تقریبا دیگر در هیچ شبکه بزرگی نمی توانید بدون استفاده از زیرساختارهای فیبرنوری شبکه را پیاده سازی کنید ، با گذشت هر سال فیبرهای نوری ثابت می کنند که آینده شبکه ها در دست آنهاست.

شبکه های فیبر نوری امروزه در زیرساخت های مخابراتی به صورت گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند اما هنوز استفاده از آنها در شبکه های کوچک چندان مرسوم نیست.

فیبر نوری همانطور که از نامش هم پیداست فیبری است که نور را انتقال می دهد ، این فیبر در واقع همان شیشه است با شفافیت بسیار بالا ، گفته می شود اگر از شیشه ای که در فیبر نوری استفاده شده است یک دریاچه به عمق 400 متر ایجاد کنیم ،

آنقدر شفاف است که انتهای دریاچه به وضوع دیده می شود ، فیبر نوری در اصطلاح  خدمات شبکه ای دارای نشتی نیست و شنود کردن اطلاعات از آن به سادگی شنود کابل مسی نیست ،

در کابل مسی با قطع و وصل شدن برق ، صفر و یک تعریف می شود در حالیکه در فیبر نوری با قطع و وصل شدن نور صفر و یک تعریف می شود که به آن پالس نوری گفته می شود ،

بصورت کلی طبقه بندی فیبرهای نوری به دو دسته انجام می شود ، فیبرهای نوری Multimode و فیبرهای نوری Single Mode ، مهمترین تفاوت بین فیبرهای نوری Multimode و Single Mode اندازه ، ظرفیت و هسته مورد استفاده در آنها است.

هسته مورد استفاده در فیبرهای نوری Single Mode اندازه ای برابر 5 میکرومتر دارد و این در حالی است که هسته مورد استفاده در فیبرهای نوری Multimode اندازه ای برابر 50 میکرومتر یا حتی بیشتر دارد.

با توجه به اینکه فیبرهای نوری Multimode از قطر بیشتری برخوردارند ، می توانند پالس ها یا سیگنال های بیشتری را با پهنای باند بیشتر منتقل کنند.

بنابراین برای بدست آوردن سرعت بهتر ، بهتر است از فیبرهای نوری Multimode به جای Single Mode استفاده شود زیرا در حالت استفاده از Single Mode برای بدست آوردن چنین پهنای باندی باید چندین فیبر Single Mode استفاده شود.

اما مشکل استفاده از هسته ضخیم تر بالا رفتن میزان تضعیف پالس های نوری است. بالا رفتن ضخامت فیبر نوری باعث می شود در فواصل طولانی پالس های نوری تضعیف شوند و فاصله کمتری را طی کنند.

به همین دلیل در زیرساخت های مخابراتی پیشنهاد می شود که برای فواصل طولانی از فیبرهای نوری Single Mode استفاده کنیم تا تضعیف پالس کمتری را شاهد باشیم.

هر چند استفاده از فیبرهای نوری Single Mode باعث کاهش پهنای باند در مسیرهای طولانی می شود اما از این بهتر است که شما مجبور باشید با هزینه های آنچنانی در هر فاصله معینی یک دستگاه Repeater برای تقویت سیگنال خود  نصب شبکه کنید که واقعا هزینه های زیرساختی را بالا می برد.

فیبرهای نوری Single Mode به دلیل داشتن اندازه ظریف هسته به تجهیزات خاصی از قبیل تجهیزات لیزری برای متمرکز کردن نور و تنظیم کردن دقیق آن نیاز دارند.

شاید اینکار برای یک یا دو اتصال در یک سازمان چندان هزینه بردار نباشد اما زمانیکه صحبت از یک شبکه Campus بزرگ می شود این تجهیزات به شدت هزینه های فیبرکشی شما را افزایش خواهند داد.

اما برخلاف فیبرهای نوری Single Mode همانطور که اشاره کردیم فیبرهای نوری Multimode دارای قطر بیشتری هستند و همین ضخامت فیبر بکار رفته در آنها باعث می شود

نور بیشتری را انتقال دهند و اجازه استفاده از تجهیزات ارزان قیمت تری برای پیاده سازی پشتیبانی شبکه و تست را می دهند ، بعضا از تجهیزات LED به جای تجهیزات لیزری در این نوع فیبرها می توان استفاده کرد.

اگر هزینه های معقولی در پیاده سازی فیبرهای نوری در نظر گرفته شود طبیعتا به سرعت این نوع رسانه های ارتباطی جای کابل های مسیر را خواهند گرفت.

بصورت کلی استفاده از فیبرهای Single Mode بیشتر در تجهیزات زیرساخت مخابراتی استفاده می شود حال آنکه استفاده از Multimode ها بیشتر در شبکه های داخلی و Campus ها رواج دارد. ITPRO باشید

نویسنده : محمد نصیری

منبع : انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران

در جلسه گذشته با متغیرهای متنی آشنا شدیم و نحوه ایجاد یک متغیر متنی را فراگرفتیم. در این بخش قصد داریم سراغ متغیرها عددی برویم.

برای اینکه راحت‌تر و بهتر با متغیرهای عددی آشنا شویم، مسیری را که در جلسه گذشته آغاز کرده‌ایم ادامه می‌دهیم. فرض کنید همچنان ما در حال ساخت پروژه پیتزافروشی هستیم. این بار می‌خواهیم با تعریف یک متغیر عددی، قیمت محصولات را به لیست اضافه کنیم و حتی تخفیف هم برای آن در نظر بگیریم.
برای این کار یک متغیر به نام off تعریف می‌کنیم.


عددهای ریاضی چه اعداد اعشاری چه اعداد صحیح، جزو داده‌های عددی یا اینتجرها هستند. اگر یک عدد بنویسید و آن را بین کوتیشن نگذاشته باشید، این عدد به‌عنوان اینتجر محسوب می‌شود. این نوع متغیرها را اصطلاحا متغیرهای عددی می‌گویند.
مثلا var number = 2 یک متغیر عددی با مقدار ۲ است، ولی var number = "2" یک متغیر استرینگی با مقدار ۲ است؛ چرا که در داخل کوتیشن نوشته شده است.
در متغیرهای عددی به هیچ وجه کوتیشن (سینگل یا دابل) وجود ندارد و فقط و فقط عدد مورد نظر جلوی آن نوشته می‌شود. دقت کنید، اگر عدد بنویسید ولی آن را در کوتیشن قرار دهید، جاوا اسکریپت آن را به‌عنوان استرینگ در نظر می‌گیرد!

مهمترین نکته متغیرهای عددی، امکان انجام فرمول‌ها و توابع ریاضی روی آن‌ها است.

در مثال زیر ابتدا سه متغیر بدون مقدار تعریف کرده‌ایم. این متغیرها می‌توانند بعدا عدد، استرینگ یا هر چیز دیگری بشوند. در ادامه به هر یک از آن‌ها یک عدد اختصاص داده و آن‌ها را در قالب متغیر z جمع کرده‌ایم.


نتیجه‌ چاپ کردن متغیر z در تب کنسول، برابر عدد ۳ خواهد بود!
حالا  دو متغیر X و Y در مثال بالا را به شکل استرینگی تعریف می‌کنیم.


در این حالت دو متغیر استرینگی را با هم جمع‌ کرده‌ایم. پس وقتی خروجی z  را در کنسول مرورگر چاپ کنیم، به‌جای عدد ۳ با استرینگ 12 مواجه خواهیم شد. استرینگی که از چسباندن دو متغیر x و y حاصل شده است.
حالا  فرض کنید قصد داریم از یک فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ خرید کنیم! از آنجا که قرار است مقداری کدنویسی کنیم، باید چندین متغیر برای سبد خرید خود مشخص کنیم.

متغیر اول: سس کچاپ - نوع: استرینگ


متغیر دوم: نوشابه - نوع: استرینگ


متغیر سوم:‌ جمع مبلغ پولی که باید هزینه کنیم - نوع: عدد


حالا می‌خواهیم قیمت نوشابه و قیمت سس کچاپ را در متغیرهای جداگانه ذخیره کنیم.


حالا بیاید کمی آزمون و خطا کنیم. در ابتدا بیایید دو متغیر ketchupPrice و  sodaPrice را با هم جمع کنیم. برای این کار می‌توانیم ابتدا یک متغیر جداگانه تعریف می‌کنیم که مقداری ندارد! می‌نویسیم:



حالا قیمت سس کچاپ و نوشابه را در این متغیر ذخیره می‌کنیم:


برای نمایش این مقدار راه‌حل‌های بسیاری وجود دارد. راحت ترین راه حل، استفاده از console.logا(totalPrice) برای نمایش  این مقدار در کنسول مرورگر و راه حل دم دستی دیگر، استفاده از alert است. ولی از هیچ یک از این روش‌ها استفاده نمی‌کنیم. فعلا دستوری را استفاده می‌کنیم که شما قبلا یاد نگرفته‌اید ولی بعدا کامل آن را شرح خواهیم داد. فعلا فقط این دستور را در انتهای کد و بعد از متغیر totalPrice بنویسید.


حالا صفحه را ریفرش کنید!‌ شاید تعجب کنید! بله! نتیجه اشتباه از آب درآمد. به‌جای اینکه جمع این دو عدد ۱۰۰۰ شود؛ شد،‌ ۵۰۰ ! چرا؟
حالا به یک نکته مهم برخورد کرده‌ایم!‌ این بار هم یک متغیر استرینگی را با یک متغیر عددی جمع کرده‌ایم! در این حالت باز هم متغیر استرینگی به متغیر عددی می‌چسبد. بنابراین دقت کنید که اگر قصد انجام اعمال ریاضی روی متغیرها دارید، همیشه نوع آن‌ها را به‌درستی مشخص کنید تا بعدا به مشکل برخورد نکنید.
برای درست شدن این مشکل دو راه حل وجود دارد:
راه حل ساده‌تر آن است که مقدار متغیر sodaPrice را تغییر دهیم. یعنی کوتیشن اطراف آن را برداریم و بدین ترتیب دوباره یک متغیر عددی خواهیم داشت و همه چیز مثل روز اول کار می‌کند.
راه حل دوم هر چند ضروری نیست ولی یک نکته آموزشی ساده دارد! آن هم این است که شما وقتی یک متغیر تعریف می‌کنید بدین معنا نیست که این متغیر وحی منزل است و جای هیچگونه تغییری در آن نیست! همانطور که گفتیم، مقدار و نوع متغیرها هر زمان که دوست داشته باشیم قابل تغییر است. پس به‌جای تغییر در متغیر اولیه، همان متغیر را با یک مقدار عددی پر می‌کنیم. یعنی یک بار دیگر نام آن را بدون کلمه var می‌نویسیم و مقدار جدید بدان می‌دهیم! بعد از این کار متغیر ما مقدارش به آخرین مقداری که ما برایش تعیین کرده‌ایم تغییر می‌کند.

