نظر در حکم گلدستین را داشته است اما برای جلوگیری از هزینه‌های اضافی دادگاه، از این اقدام صرفنظر کرده است. به هر حال حتی اگر ردموندی‌ها هنوز رویای جاه‌طلبانه‌ یک میلیارد کاربر ویندوز ۱۰ را داشته باشند، برای جلوگیری از اتفاقات این‌چنینی، در قوانین و سیاست‌های نرم‌افزاری خود تجدید نظر خواهند کرد.

چندی پیش نیز یک پرونده‌ی قانونی برای یک بروزرسانی انتخابی برای پلی استیشن ۳ علیه سونی به جریان افتاد که نتیجه‌ی آن میلیون‌ها ضرر مالی برای این شرکت بود.

تایید هویت دو مرحله‌ای راهکاری عالی برای اطمینان از امنیت حساب‌های کاربری است. اما اجبار در وارد کردن یک کد در هر بار استفاده از حساب کاربری واقعا می‌تواند آزار دهنده باشد. به لطف تایید هویت بدون کد Prompt گوگل، این مشکل هم برطرف شده است.

تایید هویت دو مرحله‌ای یک راه بسیار عالی برای کسب اطمینان از امنیت حساب‌های کاربری است. اما اجبار در وارد کردن یک کد در هر بار استفاده از حساب کابری واقعا می‌تواند آزار دهنده باشد. به لطف تایید هویت بدون کد Prompt گوگل، دسترسی به اکانت گوگل بسیار ساده‌تر از قبل شده است؛ فقط کافی است که به گوشی هوشمند خود دسترسی داشته باشید.

اساسا تایید هویت دو مرحله‌ای Prompt به جای ارسال یک کد، اعلانیه‌ی سریعی (push notification) را به گوشی هوشمند کاربر ارسال می‌کند که حاوی سوالی مبتنی‌بر تایید یا عدم تایید ورود به حساب کاربری از دستگاه‌های دیگر است. در صورت تایید شما، تقریبا به طور خودکار و با ضربه روی یک دکمه وارد حساب کاربری خواهید شد. جالب‌تر آن که، این روش در هر دو سیستم عامل‌های اندروید و iOS (منوط به نصب بودن نرم‌افزار گوگل) قابل استفاده است.

اول از همه، شما نیازمند داشتن تایید هویت دو عاملی (Two-Factor Authentication) یا دو مرحله‌ای (Two-Step Verification) فعال شده در حساب کاربری خود هستید ( گوگل بیشتر به نام بردن مورد دوم تاکید دارد). برای این کار به صفحه‌ دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
مراجعه کرده و وارد حساب کاربری خود شوید. از طریق بخش Signing in to Google می‌توانید تایید هویت دو مرحله‌ای را فعال کنید.

پس از انجام همه این کارها یا در صورتی که قبلا اقدام به این کار کرده باشید، کافی است پس از کلیک روی 2Step Verification و وارد کردن دوباره‌ی رمز عبور مربوط به حساب کاربری خود، وارد بخش تنظیمات مربوطه شوید. در صفحه‌ جاری، چندین گزینه‌ی متفاوت شامل گزینه‌ی پیش‌فرض که هر چیزی می‌تواند باشد، وجود دارد. برای مثال گزینه‌ی پیش‌فرض ما پیام صوتی و متنی همراه با ۱۰ عدد کد پشتیبان (Backup codes) است. به منظور شروع استفاده از راهکار گوگل پرامپت صفحه را به طرف پایین مرور کرده و به بخش Set up alternative second step مراجعه کنید. گزینه‌های مختلفی در این بخش وجود دارد اما گزینه‌ی مورد نظر ما Google Prompt است. برای شروع کار روی Add Phone کلیک کنید.

صفحه‌ای فرعی نمایان می‌شود که باید روی Get started کلیک کنید.

در صفحه‌ بعدی، باید گوشی هوشمند مورد تایید خود را از فهرست کشویی انتخاب کنید. قبل از این کار باید صفحه‌ی قفل ایمن در گوشی مورد نظر شما فعال باشد؛ پس در صورتی که قبلا از آن استفاده نمی‌کردید، هم‌اکنون باید آن را فعال کنید. در صورتی که کاربر سیستم عامل iOS هستید، نیازمند دریافت و نصب Google app از اپ استور اپل خواهید بود.