کد نهایی ما بعد از این تغییر به شکل زیر درمی‌آید:


متغیر سوم:‌ جمع مبلغ پولی که باید هزینه کنیم - نوع: عدد


حالا می‌خواهیم قیمت نوشابه و قیمت سس کچاپ را در متغیرهای جداگانه ذخیره کنیم.


بد نیست اینجا یک نکته آموزشی دیگر را نیز مرور کنیم! اگر دقت کرده باشید، ما برای انجام هر کاری ابتدا یک متغیر تعریف کرده‌ایم بعد بدان مقدار داده‌ایم. ولی راه حل بهینه‌تر و درست‌تر و منطقی‌تر آن است که در ابتدای برنامه، متغیرهایی را که نیاز خواهیم پیدا کرد تعریف کنیم و در طول برنامه فقط آن‌ها را صدا بزنیم یا فراخوانی کنیم. برای مثال، برنامه قبل بدین شکل در می‌آید.


بعد از ده‌ها خط برنامه می توانیم متغیرهای اولیه‌مان را فراخوانی کنیم


همچنین مانند این مثال که می‌خواهید همزمان چندین متغیر تغریف کنید، می‌توانید یکبار کلمه var را بنویسید و بین هر یک از متغیرها یک علامت , بگذارید. این عین آن است که برای هر کدام یک بار کلمه var را جدا نوشته باشید.


امیدواریم که پنجمین جلسه از آموزش جاوا اسکریپت توانسته باشد برای شما لذت‌بخش باشد. در جلسه بعدی باز هم ویژگی‌های بیشتری از متغیرهای عددی را بررسی خواهیم کرد.

در چهارمین جلسه از دوره‌ی آموزشی جاوا اسکریپت، قصد داریم در مورد یکی از مفاهیم مهم جاوا اسکریپت یعنی متغیرها صحبت کنیم.

فرض کنید شما قصد ایجاد یک سیستم حسابداری تحت وب دارید. در این سیستم نیاز دارید هزینه هر فرد را به‌صورت جداگانه حساب کنید. باید بتوانید هزینه‌ها و اطلاعات فرد انتخاب‌شده را تغییر دهید، و در نهایت همه هزینه‌های کاربر را جمع بزنید.
خب چگونه می‌توانیم یک کاربر را انتخاب کنیم، مقدار هزینه‌های آن را تغییر دهیم یا هزینه‌ها را به‌کلی حذف کنیم. باید یک المان قابل تغییر یا ثابت داشته باشیم که هر کجا خواستیم آن را استفاده کنیم و صدا بزنیم. برای انجام این کار با متغیرها روبه‌رو هستیم. متغیرها همانطور که از اسمشان پیدا است، کارشان ذخیره اطلاعات است. 
متغیر در جاواسکریپت را مانند یک ظرف آب خالی در نظر بگیرید. ظرفی که می‌تواند بارها و بارها پر و خالی شود. می‌تواند به جای آب در آن نوشیدنی دیگری ریخته شود (جنس آن عوض شود) و هزار و یک اتفاق دیگر!
متغیرها هم دقیقا همینگونه هستند! یک متغیر در شروع می‌تواند خالی باشد! سپس توسط مقادیری که در برنامه بدان اختصاص می‌دهیم پر شود. این مقادیر در طول برنامه عوض می‌شود یا دوباره از متغیر گرفته می‌شود. خوبی یک متغیر این است که با یکبار مقدار دادن به آن‌ و ذخیره یک عدد یا متن یا هر چیز دیگری در آن، می‌توانید بارها و بارها از آن مقدار استفاده کنید. بدون آنکه نیاز به تعریف مجدد این اعداد و ارقام و متن‌ها باشد.

نحوه‌ی تعریف متغیرها در جاوا اسکریپت

متغیر در جاوااسکریپت با کلمه کلیدی var تعریف می‌شود. در واقع هر چیزی که بعد از کلمه var نوشته می‌شود، نام متغیر ما است. در ادامه ما سه متغیر با نام‌های مختلف تعریف می‌کنیم.


قواعد نام‌گذاری متغیرها در جاوا اسکریپت
حالا که بحث متغیرها شده است، بد نیست همینجا به نکات نام‌گذاری متغیر در جاوا اسکریپت اشاره کنیم. در جاوا اسکریپت متغیرها نباید با اعداد شروع شوند. نباید حرف اول متغیر بزرگ نوشته شود. بین کلمات متغیر نباید اسپیس، + یا نقطه و حروف دیگر گذاشت. برای جدا کردن نام متغیرهای چندکلمه‌ای تنها می‌توانید از _ استفاده کنید و باقی حروف ممنوع است.
همچنین در نحوه‌ی نوشتن نام متغیرهای چندکلمه‌ای یک قاعده ساده وجود دارد. حرف اول متغیر را کوچک بنویسید، سپس حرف اول کلمه دوم و سوم و الی آخر را به‌صورت بزرگ بنویسید.

مثال‌های درست:

مثال‌های اشتباه:


حالا خودتان می‌توانید بگویید اشتباه انجام‌شده در تعریف هر کدام از این متغیرها کدام است؟

تعریف متغیر خالی
وقتی که فقط نام متغیر را بنویسیم و هیچ مقداری به آن اختصاص ندهیم، یک متغیر بدون (مقدار) ساخته‌ایم که می‌توانیم بعدا هر طور که خواستیم آن را شکل دهیم! در واقع مقدار این متغیرها Undefined یا تعریف‌نشده است. این گونه متغیرها را مثل یک خمیر گل رس در نظر بگیرید که بعدا به هر شکلی که بخواهیم درخواهد‌ آمد. تمامی مثال‌های بالا متغیرهای بدون مقدار هستند. برای این کار کافی است یکبار آن‌ها را از طریق پنجره آلرت صدا بزنیم.

در فایل جاوا اسکریپتی که در جلسات پیش ساخته‌اید، دستورات زیر را بنویسید و صفحه را ریفرش کنید.


خواهید دید که مقدار تمامی این متغیرها خالی است. چون هنوز هیچ مقداری بدا‌ن‌ها داده نشده است.

متغیر متنی
در همان پروژه سیستم حسابداری، فرض کنید، می‌خواهیم یک کاربر جدید ایجاد کنیم و نام خودتان را به آن اختصاص دهیم. به این متغیرها متنی می‌گویند.


متن یا استرینگ چیست؟
داده‌هایی که در بین دو " " یا ' ' قرار می‌گیرند استرینگ یا رشته یا هر چیزی که می‌خواهید بگویید نامیده می‌شوند. استرینگ‌ها مانند متن‌های عادی هستند و می‌توانند هر چیزی باشند. در واقع می‌توانید هر چیزی را در این استرینگ‌ها بنویسید. جاوا اسکریپت هر چیزی که بین این دو علامت باشد ""، به‌عنوان استرینگ در نظر می‌گیرد و از اجرای آن به‌عنوان کد قابل محاسبه، خود‌داری می‌کند. حتی اگر کد یا اسکریپت یا عدد یا تابع ریاضی یا هر چیزی در اینجا نوشته شود، به‌عنوان یک متن ساده در نظر گرفته می‌شود.

مثال‌‌های دیگر از استرینگ:


حتی وقتی یک عبارت ریاضی (mathString) را که شامل یک جمع و تفریق ریاضی ساده است بین دو "" قرار می‌دهیم، جاوا اسکریپت آن را نیز به‌عنوان متن ساده در نظر می‌گیرد و بدون محاسبه و با همین شکل فعلی نمایش می‌دهد.
یعنی اگر متغیر mathString را در پنجره کنسول نمایش دهیم با عبارت ۲ +‌۲ +۷ روبه‌رو خواهیم شد. برای امتحان این کار علاوه بر کدهای بالا، دستور زیر را در فایل جاوا اسکریپت بنویسید و صفحه اچ‌تی‌ام‌ال خود را ریفرش کنید:


اعمال ابتدایی روی استرینگ‌ها:
متغیرهای استرینگی قابل جمع کردن و به هم پیوستن هستند. مثلا دو متغیر استرینگی زیر را ببینید:


در این مثال ما یک متغیر myName داریم. متغیر myName دو رشته را با هم جمع می‌کند. در نهایت حاصل متغیر myName را اگر در صفحه نمایش دهیم، متن زیر نوشته و نمایش داده خواهد شد:


نکته: وقتی می‌خواهید دو متغیر را با هم جمع کنید، از علامت + بین آن‌ها استفاده کنید. دقت کنید که علامت + نباید در داخل کوتیشن قرار بگیرد؛ چرا که در این صورت این علامت نیز به‌عنوان جزئی از همان استرینگ محسوب می‌شود و از خوانده شدن آن جلوگیری خواهد شد. این علامت + برای جمع کردن دو متغیر به‌کار می‌رود.
همچنین ما در این مثال یک استرینگ خالی حاوی اسپیس ساخته‌ایم؛ چرا که جاوا اسکریپت اسپیس‌های اضافه در استرینگ‌ها را نادیده می‌گیرد و ما برای جدا کردن دو استرینگ Hamid و Hamidi از یک استرینگ که تنها حاوی اسپیس بود استفاده کردیم. این موضوع را می‌توانید به‌صورت زیر امتحان کنید.
یک متغیر استرینگی بسازید که بین کلمه اول و دوم آن ۵ بار اسپیس زده شده است. اگر این متغیر را در کنسول یا پنجره alert چاپ کنید مشاهده می‌کنید که تنها یک اسپیس از این پنج اسپیس محاسبه شده و باقی آن‌ها نادیده گرفته شده است.
مثال دیگر از جمع متغیرهای استرینگی را در زیر با هم مرور می‌کنیم:


همانطور که می‌بینید، متغیر allUsers سه متغیر استرینگی را جمع کرده است؛ ولی چون به‌صورت پیش‌فرض فاصله‌ای در نام متغیرها لحاظ نمی‌شود، متغیرها به هم چسبیده چاپ می‌شوند. ولی در متغیر allUsers2 ما متغیرها را با یک فاصله از هم جدا کرده‌ایم و بدین ترتیب خروجی نهایی ما با فاصله چاپ شد. 
روش دیگر برای فاصله قرار دادن بین متغیرها استفاده از اسپیس در نام خود متغیر است. یعنی اینکه در ابتدا و انتهای متغیر متنی، یک اسپیس قرار دهیم تا در هنگام جمع کردن به متغیرهای دیگر نچسبد.