پس از انتخاب گوشی یا تبلت مورد نظر، روی Next کلیک کنید. این کار باعث ارسال یک اعلانیه‌ی فوری به دستگاه انتخابی خواهد شد که تایید یا عدم تایید ورود به حساب کاربری را از شما سوال می‌کند. برای دریافت این اعلانیه، گوشی شما باید آنلاین باشد.

پس از لمس دکمه‌ی Yes، بازخورد تاییدیه را طی فرآیندی شسته و رفته در رایانه‌ خود دریافت خواهید کرد. همچنین، این کار باعث تغییر مرحله‌ی دوم پیش‌فرض ورود به حساب کاربری به Google Prompt خواهد شد که بسیار آسوده‌تر از روش‌های قبلی بوده و حس خوشایندی را به کاربر القاء می‌کند.

تایید هویت دو مرحله‌ای یک لایه‌ی امنیتی مضاعفی است که باید در همه‌ی حساب‌های کاربری خود از آن استفاده کنید. باید از گوگل بابت سیستم جدید تایید هویت تشکر کرد که طی فرآیندی ساده و بدون هیچ زحمتی عمل تایید هویت را برای برقراری امنیت بیش‌تر، فراهم می‌کند.

موضوع برجام و برداشته شدن تحریم‌های ایران همچنان از اخبار داغ داخلی و بین‌المللی است و حرف و حدیث‌های زیادی پیرامون آن وجود دارد. در حالی که در بخش‌های مختلف برخی تحریم‌ها برداشته شده ولی به نظر می‌رسد در حوزه‌ی فناوری اوضاع کمی متفاوت است و کمپانی‌های مشهور همچنان با کاربران ایرانی سر ستیز دارند. اینتل به تازگی وب‌سایت خود را از دسترس کاربران ایرانی خارج کرده است.

با وجود اینکه قرار بوده بعد از قطعی‌شدن برجام، تمامی تحریم‌های ناعادلانه علیه ایران برداشته شود، ولی به نظر می‌رسد همچنان کارشکنی‌های زیادی صورت می‌گیرد. در حالی که کاربران ایرانی همچنان از گوگل و سنگ‌اندازی‌های گاه و بیگاهش دل خوشی ندارند، اینتل نیز به عنوان بزرگترین تولیدکننده‌ی پردازنده در جهان، وب‌سایت خود را از دسترس ایرانی‌ها خارج کرده است. با مراجعه به سایت اینتل با متنی به شرح زیر روبرو می‌شوید:



"مرکز گسترش اینتل:
متاسفیم!
درخواست شما به دلیل اینکه در منطقه‌ی تحریم شده از سوی آمریکا قرار دارید، رد می‌شود. ما از اینکه در شرایط فعلی نمی‌توانیم امکان استفاده از نرم‌افزار، خدمات و تکنولوژی‌های خود را برای شما فراهم کنیم، پوزش می‌خواهیم.
کمپانی Intel Corporation یک مجموعه‌ی آمریکایی است و باید مقررات صادرات این کشور را رعایت کرده و در کنار قوانین وضع شده از سوی خزانه‌داری برای تعامل با برخی کشورها، مجبور هستیم قوانین دولت آمریکا را نیز پیاده کنیم.
اگر فکر می‌کنید درخواست شما به اشتباه پذیرفته نشده است، لطفا از طریق لینک دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
با تیم پشتیبانی ما تماس بگیرید."

به نظر می‌رسد همچنان کشورهای غربی تلاش می‌کنند به نحوی از اجرای کامل مفاد برجام شانه خالی کنند و کاربران ایرانی حوزه فناوری نیز باید به امید روزهای خوش آینده باشند.

طراحی کش و سیستم کشینگ یکی از مهم‌ترین اتفاقات در تاریخ کامپیوتر به شمار می‌رود. تمام پردازنده‌های امروزی از آن‌هایی که در موبایل‌ها استفاده می‌شوند تا پردازنده‌های قدرتمند سرورها همگی حافظه‌ کش دارند.