ذخیره تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال به‌عنوان متغیرهای متنی 
جالب است بدانید که می‌توانید از تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال نیز در متغیرهای متنی بهره‌مند شوید! مثلا می‌توانید یک پیغام متنی را با تگ h2 بنویسید و بدین ترتیب اگر آن را در صفحه با دستور document.write() چاپ کنید، به‌صورت یک عنوان بزرگ چاپ خواهد شد.

مثال زیر را ببینید.


همانطور که می‌بینید، ما در متد document.wite() که در جلسه گذشته آموختیم، به جای نوشتن یک متن استرینگی به‌عنوان پارامتر یک متغیر تعریف کرده‌ایم و آن متغیر را به‌عنوان پارامترdocument.wite استفاده‌ کرده‌ایم. بدین ترتیب مرورگر موقع خواندن کدها می‌رود و مقدار آن متغیر را جایگزین می‌کند و خروجی نهایی ما همان‌ مقدار متغیر خواهد شد.
تمرین: حالا که کمی با متغیرها آشنا شده‌اید بد نیست خودتان دست به‌کار شوید و چند متغیر متنی بنویسید و آن‌ها را با هم جمع کنید.

از متغیرهای متنی در چه مواردی می‌توانیم استفاده کنیم؟
از متغیرهای استرینگی در موارد بسیاری می‌توان استفاده کرد. ساده‌ترین استفاده از این متغیرها زمانی است که می‌خواهیم یک پیغام ساده را به کاربر نمایش دهیم. مثلا فرض کنید می‌خواهید بعد از زدن یک دکمه، پیغامی را به کاربر نمایش دهید. می‌توانید این پیغام را در درون یک متغیر متنی ذخیره کنید و هر وقت لازم داشتید از آن استفاده کنید. مثلا ممکن است در صد جای برنامه‌تان، بخواهید به کاربر یک اخطار ثابت نمایش دهید. در این حالت به جای اینکه صدها بار یک پیغام متنی را در جای جای کد تعریف کنید، یک بار یک پیغام ثابت تعریف کرده و هر گاه لازم شد از آن استفاده کنید.

استفاده عملی از متغیرهای استرینگی
حالا وقت آن رسیده است تا یک پروژه عملی‌تر را برای آشنایی با استرینگ‌ها آغاز کنیم. ما در جاوا اسکریپت مجموعه‌ای کلی به اسم window داریم. این مجموعه به مرورگر و تمامی تغییرات (متدها)‌ و اطلاعاتی که در آن ذخیره شده است اشاره دارد. یکی از متدها و امکاناتی که مجموعه window در اختیارمان قرار می‌دهد، دستور propmt است. این دستور در واقع برای دریافت اطلاعات فوری از کاربر است. ظاهر و رفتار این پنجره همانند پنجره alert است و از نظر تجربه کاربری، تجربه‌ی چندان دلپذیری نیست و به جز در موارد معدود نباید زیاد بدان تکیه کنید. همچنین هنگام ظاهر شدن پنجره تا زمانی که یوزر آن را نبندد یا اطلاعات را در آن وارد نکند، نمی‌تواند به باقی بخش‌های صفحه دسترسی داشته باشد.

چهارمین جلسه از آموزش جاوا اسکریپت نیز به پایان رسید. در جلسه بعدی باز هم از متغیرها صحبت خواهیم کرد. متغیرهای عددی و فوایدی که برای محاسبات دارند محوریت اصلی جلسه آینده خواهند بود.

در سومین جلسه از دوره آموزشی جاوا اسکریپت، به سراغ بنیادی‌ترین ابزارهایی که برای شروع جاوا اسکریپت بدان نیاز دارید خواهیم رفت.

برای دیباگ کردن و فهمیدن اینکه کجای کدهایمان ایراد دارد، به ابزارهایی نیاز داریم که به ما بگوید کجای کد ما اشتباه بوده است؛ این ابزار خوشبختانه به‌صورت پیش‌فرض در مرورگرهای امروزی وجود دارد. در واقع همه مرورگرها به‌صورت پیش‌فرض سیستم‌هایی برای توسعه وب‌سایت‌ دارند. این ابزارها که در حالت از دید کاربران مخفی هستند، Developer Tools نام دارند. برای نمایش ابزار مخصوص توسعه‌دهندگان در مرورگر کروم مراحل زیر را طی کنید:

نمایش ابزار توسعه‌دهندگان در مرورگر کروم

• روی صفحه در مرورگر راست کلیک کنید و گزینه Inspect را انتخاب کنید. (همچنین می‌توانید از شورت‌کات f12 در ویندوز استفاده کنید).
  

نمایش ابزار توسعه‌دهندگان در مرورگر فایرفاکس

• روی صفحه در مرورگر راست کلیک کنید و گزینه Inspect را انتخاب کنید. (همچنین می‌توانید از شورت‌کات f12 در ویندوز استفاده کنید).
  
• پنجره بازشده همانند ابزار توسعه‌دهندگان کروم است و همانطور که در تصویر می‌بینید، تفاوت چندانی با آن ندارد.
  

آشنایی با بخش Elements
این بخش از Developer Tools کدهای اچ‌تی‌ام‌ال و سی‌اس‌اس نهایی را نمایش می‌دهد. شما می‌توانید از طریق این بخش تمامی تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال صفحه را مشاهده کنید. همچنین در سمت راست این پنجره، یک بخش مخصوص نمایش CSS-ها وجود دارد که با رفتن روی هر المان، می‌توانید دستورات CSS اعمال‌شده روی آن را در سمت راست صفحه و در بخش سی‌اس‌اس‌ها، مشاهده کنید.

جالب است بدانید تمامی CSS-ها  و HTML-های صفحه قابل تغییر هستند و شما می‌توانید همانجا در تب Elements، آن‌ها را به دلخواه خود تغییر دهید و تغییرات خود را به‌صورت زنده و لحظه‌ای مشاهده کنید.  البته این تغییرات تنها در مرورگر شما اجرا می‌‌شود و در سایت اصلی به هیچ عنوان تغییری ایجاد نمی‌شود. همچنین با هر بار Refresh و بارگذاری مجدد صفحه، تمام تغییرات شما نیز از بین خواهد رفت و همه چیز به حالت ابتدایی خود برخواهد گشت.
همچنین شما می‌توانید با کلیک روی المنت‌های اچ‌تی‌ام‌ال صفحه در صورت لزوم آن‌ها را تغییر دهید یا کپی یا حذف کنید.

آشنایی با بخش Console
اینجا همانجایی است که ما با‌ آن بسیار سر و کار خواهیم داشت. کنسول مرورگر یکی از پرکاربردترین بخش‌هایی است که در جاوا اسکریپت بدان نیاز خواهید داشت. این کنسول شما را از خطاها و مشکلات کدهای جاوا اسکریپت آگاه می‌کند و اطلاعات دقیق ارورها و خطاهای جاوا اسکریپتی‌ در کد شما را اعلام می‌کند.
همچنین شما می‌توانید پیغام‌های دلخواه را در جاوا اسکریپت بنویسید و این پیغام‌ها را در کنسول مرورگر نمایش دهید (اصطلاحا چاپ کنید). این کار توسط دستور console.log انجام می‌شود. بعدا این دستور را با هم استفاده خواهیم کرد.
همچنین شما می‌توانید در محیط کنسول، به‌صورت ریل تایم کد جاوا اسکریپت بنویسید و این کدها را همان جا اجرا کنید. برای مثال ما می‌توانیم از دستور alert جاوا اسکریپت به‌صورت مستقیم در کنسول استفاده کنیم. برای این کار دستور زیر را در کنسول مرورگر کپی کنید و اینتر بزنید.


همانطور که مشاهده می‌کنید، دستور alert در صفحه فعلی اجرا می‌شود.

آشنایی با بخش Network
این تب در واقع نمایش‌دهنده وضعیت تعامل شما با سرورهای سایت است. در واقع تمامی درخواست‌های ارسال‌شده به سرور و وضعیت و پاسخ آن‌ها در این تب قابل مشاهده است. به علت اینکه در این آموزش ما به سرور وصل نخواهیم شد، وارد جزئیات این تب نخواهیم شد.

شبیه‌سازی موبایل
یکی دیگر از ابزارهای کاربردی که در بخش توسعه‌دهندگان مرورگر قرار دارد، امکان شبیه‌سازی موبایل‌ برای چک کردن سایت روی آن است. برای این کار، کافی است روی آیکون موبایل کلیک کنید و از آنجا سایزهای مختلف را انتخاب کنید. همچنین می‌توانید از لیست دستگاه‌های موجود پیش‌فرض، یک دستگاه را انتخاب کنید و سایت را در ابعاد صفحه نمایش همان دستگاه ببینید.

روش‌هایی ساده برای نمایش خروجی کدهای جاوا اسکریپت

روش اول - پنجره alert یا پنجره اخطار:
پنجره alert یک پنجره ساده است و برای استفاده از آن، کافی است دستور alert() را بنویسید و پیامتان را بین پرانتز وارد کنید. همچنین باید پیام‌های خود را بین دو "" قرار دهید. علت این موضوع به نوع داده‌ها در جاوا اسکریپت بر می‌گردد که در جلسات بعدی مفصلا به آن‌ها خواهیم پرداخت. ولی برای آگاهی اولیه، علت این موضوع به اینجا ختم می‌شود که مقداری که ما در این جلسه در پنجره آلرت قرار است نمایش دهیم یک داده از نوع متنی است و داده‌ها متنی را باید درون علامت "" قرار دهیم تا از متغیرها و اعداد متمایز شوند.

راه حل دوم - استفاده از کنسول مرورگر:
همانطور که گفتیم، کنسول مرورگر محلی است که می‌توانید در حین نوشتن کدهای جاوا اسکریپت داده‌های دلخواه را در آن چاپ کنید. همچنین گفتیم که این کار برای رصد کردن کدها بسیار مناسب است. مثلا فرض کنید در بین خط‌های کد خود می‌خواهید بدانید که در چه وضعیتی قرار دارید. یک مقدار در کنسول چاپ می‌کنید که دقیقا به شما می‌گوید در آن لحظه در چه وضعیتی هستید.

برای اضافه کردن یک مقدار به کنسول یا پنجره آلرت، روش زیر را دنبال می‌کنیم:
مرحله اول: در ابتدا  یک صفحه اچ‌تی‌ام‌ال ساده و یک فایل جاوا اسکریپت خالی می‌سازیم. 
مرحله دوم: درون فایل جاوا  اسکریپت به ترتیب زیر می‌نویسم.


مرحله سوم:‌ فایل جاوا اسکریپت را مطابق آموزش جلسه قبل در صفحه بارگذاری می‌کنیم. سپس صفحه اچ‌تی‌ام‌ال خود را ذخیره می‌کنیم .
مرحله چهارم: حالا فایل اچ‌تی‌ام‌ال خود را در مرورگر باز کنید.
همانطور که دیدید، به محض باز شدن صفحه با پیغام "سلام من پنجره alert هستم" که در یک پنجره کوچک باز شده است مواجه خواهیم شد. این پنجره همان پنجره alert است.
همچنین اگر کلیک راست کنید و روی inspect element بزنید و  وارد تب console شوید، مشاهده میکنید که پیغام «سلام من کنسول مرورگر هستم» در بخش کنسول چاپ شده است.

فایل‌ نهایی

فایل HTML:


فایل app.js:


کنسول و آلرت کجا مورد استفاده قرار می‌گیرند؟
فرض کنید یک فایل جاوا اسکریپت هزار خطی دارید! هر چند توصیه می‌کنیم تا حد امکان نگذارید فایل‌هایتان انقدر زیاد شوند و هر کدام را به بخش‌های کوچک‌تر و فایل‌های بیشتر تقسیم کنید (بدین ترتیب نگهداری و تغییر آن‌ها ساده‌تر می‌شود).
در این فایل هزار خطی اگر زمانی چیزی درست کار نکند، باید ابزاری وجود داشته باشد که به شما در پیدا کردن نقطه کور کد کمک کند! مثلا ممکن است در جایی یک عدد یا متغیر را به اشتباه وارد کرده باشید و این خودش باعث بروز اشتباه در محاسبات شما شود. منظورمان از اشتباه فقط خطاهای سینتکس و قواعدی نیست! آن‌ها در کنسول مرورگر  با ذکر شماره خط و محل دقیق پیدا می‌شوند. منظورمان خطاهای دیگری است که در منطق کد وجود دارد و باعث می‌شود خروجی مورد نظر دست پیدا نکنید. برای پیدا کردن محل چنین خطاها یا اشتباه‌هایی است که با کار بسیار سخت و حتی شاید ناممکنی روبرو هستید و آلرت و کنسول دوای درد شما است! شما به کمک این نمایشگرها می‌توانید در نقطه نقطه کد نشانه‌گذاری کنید و با هر بار اجرا، مقدار متغیرها و تغییرات در کد را در کنسول یا پنجره آلرت مشاهده کنید و متوجه شوید کجای کارتان خطا داشته است. این بزرگ‌ترین موهبتی است که بعدها به شدت از استفاده از آن خوشحال خواهید شد! پس منتظر باشید که در جلسات آینده بیشتر از این ابزارها استفاده کنیم.

نمایش کدها در المنت‌های HTML
هر چند کنسول و آلرت راه‌حل‌های سریع و دم دستی برای نمایش اطلاعات در مرورگر هستند؛ ولی بعید است که کسی پروژه‌اش را بر پایه این دو بنا کند! در واقع پروژه‌ها اصولا برای کاربران نوشته می‌شوند و از این رو باید خروجی مناسب در قالب مناسب داشته باشند. بنابراین راه درست‌تری که در دنیای واقعی  و کدهای واقعی از آن استفاده خواهید کرد، نمایش نتیجه کدهای جاوا اسکریپت در صفحه اچ‌تی‌ام‌ال است! 
برای نمایش کدهای جاوا اسکریپت در تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال روش‌های بسیاری وجود دارد که دو مورد از آن‌ها را در جلسه اول مرور می‌کنیم:

راه اول: استفاده از دستور document.write() 
ساده‌ترین راه برای نمایش خروجی در اچ‌تی‌ام‌ال دستور write است. فایل اچ‌تی‌ام‌ال زیر را برای خود بسازید و آن را در مرورگر اجرا کنید.


این دستور چیست و چگونه کار می‌کند؟
کلمه اول document همان کل مجموعه اچ‌تی‌ام‌ال صفحه است. در واقع کل یک صفحه اچ‌تی‌ام‌ال در کد جاوا اسکریپت در داخل یک مجموعه‌ به نام document ذخیره می‌شود. این مجموعه و هر مجموعه دیگری را می‌توان به کمک دستوراتی که به آن‌ها متد می‌گوییم، رویشان تغییر ایجاد کرد. مثلا هر صفحه اچ‌تی‌ام‌ال در کد جاوا اسکریپت به‌عنوان یک آبجکت به نام document شناخته می‌شود.
در واقع تمامی المنت‌های اچ‌تی‌ام‌ال در داخل جاوا اسکریپت در یک مجموعه جدا ذخیره می‌شوند. وقتی می‌خواهیم روی هر یک تغییری ایجاد کنیم، آن مجموعه را انتخاب و روی آن تغییر ایجاد می‌کنیم.
حالا به بحث قبل بر می‌گردیم. با متد write می‌توانیم هر چه می‌خواهیم در داخل این مجموعه نمایش دهیم.  کافی است نام متد write را به همراه یک پرانتز که حاوی متن مورد نظر است، بنویسیم و در اینجا چاپ کنیم. همین حالا خودتان هم می‌توانید این کار را انجام دهید و متن‌های متفاوتی را چاپ کنید.
نکته قابل توجه در این بخش همان خط به خط اجرا شدن کدهای جاوا اسکریپت در مرورگر است. اگر هر کجای صفحه دستور  document.write را بنویسید، همانجا دستور شما چاپ خواهد شد. برای مثال اگر سه دستور document.write را در مابین تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال خود بنویسید، این کدها دقیقا در همانجایی که نوشته شده‌اند چاپ خواهند شد.

کجا می‌توانیم از این دستور استفاده کنیم؟
خب حالا که با دستور document.write آشنا شده‌اید بیایید یکی از نکات کاربردی آن را که در دنیای واقعی ممکن است به کارمان بیاید استفاده کنیم! یک مثال ساده وقتی است که ما می‌خواهیم یک سی‌اس‌اس، اچ‌تی‌ام‌ال یا حتی یک فایل جاوا اسکریپت خارجی را بعد از لود شدن صفحه یا تحت شرایط خاصی به صفحه وارد کنیم! در حالت عادی ما ناچاریم تمامی فایل‌های اچ‌تی‌ام‌ال و سی‌اس‌اس را که صفحه برای نمایش صحیحی بدان‌ نیاز دارد، از قبل در آن گنجانده باشیم؛ ولی با کمک جاوا اسکریپت حتی می‌توانیم بعد از اتمام لود صفحه این فایل‌ها را بدان اضافه کنیم.
مثلا همین حالا یک فایل اچ‌تی‌ام‌ال ساده بسازید. سپس فایل سی‌اس‌اس دلخواه خود را بسازید ولی آن را در صفحه قرار ندهید. حالا در داخل فایل اچ‌تی‌ام‌ال و در بین تگ ، دستور document.write بنویسید و فایل سی‌اس‌اس را به‌عنوان متن داخل این بخش در صفحه چاپ کنید (همانطور که گفتیم، دستور document.write را می‌توانیم در هر جای صفحه که خواستیم بنویسیم).
مثال بالا به‌صورت زیر می‌شود:


بعد از اجرای دوباره صفحه مشاهده می‌کنید که فایل سی‌اس‌اس روی صفحه اعمال شده است! یعنی فایل سی‌اس‌اس شما حتی بعد از لود صفحه به صفحه اضافه و اجرا شده است! از این مدل کار چه استفاده‌های خلاقانه‌تری می‌توانیم بکنیم؟ بگذارید چند تا مثال ساده و کاربردی بزنیم:
مثلا می‌توانید با محاسبه ساعت سیستم کاربر (با کمک جاوا اسکریپت) و محاسبه اینکه شب، روز یا بعدازظهر است فایل‌های CSS مناسب آن زمان از روز را لود کنید! مثلا یک فایل CSS برای صبح! یک فایل CSS برای شب و یک فایل CSS برای غروب! 
مثلا می‌توانید با گذشت یک مدت زمان مشخص (مثلا دو دقیقه) از حضور کاربر در سایت، ویسی‌اس‌اس بخش‌هایی از سایت را به دلخواه تغییر دهید! شما چه پیشنهاد خلاقانه‌ای برای این بخش به ذهنتان می‌رسد! با ما در میان بگذارید. 
حالا که اندکی با ابزارهای اولیه جاوا اسکریپت آشنا شده‌اید، وقت آن رسیده است تا یک پروژه ساده و اولیه را استارت بزنیم! این پروژه قرار است در هر جلسه تکمیل‌ و تکمیل‌تر شود و در نهایت به یک پروژه واقعی ولی کوچک تبدیل شود.
این پروژه قرار است یک سرویس سفارش غذا به‌صورت آنلاین باشد! برای انجام این پروژه تنها می‌توانیم یک کار ساده انجام دهیم و آن‌ هم انتخاب نام آن است! یک نام دلخواه برای این رستوران آنلاین انتخاب کنید و سپس با کمک دستور document.write که در این جلسه یاد گرفته‌ایم آن را در صفحه چاپ کنید.