تقریبا تمام پردازنده‌ها از پردازنده‌های کم‌مصرف و کم‌توانی مانند Cortex-A5 آرم تا پردازنده‌های قدرتمندی همچون Core i7 اینتل همگی از حافظه‌ی پرسرعتی به نام کش (Cache) بهره می‌برند. حتی میکروکنترلرهای رده بالا نیز عموما کَشِ کوچکی دارند. با وجود اینکه در طراحی آن‌ها مصرف انرژی اهمیت زیادی دارد و کش نیز انرژی مصرف می‌کند، اما مزیت‌های حافظه‌ی کش آنقدر مهم هستند که استفاده از کش را توجیه می‌کند.

کشینگ و استفاده از کش اختراع شد تا یک مشکل جدی را حل کند. در دهه‌های اولیه‌ی ظهور کامپیوتر، حافظه‌ی اصلی به شدت کند و بسیار گران بود و از طرفی پردازنده‌ها نیز چندان سریع نبودند. در دهه‌ی ۱۹۸۰ اختلاف سرعت بین حافظه و پردازنده افزایش یافت و سرعت کلاکِ میکروپروسسورها مدام در حال افزایش بود. در این شرایط همچنان حافظه‌ها کند بودند و در واقع نمی‌توانستند پا به پای پردازنده‌ها دسترسی به اطلاعات را فراهم کنند. اینجا بود که لزوم ساخت حافظه‌های سریع‌تر حس شد. در نمودار زیر می‌توانید رشد سرعت حافظه‌های DRAM و CPUها را طی سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ مشاهده کنید:

 
در سال ۱۹۸۰ کش در میکروپروسسورها وجود نداشت. در سال ۱۹۹۵ استفاده از سطح دوم کش رواج یافت.

کشِ CPU، حافظه‌ی کوچکی است که اطلاعات مورد نیاز پردازنده در آن ذخیره می‌شود تا پردازنده‌ در نیازِ بعدی خود به این اطلاعات، به سرعت به آن‌ها دسترسی داشته باشد. اینکه چه اطلاعاتی باید در حافظه ذخیره شود، به الگوریتم‌های پیچیده و فرضیات مشخصی از کدهای نرم‌افزار مربوط است. هدف اصلی در استفاده از کش آن است که مطمئن شویم بیت بعدی از اطلاعات که CPU به آن‌ها نیاز دارد، در کش ذخیره شده باشند تا با حداکثر سرعت و حداقل تاخیر در اختیار پردازنده قرار گیرند. به این فرایند Cache Hit نیز گفته می‌شود یعنی بیت بعدی که پردازنده به آن‌ها نیاز دارد، در کش آماده باشد. 

از سوی دیگر، موضوعی با عنوان Cache Miss وجود دارد و به معنی آن است که اطلاعاتی که پردازنده به آن‌ها نیاز دارد در کش وجود ندارد و برای یافتن آن‌ها باید به حافظه‌های دیگر مراجعه کند. این همان جایی است که L2 Cache یا سطح دوم حافظه‌ی کش وارد بازی می‌شود. هرچند حافظه‌‌ی L2 به اندازه‌ی L1 سریع نیست، اما ظرفیت آن بیشتر است. برخی از پردازنده‌ها از طراحی پوششی بهره می‌برند و این بدین معنی است که اطلاعاتی که در L1 ذخیره می‌شود همزمان در L2 نیز کپی می‌شود. اما طراحی دیگری نیز وجود دارد که در آن هیچ وقت اطلاعات موجود در L1 و L2 یکسان نخواهند بود. اگر پردازنده اطلاعات مورد نیاز خود را در L2 پیدا نکند آن‌وقت به سطح سوم کش یا L3 مراجعه می‌کند به همین ترتیب در صورت پیدا نشدن اطلاعات در L3 پردازنده به L4 سر می‌زند و اگر اطلاعات مورد نیاز پردازنده در این سطح از حافظه نبود آن‌وقت ناگزیر به مراجعه به رم (DRAM) می‌شود. توجه داشته باشید که تمام پردازنده‌های از هر چهار سطح حافظه‌ی کش پشتیبانی نمی‌کنند و برخی از پردازنده‌های قدیمی تنها سه یا دو سطح از حافظه‌‌ی کش را در اختیار دارند. 

سطح دوم از حافظه‌کش، ارزان‌ترو بزرگ‌تر از L1 است و علاوه بر آن مصرف انرژی کمتری نیز دارد. اما با این حال بسیاری از پردازنده‌های مدرن امروزی ۹۵ درصد از درخواست‌های خود را از همان L1 پاسخ می‌گیرند و کمتر نیاز به مراجعه به حافظه‌ی سطح دوم پیدا می‌کنند.

دلیل اینکه مدام ظرفیت حافظه‌ی کش افزایش می‌یابد آن است که با افزایش حافظه‌ کش، شانس دسترسی به اطلاعات در این حافظه بیشتر شده و نیاز به رم کمتر می‌شود و این موضوع به معنی افزایش بازده سیستم خواهد بود.

در نمودار بالا که از بررسی دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
تهیه شده است می‌توانید تاثیر اضافه شدن حافظه‌ی ۱۲۸ مگابایتی L4 Cache را در کاهش تاخیر در هر کلاک مشاهده کنید. خط قرمز مربوط به پردازنده‌ای است که حافظه‌ی L4 دارد. دقت داشته باشید که برای فایل‌های سنگین، سرعت آن تقریبا دو برابر دیگر پردازنده‌های اینتل است.

تاثیر اضافه شدن کش به CPU ارتباط مستقیم به نرخ مراجعات موفق پردازنده به کش دارد. هر چه دفعات مراجعه‌ی CPU کمتر با شکست روبرو شود، بازده پردازنده افزایش می‌یابد. در ادامه چند مثال برای این موضوع ارائه می‌کنیم تا دید بهتری نسبت به آن داشته باشید.

تصویر کنید که یک CPU مجبور باشد اطلاعات مشخصی را ۱۰۰ بار پشت سر هم از L1 بخواند. حافظه‌ی L1 تاخیر یک نانوثانیه دارد و هر ۱۰۰ بار نیز حافظه با موفقیت اطلاعات را می‌خواند. به این ترتیب پردازنده ۱۰۰ نانوثانیه برای انجام این عملیات زمان صرف می‌کند. 

حال تصور کنید که همان CPU با نرخ ۹۹ درصد اطلاعات را از L1 بخواند و صدمین مراجعه‌ی آن به L1 بدون پاسخ بماند و مجبور باشد به L2 مراجعه کنید. تاخیر L2 ده سیکل یا ۱۰ نانوثانیه است به این ترتیب پردازنده ۹۹ نانوثانیه برای کسب اطلاعات از L1 و ۱۰ نانوثانیه برای کسب اطلاعات از L2 صرف می‌کند. این بدین معنی است که اگر یک درصد از مراجعات پردازنده به حافظه‌ی L1 بدون پاسخ بماند ۱۰ درصد سرعت پردازنده کاهش می‌یابد. 

در دنیای واقعی حافظه‌ی L1 بین ۹۵ تا ۹۷ درصد مراجعات پردازنده را پاسخ می‌دهد، اما همان دو درصد اختلاف می‌تواند تاثیر محسوسی در سرعت پردازش امور داشته باشد. تازه این برای زمانی است که مطمئن باشیم اطلاعاتی که در L1 یافت نشده است حتما در L2 وجود دارد. اما در دنیای واقعی بعضی اوقات اطلاعات مورد نیاز پردازنده حتی در L3 و L4 نیز وجود ندارد و پردازنده مجبور به مراجعه به رم است. اگر پردازنده مجبور به کسب اطلاعات از رم باشد آنوقت سیکل پاسخ‌دهی به ۸۰ تا ۱۲۰ نانوثانیه افزایش می‌یابد.