سخن پایانی:
در سومین جلسه از آموزش جاوا اسکریپت با ابزار توسعه‌دهندگان که یکی از واجب‌ترین ابزارهای هر برنامه‌نویس و طراح وبی است آشنا شدیم. از جلسات آینده به‌طور عمیق‌تری وارد دنیای جاوا اسکریپت خواهیم شد و مفاهیم بیشتری از جمله متغیرها را برای نوشتن کدهای جاوا اسکریپتی با هم مرور خواهیم کرد.

در جلسه‌ی گذشته با زبان جاوا اسکریپت و کاربردهای آن در سرتاسر دنیای وب گفتیم. در دومین جلسه قصد داریم تا نوشتن را شروع کنیم و با نحوه‌ی قراردادن کدهای جاوا اسکریپت در صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال آشنا شویم.

کدهای جاوا اسکریپت منطق را به دنیای اچ‌تی‌ام‌ال می آورند. زبان HTML و CSS زبان‌های نشانه‌گذاری هستند و قابلیت کافی برای محاسبات منطقی ندارند؛ به‌عنوان مثال نمی‌توان از این دو انتظار داشت تا دو عدد را با هم جمع کند و نتیجه را به کاربر نمایش دهد. نمی‌توان از آن‌ها انتظار داشت که ورودی‌های کاربر در یک فرم ثبت‌نام را چک کند و درست یا غلط بودن اطلاعات وارد شده را مورد بررسی قرار دهد؛ اما جاوا اسکریپت می‌تواند تمام این کارها و کارهای بسیار پیچیده‌تر را انجام دهد.

چگونه می‌توانیم از جاوا اسکریپت در وب استفاده کنیم؟
برای نوشتن کدهای جاوا اسکریپت نیاز به هیچ ابزار خاصی نیست. تنها یک صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال و یک تگ مخصوص کدهای جاوا اسکریپت به نام <script> برای انجام این کار کافی است. در واقع کدهای جاوا اسکریپت در داخل این تگ با نام <script> </script> نوشته می‌شوند. 
برای نوشتن کد جاوا اسکریپت در صفحه کافی است تا تگ <script> </script> را در بین کدهای اچ‌تی‌ام‌ال باز کنید و هر چه به ذهنتان می‌رسد در آن بنویسید. مرورگر، در هنگام باز شدن صفحه، تمامی کدهای نوشته شده در این تگ‌ها را به عنوان کد جاوا اسکریپت شناسایی کرده و آن‌ها را خط‌به‌خط اجرا خواهد کرد.

مثال ۱):


مثال دوم: در این حالت سه فایل اسکریپت را در بخش‌های مختلف صفحه و به فاصله از هم قرار داده‌ایم:


درست است که شما این توانایی را دارید تا در هر نقطه‌ی دلخواه از صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال، کدهای جاوا اسکریپت را تایپ کنید؛ اما این آزادی به مفهوم آن نیست که هر جا که تمایل داشتید، یک تگ اسکریپت باز کنید و کدهایتان را در آن بنویسید؛ چرا که یک اصل مهم در ایجاد صفحات وب درست و اصولی، منظم بودن کدها، دسته‌بندی کردن آن‌ها و توسعه‌ی راحت آن‌ها در ادامه است. فرض کنید اگر قرار باشد تمام کدهایتان را در یک صفحه به‌صورت نامرتب بنویسید، پیدا کردن کدهای جدید در صفحه و حل مشکلات صفحه به چه دغدغه‌ی مصیبت‌باری تبدیل خواهد شد. به همین خاطر توصیه می‌کنیم که برای نوشتن جاوا اسکریپت از هم‌اکنون روش‌های اصولی را بیاموزید. به‌طور کلی ما برای این کار، دو راه پیش رو داریم:

راه اول: باز کردن تگ <script></script> در داخل صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال و نوشتن کدهای جای جاوا اسکریپت درون این تگ
راه دوم: نوشتن کدهای جاوا اسکریپت در یک فایل مجزا با فرمت .js و سپس صدا زدن این فایل توسط تگ script در صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال.

توضیحات تکمیلی راه حل اول - قرار دادن کدهای جاوا اسکریپت در صفحه:
هنگامی که حالت اول را انتخاب کرده باشید و بخواهید کدهای جاوا اسکریپت را درون همان صفحه‌ی اچ‌تی‌ام‌ال بنویسید، باید دقت کنید که این کدها در کجای صفحه قرار دارند. به‌طور کلی دو حالت عمومی برای این وضعیت وجود دارد:

حالت اول: بالای صفحه و در بین تگ :
جاوا اسکریپت را می‌توان در بین تگ نوشت. چون مرورگر کدهای صفحه را خط‌به‌خط و از بالای صفحه شروع می‌کند؛ بنابراین قبل از اینکه هیچ چیزی در صفحه‌ی شما بارگذاری شود، ابتدا کدها خوانده و اجرا می‌شوند.


در صورتی که کدهای ما هیچ کاری با المان‌های HTML درون صفحه نداشته باشند، این موضوع ایراد خاصی ایجاد نمی‌کند. هر چند در صورت طولانی وسنگین بودن حجم محاسبات یا خواندن فایل از سایت‌های دیگر در این بخش، ممکن است با کاهش نامحسوسی در سرعت لود صفحه مواجه شویم؛ اما به‌طور کلی می‌توانیم کدهای جاوا اسکریپت را در بالای صفحه بنویسیم. اگر به هر دلیلی بخواهید از المان‌های اچ‌تی‌ام‌ال در جاوا اسکریپت استفاده کنید و روی آن‌ها تغییر ایجاد کنید، شک نکنید که آن موقع با یک ارور نامشخص روبه‌رو می‌شوید؛ ایرادی که شاید ساعت‌ها شما را مشغول خود کند. اما این ایراد چیست‌؟

همان‌طور که گفته شد، مرورگر کدها را از بالا به پایین می‌خواند. پس اگر شما در بالای صفحه کدی را بنویسید که در آن از المان‌های پایین صفحه به هر شکلی استفاده شده (مثلا یک تگ اچ‌تی‌ام‌ال انتخاب شده) چون مرورگر به آن تگ هنوز نرسیده است، آن را نمی‌شناسد و برای شما خطا بر می‌گرداند. مثال را ببینید:


در مثال بالا ما در جاوا اسکریپت بالای صفحه، المان اچ‌تی‌ام‌ال با آی‌دی after-head-element را انتخاب کرده‌ایم. سپس به کمک جاوا اسکریپت دستور سی‌اس‌اس رنگ را روی این المان اِعمال کرده‌ایم؛ البته توضیح جامع و کامل و نحوه‌ی اعمال تمام این تغییرات و انتخاب المان‌ها توسط جاوا اسکریپت را در جلسات آینده خواهیم گفت، پس می‌خواهیم که شما تنها به اصل موضوع این جلسه توجه کنید.
مشکلی که در این حالت پیش می‌آید این است که المان صفحه‌ی ما که آن را در جاوا اسکریپت انتخاب کرده‌ایم، بعد از کد جاوا اسکریپت، توسط مرورگر نمایش (رندر) داده می‌شود. پس وقتی در حال نوشتن کد هستیم، این المان وجود ندارد که بخواهیم آن را انتخاب کنیم؛ بنابراین در این حالت با یک خطا با مقدار undefined بودن المان روبه‌رو خواهیم شد که ما را از قافله عقب خواهد انداخت. برای عدم بروز این مشکل دو راه پیش رو داریم. راه ساده‌تر این است که زمانی که کدهایمان قرار است با اچ‌تی‌ام‌ال درگیر باشند، آن‌ها را در تگ head بالای صفحه ننویسیم. راه‌حل دیگر نیز استفاده از دستورات جاوا اسکریپت برای اطمینان از لود شدن کامل اچ‌تی‌ام‌ال در صفحه است. آز آنجایی که این راه‌حل، پیش‌نیازهای بسیاری نظیر eventListener-ها دارد ناچاریم تا آن را به جلسات بعدی موکول کنیم.

بین تگ Body
شما می‌توانید اسکریپت‌هایتان را در هر کجایی از تگ

اخطار‌های زیر رخ داد:

Warning [2] Creating default object from empty value - Line: 11 - File: inc/plugins/tapatalk.php PHP 7.4.33 (Linux) File Line Function /inc/plugins/tapatalk.php 11 errorHandler->error /inc/class_plugins.php 38 require_once /inc/init.php 239 pluginSystem->load /global.php 20 require_once /portal.php 39 require_once

نیز بنویسید. در واقع می‌توانید هر وقت که لازم شد یک تگ script در وسط اچ‌تی‌ام‌ال صفحه باز کنید و کدهایتان را درون آن بنویسید. ولی بهترین کار این است که تگ اسکریپت و کدهای جاوا اسکریپت خود را دقیقا بعد از تمامی تگ‌های اچ‌تی‌ام‌ال (قبل از بسته‌شدن تگ body) بنویسید. ولی چرا این کار روش بهتری محسوب می‌شود؟


منظم شدن کدها یکی دیگر از مزایای به‌کارگیری جاوا اسکریپت در پایین صفحه است. شما می‌توانید بی‌نهایت تگ اسکریپت در هر جای صفحه که خواستید و در بین اچ‌تی‌ام‌ال خود باز کنید؛ ولی این موضوع تنها سبب شلوغ شدن صفحه و ناخوانا شدن کدهایتان می‌شود.

جلوگیری از مشکل عدم شناخت تگ‌های استفاده شده: همان‌طور که گفتیم مرورگر از بالا به پایین صفحه حرکت می‌کند. پس تگ‌هایی که در بالا هستند، در ابتدا و سپس تگ‌های پایین‌تر خوانده می‌شوند. پس بدین ترتیب مشکلی که در حالت اول در مورد ناشناخته بودن اچ‌تی‌ام‌ال صفحه داشتیم در این حالت به وجود نمی‌آید. 
راه‌حل دوم: اضافه کردن فایل جاوا اسکریپت مجزا به صفحه:
روش دیگر برای اجرای کدهای جاوا اسکریپت، آن است که اصلا کدهای جاوا اسکریپت خود را درون صفحه HTML ننویسید. برای این کار باید یک فایل مجزا با پسوند js. برای کدهای جاوا اسکریپت ایجاد کنید. این روش باعث منظم شدن کدها و در اختیار داشتن آن‌ها در یک‌جا می‌شود و توسعه و نگهداری کدها را نیز آسان‌تر می‌کند.

چگونه کدهای جاوا اسکریپت را در فایل جدا نوشته و آن را در صفحه خود استفاده کنیم؟

برای این کار مراحل زیر را دنبال کنید:

•  یک صفحه HTML ایجاد کنید. آن را با نام دلخواه (اینجا ما از test.html استفاده کرده‌ایم) ذخیره کنید. 
  
• یک فایل جدید ایجاد و آن را با پسوند .js ذخیره کنید. نام آن را می‌توانید app.js بگذارید.
  
•  حالا برای اینکه این فایل جاوا اسکریپت و فایل HTML را به یکدیگر وصل کنیم باید فایل جاوا اسکریپت را در HTML خود صدا بزنیم؛ برای این کار از تگ script استفاده می‌کنیم. با این تفاوت که این بار به جای نوشتن کدها بین آن، آدرس فایل جاوا اسکریپتی خود را بدان می‌دهیم.
  

کلمه type="text/javascript" به مرورگر ما می‌فهماند که در حال نوشتن چه نوع فایل جاوا اسکریپتی هستیم. کلمه src نیز آدرس فایل جاوا اسکریپت ما را بیان می‌کند.

به طور کلی برای وارد کردن هر فایل خارجی به صفحه HTML (خواه فایل سی‌اس‌اس، عکس یا ... باشد) باید آدرس دقیق آن را به تگ مربوطه اضافه نمایید. برای مثال در اتریبیوت src در تگ img شما باید آدرس دقیق عکس را وارد کنید تا عکس شما نمایش داده شود. جاوا اسکریپت و هر منبع خارجی دیگر نیز از این قاعده مستثنی نیستند و برای استفاده در صفحه باید از آدرسی که به تگ آن‌ها می‌دهیم بارگذاری شوند.

برای آدرس دادن به فایل‌ها دو راه حل وجود دارد:

راه حل اول: اولین راه‌حل اضافه کردن آدرس دقیق فایل در فضای وب (مثلا دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
) است. همانطور که مشخص است در این روش نیاز به چیز خاصی ندارید؛ تنها چیزی که نیاز دارید آدرس دقیق فایل در اینترنت (یا اگر فایل اچ‌تی‌ام‌ال و فایل‌های دیگر  لوکال باشند به بیان دیگر هر دو بر روی کامپیوتر خودتان باشند) را در اتریبیوت src قرار دهید؛ شما نیازی به اینترنت ندارید و تنها آدرس فایل در کامپیوتر کفایت می‌کند. 

راه حل دوم: راه حل صحیح‌تر آن است که به جای هر بار وارد کردن آدرس دقیق یک فایل در اینترنت، تمامی فایل‌های خود را در یک پوشه قرار دهید و سپس برای مسیردهی آن از آدرس همان پوشه استفاده کنید. این پوشه که تمام اچ‌تی‌ام‌ال‌ها و عکس‌ها و ... در آن قرار دارد پوشه (فولدر) روت یا ریشه نام دارد؛ در واقع این پوشه منبع و نقطه شروع آدرس‌دهی به باقی فایل‌ها نیز خواهد بود.

برای آدرس دهی به فایل‌هایی که درون یک پوشه قرار دارند به نکات زیر توجه کنید:

حالت اول: وقتی دو فایل در یک پوشه قرار بگیرند برای آدرس‌دهی به آن‌ها تنها کافیست تا اسم فایل را وارد کنید؛ مثلا فرض کنید ما یک فولدر به اسم sample1 داریم که در آن دو فایل با نام index.html و index.js وجود دارد. برای صدا زدن فایل جاوا اسکریپت در این صفحه HTML تنها کافیست تا به صورت زیر عمل کنیم:

حالت دوم: در حالتی که یک فایل در فولدری جداگانه مانند sample2 قرار دارد و فولدر دیگری با نام js-folder دارید که داخل این فولدر فایل جاوا اسکریپت ما قرار گرفته است صفحه html نیز در فولدر ریشه یا همان sample2 قرار دارد. برای اینکه به فایل HTML فایل جاوا اسکریپتی داخل JS Folder برسید تنها کافی است تا قبل از نام فایل، نام فولدر  را به همراه علامت / بنویسید.

در این حالت، نوشتن نام فولدر مانند این است که ما وارد آن فولدر شده باشیم. به مثال زیر توجه کنید:

مثال دیگر:


در این حالت اگر بی نهایت فولدر دیگر در داخل هم نیز وجود داشته باشند همین کار را تکرار می‌کنیم؛ یعنی نام آن‌ها را نوشته و وارد آن‌ها می‌شویم تا زمانی که به فایل اصلی برسیم.


دقت کنید که در این حالت در ابتدای ‌آدرس‌دهی و در واقع پشت نام اولین فولدر، علامت / نگذاشته‌ایم. به بیان دیگر ما در حال حاضر در فولدر ریشه هستیم و از آنجا می‌خواهیم به فولدرهای دیگر حرکت کنیم. حالت بعدی زمانی است که ما در فولدر ریشه نبوده و درون یک فولدر داخلی هستیم و قصد بازگشت به فولدر ریشه را داریم تا از آنجا به جاهای دیگر حرکت کنیم.


حالت سوم: فرض کنید فولدری به نام sample3 داریم که در آن یک فولدر به نام html، فولدری به نام js Folder و یک فولدر به اسم image وجود دارد. فرض کنید که فایل HTML ما در داخل فولدر html و فایل جاوا اسکریپت نیز در فولدر js-folder قرار دارد. برای اینکه از فایل HTML فایل جاوا اسکریپت را صدا بزنیم چه کار باید کنیم؟
در این حالت فایل مبدا ما (همان HTML) در فولدر اصلی نیست در نتیجه نمی‌توان تنها نام فولدرها را بنویسیم و وارد آن فولدر شویم. در این حالت با کمک یک / ساده در  ابتدای آدرس می‌توان آدرس‌دهی را از فولدر ریشه شروع کرد. با قرار دادن  علامت / در ابتدای مسیر  در حقیقت مسیر‌دهی را از فولدر ریشه شروع کرده‌ایم. در مثال زیر فایل HTML در پوشه اچ‌تی‌ام‌ال قرار دارد و در این پوشه هیچگونه فایل جاوا اسکریپتی وجود ندارد با این حال چون ما در ابتدای آدرس علامت / قرار داده‌ایم گویی که از فولدر ریشه ‌آدرس داده‌ایم.


حالت چهارم: فرض کنید یک فولدر با نام sample4 داریم که در این فولدر نیز فولدری به نام app وجود دارد؛ درون فولدر app یک فولدر  با نام index وجود دارد که درون آن نیز فولدری به نام HTML و یک فولدر به نام jsfolder وجود دارد. فرض کنید فایل html ما مثل همیشه در داخل فولدر html و فایل جاوا اسکریپت نیز در فولدر jsfolder قرار دارد در این صورت برای اینکه از فایل اچ‌تی‌ام‌ال، فایل جاوا اسکریپت را صدا بزنیم چه کار باید کرد؟

در این حالت باز هم فایل مبدا ما (HTML) در فولدر اصلی نیست پس نمی‌توان تنها نام فولدرها را نوشته و وارد آن فولدر شویم. در حالت قبلی با کمک / به ابتدای آدرس توانستیم تا آدرس‌دهی را از فولدر ریشه شروع کنیم ولی این روش همیشه جوابگو نخواهد بود؛ فرض کنید فولدرهای بسیاری از فولدر ریشه وجود دارند و برای رسیدن به این فایل باید تمامی آن‌ها را از اول نوشت در حالی که ما می‌توانیم با یک روش ساده این مشکل را حل کنیم.

اما راه‌حل چیست؟ استفاده از /..

وقتی /.. قبل از آدرس یک فایل قرار می‌دهید بدین معنا است که قصد بازگشت از فولدر را داریم (مثل زدن دکمه back در ویندوز). در این حالت تنها کافی است تا به جای حرکت به سمت فولدرهای جلو به سمت عقب و فولدرهای پیشین حرکت کنید. 

اگر در همین مثال مسیر رسیدن به فایل‌ اچ‌تی‌ام‌ال به صورت زیر باشد:
 

و مسیر رسیدن به جاوا اسکریپت از ریشه به صورت زیر باشد:


دیگر نیازی نیست برای صدا زدن فایل جاوا اسکریپت در داخل فایل اچ‌تی‌ام‌ال کل مسیر از فولدر ریشه را طی کنیم؛ برای این کار کافی است تا یک بار به فولدر قبلی برگردیم (یعنی فولدر app در این مثال) و از آنجا وارد فولدر بعدی یعنی فولدر جاوا اسکریپت شویم (با زدن دو نقطه در اول آدرس در این حالت & از پوشه HTML به عقب برگشته‌ایم و بعد وارد پوشه Js شده و در آخر فایل index.js را انتخاب کرده‌ایم).


جهت درک بیشتر  و راحت‌تر این موضوع، می‌توانید به نمونه‌های ساخته شده در سایت w3schools مراجعه کنید.

جلسه دوم از آموزش جاوا اسکریپت نیز به پایان رسید. در این جلسه با نحوه‌ی اضافه کردن کدهای جاوا اسکریپت در یک فایل مجزا و دلایل برتری آن آشنا شدیم. در جلسه بعدی با ابزارهای مخصوص توسعه دهندگان در مرورگر گوگل کروم و فایرفاکس آشنا خواهیم شد.