وقتی پردازنده‌های سری بولدوزر ای‌ام‌دی را با رقبای اینتلی آن مقایسه کنیم، مبحث طراحی کش و تاثیر آن بر روی بازده‌، به یک عامل بسیار مهم تبدیل می‌شود؛ عاملی که معادلات بازی را بر هم می‌زند. بسیاری از کارشناسان، یکی از دلایل مهم عقب ماندن AMD از Intel در قدرت و بازده‌ی پردازنده‌ها را در طراحی کش می‌دانند. پردازنده‌های سری بولدوزر ای‌ام‌دی از مشکل Cache Contention رنج می‌برند. این مشکل زمانی رخ می‌دهد که دو رشته یا Thread متفاوت اطلاعات را بر روی یک سکتور از کش ذخیره کنند. این مشکل تاثیر بسیار منفی بر روی بازده هر دو Thread دارد. تصور کنید که یک هسته برای کسب اطلاعات مورد نظر خود به کش مراجعه می‌کند، اما هسته‌ای دیگر اطلاعات مورد نظر خود را بر روی همان بخش از حافظه کپی کرده است. در این صورت هسته مجبور است یک بار تمام سطوح کش را چک کرده و سپس به رم مراجعه کرده و مجددا اطلاعات مورد نظر خود را در سطح اول کش بنویسد. این مشکل حتی در پردازنده‌های مجهز به معماری Streamroller ای‌ام‌دی نیز وجود دارد و حتی تلاش این شرکت برای اختصاص ۹۶ کیلوبایت به L1 Code Cache هم موثر نبوده است. از طرفی حتی استفاده از فناوری HSA یا معماری ناهمگن نیز در این باره چندان موثر نبوده است.

به هر حال، کش مبحث فوق‌العاده پیچیده‌ای است که در سرعت پردازش دستورات نقش مهمی را ایفا می‌کند و به نظر می‌رسد مدیریت بهتر آن در پردازنده‌های اینتل یکی از مهم‌ترین دلایل برتری محصولات این شرکت در رقابت با پردازنده‌های AMD است.

سرویس Google Contact برای ذخیره مخاطبین گوشی تلفن همراه

با توجه به افزایش روز افزون مدل های گوشی تلفن همراه و از طرفی سیستم عامل های تحت آن مانند اندروید (android) ، ویندوز فون (windows phone) ، اپل (Apple) و ios یکی از دغدغه های اصلی کاربران ذخیره شماره تلفن مخاطبین آنها در جایی امن بطوری که برای همیشه و ماندگار باقی بماند است.

این قضیه زمانی انسان را آزار می دهد که می خواهید مدل گوشی خود را عوض کنید و یا به یک سیستم عامل دیگر سوئیچ کنید. حتما شما هم تجربه انتقال شماره‌های گوشی قدیمی به گوشی جدید را داشتید. در شیوه‌های سنتی از کل شماره‌های موجود در گوشی یک Export تهیه می‌کردند و فایل را به گوشی جدید منتقل کرده و در آن‌جا مجددا عملیات Import را انجام می‌دادند. پس راه حل چیست آیا می‌توان مخاطبین را در جایی ذخیره کرد که با تمامی گوشی ها قابلیت دسترسی به آن را داشت و حتی موبایل های Nokia symbian را هم پشتیبانی کند؟

بسیاری از افراد مخاطبین خود را در سیم کارت ذخیره می کنند اما با توجه به محدودیت ذخیره در سیم کارت که بطور معمول ۲۵۰ عدد می باشد زیاد برای ما کارساز نیست. نرم افزارهای جانبی فراوانی هم برای انجام این عملیات طراحی شده‌اند، اما شاید ساده‌ترین و ایمن‌ترین راه انتقال و ذخیره شماره تلفن‌ها استفاده از حساب کاربری گوگل باشد. شرکت گوگل سرویسی به نام Google Contact ارائه نموده است که تمامی نیاز های ما را در زمینه ذخیره مخاطبین تلفن همراه برطرف می سازد.

فعال سازی سرویس Google Contact

قبل از هر چیز باید یک حساب کاربری Gmail داشته باشید پس سریعا در سایت گوگل ثبت نام کنید. تقریبا در تمامی سیستم عامل های گوشی تلفن همراه در بخش تنظیمات یک گزینه به نام Add Acount یا “ایجاد حساب کاربری” دارد پس از این که حساب جی میل خود را ساختید در این قسمت آن را اضافه کنید تا تلفن همراه شما به جیمیلتان متصل شود و یا Sync شود.

روش اول: از طریق وبسایت گوگل کانتکت
آدرس سرویس مخاطبین گوگل در این صفحه می باشد :

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

 

که می توانید با ورود به آن به مخاطبین خود را ایجاد یا ویرایش کنید. اول کاری که باید انجام دهیم این است که ابتدا تمامی مخاطبین تلفن خود را به سرویس گوگل انتقال دهیم برای این کار مثلا در گوشی های اندروید ابتدا به بخش Contact رفته سپس گزینه import/export را بزنید و تمامی مخاطبین که چه در سیم کارت و یا چه در تلفن همراه ذخیره کردید به سرویس تان sync کنید. دیگر کار تمام است از این به بعد به هیچ وجه نگران از دست دادن شماره های تلفن همراه دوستانتان نباشید. هر تغییری که در شماره های گوشی خود یا در مخاطبین ایجاد کنید بطور آنلاین در این سرویس ذخیره میشود.

 

اگر تازه گوشی تلفن همراه خود را عوض کردید و به سیستم عامل های پیشرفته مهاجرت کردید باز هم مشکلی نیست چون در صفحه سرویس Google contact گزینه ای به نام import وجود دارد که می توانید مخاطبین خود را از گوشی های قدیمی تلفن همراه مانند نوکیا و سامسونگ در آن ذخیره کنید و با انجام این کار همان طور که گفتم این مخاطبین بصورت اتوماتیک به گوشی شما با یه بار sync اضافه می شود.فایل های ذخیره مخاطبین در گوشی های نوکیا با پسوند vcf و یا vcard می باشند ابتدا این فایل ها را در این سرویس import کنید سپس در گوشی تلفن همراه جدید خود گزینه  Import یا دریافت مخاطبین از گوگل را بزنید.

 

توجه داشته باشید که برای انجام این امورات و انجام تغییرات نیاز به متصل کردن اینترنت به تلفن همراه خود دارید نه بصورت دائمی بلکه تنها زمانی که می خواهید تغییرات اعمال شده خود را در سرویس مخاطبین گوگل داشته باشید.

نرم افزار Google Contacts از مجموعه برنامه های شرکت گوگل است که با استفاده از آن می توانید دفترچه تلفن خود را به صورت حرفه ای مدیریت کنید. با این نرم افزار می توانید به راحتی نام و نام خانوادگی، آدرس ایمیل، عکس، شغل و سایر اطلاعات مربوط به آنها را در تلفن همراه خود وارد کنید. این نرم افزار با حساب کاربری جیمیل شما متصل می شود و اطلاعات مخاطبین در آن ذخیره می شود. به این طریق دیگر نباید نگران حذف شدن مخاطبین دفتر تلفن‌تان باشید. این برنامه مخاطبین تکراری شما را شناسایی و آن ها را حذف می کند.

بعد از افزودن حساب Google به گوشی یا تبلت اندرویدی خود، مخاطبین شما به‌صورت خودکار همگام‌سازی می‌شوند.

1. منوی تنظیمات iPhone یا iPad را باز کنید؛
   
2. روی Accounts & Passwords (حساب‌ها و گذرواژه‌ها) > Add Account (افزودن حساب) > Google ضربه بزنید؛
   
3. ایمیل و گذرواژه را وارد کنید؛
   
4. روی Next (بعدی) ضربه بزنید؛
   
5. «مخاطبین» را فعال کنید.
   
6. در بالا روی ذخیره ضربه بزنید.
   

برای شروع همگام‌سازی، برنامه مخاطبین iPhone یا iPad را باز کنید.

سیستم عامل مک / Mac

1. در کامپیوتر Mac،‏ System Preferences را باز کنید؛
   
2. روی Internet Accounts کلیک کنید؛
   
3. روی Google کلیک کنید؛
   توجه: برای استفاده از حساب دیگری، در پایین سمت چپ، روی Add‏ + > Google کلیک کنید؛ 
   
4. نشانی ایمیل و گذرواژه‌تان را وارد کنید. روی Next کلیک کنید؛
   
5. Contacts را علامت بزنید؛
   
6. روی Done کلیک کنید.
   

سیستم عامل ویندوز 10 / Windows 10

1. در ویندوز ،‏ Settings را باز کنید؛
   
2. روی Accounts‏  Email & App Accounts‏  Add an Account‏  Google کلیک کنید؛
   
3. نشانی ایمیل و گذرواژه‌تان را وارد کنید.
   
4. مجوزها را مرور کنید، سپس روی Allow کلیک کنید؛
   
5. روی Done کلیک کنید.
   

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.