منطقه51 (Area 51) یکی از مناطق پر رمز و راز در جهان است که شایعات بسیاری پیرامون آن وجود دارد. در این مقاله  15 حقیقت مرموز در مورد این پایگاه فوق سری را توضیح می دهیم.

منطقه 51، عنوانی است که موج عظیمی از داستان‌های پر رمز و راز و البته فرازمینی را در دل خود دارد. این سایت مرموز، در ایالت نوادا واقع شده و عده بسیاری گمان می‌کنند که ایالات متحده در این ناحیه به انجام آزمایشاتی محرمانه و فرازمینی مشغول است. پیش‌تر، مطلبی را تحت عنوان راز منطقه 51 خدمت شما علاقه‌مندان ارائه کردیم که دامنه‌ بسیاری از شایعات و گمانه‌زنی‌ها پیرامون منطقه مذکور را تحت پوشش خود قرار می‌داد. اما در این مطلب سعی داریم به معرفی 15 حقیقت مرموز در مورد منطقه 51 بپردازیم. صرف نظر از شایعات و نظریه‌های توطئه، در این باره چه می‌دانید؟

1- علت نامگذاری منطقه 51 (Area 51)
نام‌گذاری این منطقه، بر مبنای یک اصطلاح نظامی بوروکراتیک شکل گرفت و همین مسئله، موجب شکل‌گیری شمار بسیاری از نظریه‌های توطئه شد. اولین سوالی که بعد از شنیدن این نام مطرح می‌شود، این است که آیا مناطق 1 تا 50 هم وجود دارند؟ در واقع، انتخاب نام این منطقه بر مبنای طراحی پایگاه آزمایشی نوادا در دهه 50 میلادی انجام شد. منطقه 51، قسمتی از سایت آزمایشی نوادا است که در فاصله 105 کیلومتری شمال لاس وگاس واقع شده و صدها آزمایش سلاح اتمی در آن انجام گرفته و شایعات بسیار زیادی پیرامون آن وجود دارد.

2- آغاز نظریه توطئه
مسئله آزمایش سلاح‌های اتمی در این منطقه، چندان عجیب و ترسناک نیست. در مقابل، ادعاهای مربوط به آزمایش موجودات بیگانه و فرازمینی در منطقه 51، بیش از همه توجه مردم را جلب می‌کند. تمامی این شایعات، از جولای 1947 آغاز شد؛ زمانی که روزنامه دیلی رازول (Roswell Daily) برای اولین بار در صفحه نخست، گزارشی را در مورد حادثه رازول منتشر کرد. در اوایل تابستان این سال، یک شی نورانی با سرعتی بسیار زیاد در شهر رازول، نیومکزیکو ایالات متحده آمریکا سقوط کرد و رسانه‌ها از این رویداد به عنوان خبر پیدا شدن یک بشقاب پرنده یاد کردند. ارتش آمریکا اعلام کرد که این شی، فقط یک بالون هواشناسی بوده است. ولی نظریه‌پردازان توطئه و شاهدان این ماجرا، به طور قطع بر یقین ادعا می‌کردند که این شی ناشناس پرنده، در واقع وسیله نقلیه موجودات فضایی بوده و دولت سعی بر پنهان سازی ماجرا دارد. بر طبق گزارشات، جسد چند سرنشین یوفو در اطراف این بشقاب پرنده کشف شد که نظریه پردازان توطئه، آن را نژادی از بیگانگان خاکستری می‌نامند. چیزی که بیش از همه شاهدان را به تردید واداشت، این بود که کنترل تمامی شواهد مربوط به این رویداد، تحت اختیار ارتش آمریکا قرار گرفت و شی ناشناس مذکور به منطقه 51 برده شد. بسیاری بر این باورند که در این سایت محرمانه، تلاش‌های بسیاری برای مهندسی معکوس کردن این بشقاب پرنده صورت گرفته است. آخرین گزارش نیروی هوایی ارتش آمریکا، شی مذکور را یک بالون هوایی برای نظارت بر انفجارهای اتمی توصیف کرد و پرونده این ماجرا را تا به امروز در هاله‌ای از ابهام قرار داد. در جمع‌بندی این رویداد، می‌توان گفت که آغاز شایعات اصلی پیرامون منطقه 51 را باید به حادثه رازول و سقوط این شی ناشناس پرنده نسبت داد.

3- ادعای همکاری در مهندسی معکوس بشقاب پرنده حادثه رازول
با وجود اینکه حادثه سقوط بشقاب پرنده در سال 1947 رخ داد، ولی منطقه 51 تا اواخر دهه هشتاد میلادی به شهرت چندانی دست نیافته بود. رابرت اسکات لازار (Robert Scott Lazar)، فردی بود که ادعا می‌کرد دوره‌های آموزشی خود را در موسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech‌) و دانشگاه ام‌آی‌تی (MIT) گذرانده و در پایگاهی تحت عنوان اس-4 (S-4) با ارتش آمریکا همکاری می‌کرد. او در ادامه سابقه فعالیت خود را در آزمایشگاه ملی لس آلاموس (Los Alamos National Laboratory) توصیف کرد؛ در حالی که بعدها مشخص این ادعاها، تماما کذب بوده و هیچ سند معتبری برای اثبات آنان وجود ندارد. با این حال، طرح این ادعای جنجالی به خودی خود سبب شد که ماجرای مرموز منطقه 51 مجددا به موضوعی داغ برای نظریه‌ پردازان توطئه تبدیل شود.

4- عدم امکان بازدید از منطقه 51

منطقه 51 به کمک یک حصار سراسری محافظت شده و محافظان مسلح در اطراف آن دائما در حال گشت‌زنی هستند. این حجم وسیع از ملاحظات امنیتی، نظریه پردازان را به طرح این ادعای جنجالی تشویق می‌کرد. دولت آمریکا، چه چیزی را از سایر مردم پنهان می‌کند؟ گفته می‌شود که بخشی از نگهبانان این منطقه، از دسته افرادی هستند که در معرض تشعشعات ناشناخته این بشقاب پرنده فضایی قرار داشته و به همین خاطر، از دولت ایالات متحده غرامت دریافت می‌کنند.

5- سفر به ماه یا دروغ بزرگ؟
آیا فضانوردان آپولو 11، واقعا بر سطح ماه قدم گذاشتند؟ این سوالی بود که طرح آن برای اولین بار توسط نظریه پردازان توطئه صورت گرفت. به عقیده این گروه، سفر به کره ماه دروغی بیش نبوده و تمامی تصاویر و فیلم‌های مربوط به این ماموریت، در منطقه 51 انجام شده است. در سال 1974، کتابی تحت عنوان «ما به ماه نرفته‌ایم؛ کلاه‌برداری سی و سه میلیارد دلاری» (We Never Went to the Moon: America’s Thirty Billion Dollar Swindle) از سوی نظریه پردازان توطئه منتشر شد که ادعا می‌کرد فضانوردان ناسا، هرگز بر روی ماه قدم نگذاشته و تمامی تصاویر نیل آرمسترانگ و باز آلدرین، در منطقه 51 به ثبت رسیده‌اند.

البته که سفر به ماه دروغ نبود! آژانس فضایی ناسا، ماموریت آپولو را 6 مرتبه تکرار کرد و 382 کیلوگرم از سنگ‌های کره ماه، به عنوان سوغات به زمین بازگردانده شد. با این حال، برخی از تجهیزات مربوط به این ماموریت، پیش از اجرا در نزدیکی سایت آزمایشگاهی هسته‌ای در منطقه 51، مورد تست و بررسی قرار می‌گرفت.

6- وابستگی به نیروی هوایی


به طور رسمی، منطقه 51 بخشی از محدوده آموزشی و آزمایشی نوادا (Nevada Test and Training Range) و وابسته به پایگاه نیروی هوایی نلیس (Nellis Air Force Base) است. بنا بر ادعای رسمی نیروی هوایی ایالات متحده، این محدوده آموزشی بزرگ‌ترین منطقه‌ای است که در آن عملیات نظامی در زمان صلح انجام می‌گیرد. مساحت این مجموعه نزدیک به 13 هزار کیلومتر است که بخشی از فضای کلی این محدوده را به خود اختصاص می‌دهد.

7- اهداف واقعی در نظر گرفته شده برای منطقه 51
محدوده آموزشی و آزمایشی نوادا، صرفا جهت تعلیم خلبانان هواپیما در عرصه‌های نظامی و همچنین تست عملیات مربوط به آن احداث شد. در گذشته، از این پایگاه برای آزمایش و توسعه هلیکوپترهای جدید، هواپیما، پهباد و سایر تکنولوژی‌های نظامی و محرمانه استفاده می‌شد. یکی از آن‌ها، هواپیمای جاسوسی یو-2 (U-2) بود که از دسته هواپیماهای فوق‌سریع به شمار می‌رفت. اولین پرواز این هواپیما، در آگوست 1955 در منطقه 51 انجام گرفت.

8- بهشت در بیابان


گفته می‌شود که در طول سال‌های اوج منطقه 51 که طی آن، هواپیمای جاسوسی یو-2 و سایر دستاوردهای نظامی محقق شدند، کلی جانسون (Kelly Johnson) به عنوان یکی از اولین مهندسان این منطقه با کمی‌ چرب‌زبانی، کارکنان دولت و خانواده آنان را برای نقل مکان به این منطقه متقاعد کرده بود. وی نام این منطقه را «بهشت روستایی» نهاد. این منطقه درست همانند بهشت واقعی است؛ البته اگر شما از علاقه‌مندان حرارت 38 درجه سانتی‌گراد در فصل تابستان باشید!

9- زمینه‌های طرح نظریه توطئه


بسیاری از نظریه‌های توطئه که پیرامون منطقه 51 مطرح شده‌اند، نتیجه نیاز دولت به حفظ اسرار آزمایشات مخفی این ناحیه است. شاید شاهدان حادثه رازول، حقیقتا فقط یک بالن هواشناسی را دیده باشند، اما تلاش دولت برای مخفی نگاه داشتن توانایی‌های نظامی سبب شد که این نظریه‌ها شروع به شکل‌گیری کنند. شمار دیگری از ادعاهای موجود در رابطه با مشاهده یوفو (UFO) در نزدیکی این پایگاه، در بیشتر موارد به آزمایشات هواپیمای یو-2 ارتباط دارند. به عنوان مثال، خلبانان هواپیماهای مسافربری، از مشاهده اشیای پرنده‌ای گزارش می‌کردند که در ارتفاعی نزدیک به زمین مانور می‌داد. پاسخ نیروی هوایی این بود که چیزی با نام اشیای ناشناس پرنده وجود ندارد و تمامی این اظهارات، ناشی از مشاهده پدیده‌های طبیعی هستند.

10- فعالیت مداوم در منطقه 51
پس از موفقیت‌آمیز بودن برنامه پرواز یو-2، این منطقه محرمانه همچنان به فعالیت خود ادامه داد. از سایر دستاوردهای مهندسان در این منطقه، می‌توان به هواپیمای جاسوسی لاکهید ای-12 (Lockheed A-12) و لاکهید دی-21 (Lockheed D-21) اشاره کرد. در حال حاضر، منطقه 51 را هنوز می‌توان در نقشه‌های گوگل ارث مشاهده کرد. در تازه‌ترین تغییرات، سازه‌های جدیدی در این پایگاه برپا شده که احتمالا در یک دهه گذشته احداث گردیده‌اند.

11- تله‌های توریستی
غیرنظامیان می‌توانند از دروازه‌های جلو و یا عقب منطقه 51 به این ناحیه نزدیک شوند، ولی امکان وارد شدن به آن هرگز ممکن نیست. هریک از افرادی که به هر نحوی برای ورود به این منطقه تلاش کنند، به پرداخت جریمه 1000 دلاری محکوم و به مدت 6 ماه راهی زندان می‌شوند. گردشگران در هنگام ورود به ریچل، نوادا (Rachel, Nevada) با یک تابلوی عجیب رو به رو می‌شوند که در قسمت زیرین آن درج شده: جمعیت مردم: 98 درصد – جمعیت موجودات فضایی: ؟؟ درصد! علاوه بر این، منطقه ریچل، نوادا فاقد پمپ بنزین است و به نظر می‌رسد که بسیاری از این کمبود‌ها، از روی عمد بر منطقه حکم‌فرما هستند.

12- اسرار بی‌شمار در مورد منطقه 51

در سال 2016، نقشه گوگل ارث تصاویری از این منطقه را نمایش می‌داد که شایعات بسیاری را در پی داشت. در این تصاویر، مشاهده می‌شد که یک باریکه 19 کیلومتری مخصوص فرود هواپیما، در شمالی‌ترین قسمت از منطقه 51 قرار دارد. در این تصویر، مشخص نیست که دقیقا چه هواپیما و یا تکنولوژی ناشناخته‌ای در حال آزمایش قرار داشته است، ولی با این حال کارشناسان می‌گویند که از این پایگاه خاص، برای تست هواپیماهای جاسوسی و سنسورهای آنان استفاده می‌شود.

ممکن است شواهد چندانی برای به زمین نشاندن یوفوها توسط نظامیان منطقه 51 وجود نداشته باشد، اما در مقابل، اسناد محرمانه منتشر شده در سال 2013 نشان داد که ارتش ایالات متحده آمریکا، در طول دهه 70 و 80 میلادی، چندین جنگنده میگ (MiG) شوروی را به زمین نشانده و آنان را مورد آزمایش قرار داده است.

14- سایر اسرار مخفی

اسناد دیگری هم وجود دارند که اسرار دیگری از منطقه 51 را بر ملا می‌کنند. به عنوان مثال، گفته می‌شود که این پایگاه، محلی برای تست هواپیمای جاسوسی لاکهید ای-12 (Lockheed A-12) و و لاکهید اف-117 نایت‌هاوک (Lockheed F-117 Nighthawk) بوده است. اولین آزمایش‌های مربوط به لاکهید اف-117 نایت‌هاوک در سال 1981 آغاز شد، اما تمامی اطلاعات مرتبط با آن، تا سال 1988 به صورت مخفیانه باقی مانده بود. بیشترین نقش این هواپیما در جنگ اول خلیج فارس بود که در طی آن عملیات مهم و زیادی با موفقیت انجام گرفت.

هیلاری کلینتون (Hillary Clinton) نامزد انتخابات سابق ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، در آن زمان ادعای جنجالی و پر سر و صدایی را مطرح کرد که بازخوانی آن‌ها، هنوز هم سوالات پیچیده‌ای را در ذهن ایجاد می‌کند. هیلاری کلینتون در طی رقابت انتخاباتی خود با دونالد ترامپ، اظهار کرد که در صورت کسب مقام ریاست جمهوری ایالات متحده، اسرار بسیاری را در مورد منطقه 51 افشا خواهد کرد. وی در آستانه انتخابات سال 2016 تصمیم گرفت که در صورت کسب این مقام، یک بار دیگر تمامی اسناد مربوط به این منطقه را مورد بازبینی قرار دهد و اگر چیزی برای پنهان کردن در این منطقه وجود ندارد، بهتر است که آن‌ها را با سایر مردم نیز به اشتراک گذاشت.

افزایش فالوور اینستاگرام تکنیک‌ های مخصوص به خود را دارد. در این مطلب روش هایی را برای افزایش دنبال کنندگان در اینستاگرام به صورت رایگان، عنوان می‌کنیم.

هر کاربر به دلایلی مختلف دوست دارد فالوورهای بیشتری در شبکه‌های اجتماعی داشته باشد. البته تنها بالا بردن عدد مربوط به این مشخصه کافی نیست و دنبال کنندگان باید واقعی باشند. به عنوان نمونه ممکن است پست‌های فردی که صفحه‌اش حدود 10 هزار فالوور دارد، تنها توسط سی الی چهل کاربر لایک شده و هیچ کامنتی نیز دریافت نکند که نشان می‌دهد دنبال کنندگان او واقعی نیستند! برای افزایش فالوور اینستاگرام به صورت واقعی ترفندهای زیر را دنبال کنید.

یک اجتماع مجازی تشکیل دهید
یکی از بهترین راه‌های لذت بردن از شبکه‌های اجتماعی و داشتن بیشترین بهره‌بری از آن‌ها، عضویت در انجمن‌ها است. از طرفی دیگر اگر می‌خواهید صفحه‌تان محبوب شود، باید انجمن خود را راه‌اندازی کنید. اگرچه این مورد نیاز به صرف زمان و فعالیت مستمر دارد، اما کاربران اینستاگرام را تبدیل به فالوورهای فعال صفحه شما می‌کند.
مهمترین نکته در ایجاد یک اجتماع مجازی، خلق یک بهانه برای کاربران به منظور سر زدن مداوم به صفحه است. کاربران باید در صفحه شما فعالیت کرده و حتی در تولید محتوا کمک کنند. به همین دلیل می‌توان از آن‌ها درخواست کرد محتواهای مناسب را برایتان ارسال کنند. دریافت مداوم دایرکت و کامنت از کاربران و سر زدن دوره‌ای آن‌ها به صفحه شما، تاثیر شگرفی بر روی افزایش فالوور اینستاگرام خواهد گذاشت.

قدم بعدی، منحصربه‌فرد کردن اجتماع مجازی خود با ترفندهای خاص است. به عنوان نمونه، چند هشتگ اختصاصی برای خود در نظر گرفته و آن‌‌ها را در تمامی پست‌ها قرار دهید. بعد از گذشت زمان، کاربران هشتگ‌ها را به خاطر خواهند سپرد. از آن‌ها بخواهید از این هشتگ‌ها را در پست‌های خود نیز استفاده کنند.
یک اجتماع زمانی فعال محسوب می‌شود که کاربران در آن با یکدیگر و مخصوصا با مدیر اصلی ارتباط پویا داشته باشند. پس باید با ترفندهای مختلف، تعداد کامنت‌های دریافتی را افزایش داده و مخصوصا تا جایی که ممکن است به آن‌ها پاسخ دهید. کاربری که از پیج محبوبش پاسخ دریافت کند، هرگز آن را ترک نخواهد کرد.

از مطالعات اینستاگرامی بهره بگیرید
افزایش بی‌نظیر محبوبیت این شبکه اجتماعی سبب شده مطالعات گوناگونی روی آن صورت بگیرند. تاکنون مقالات زیادی درباره زمان‌بندی، چگونگی و نوع محتواهای تولید شده برای داشتن حداکثر بازدهی منتشر شده‌اند. به عنوان نمونه برخی تحقیقات به این نتیجه رسیده‌اند که استفاده از فیلتر Mayfair پیش از ارسال عکس، سبب افزایش 6درصدی تعداد لایک‌ها و کامنت‌های دریافت شده در مقایسه با سایر پست‌ها می‌شود.
همچنین بر اساس تحقیق Curalate به عنوان یک پلتفرم تجارت الکترونیک، عکس‌هایی که رنگ غالب آن‌ها آبی باشد، 24 درصد لایک و کامنت بیشتری دریافت می‌کنند. به عنوان دیگر دستاوردهای این مطالعه می‌توان به جذابتر بودن عکس‌های دارای روشنایی مناسب، تصاویر با فضای بسیار منفی، عکس‌های دارای یک رنگ غالب و مشخص و همچنین موارد دارای اشباع‌شدگی کمتر و دارای سطح بالاتری از بافت اشاره کرد. موارد زیر نمونه‌هایی از عکس‌های دارای یک یا چند رنگ غالب هستند.


برای افزایش فالوور اینستاگرام باید توجه ویژه‌ای به زمان ارسال پست داشته باشید. بر اساس یکی از جدیدترین مطالعات، زمان ناهار (بین ساعت یازده صبح تا یک ظهر) و ساعات انتهایی بعد از ظهر تا انتهای شب (بین ساعت 7 ظهر تا 11 شب) بهترین زمان برای ارسال پست هستند. بسته به زمینه فعالیت صفحه اینستاگرامی، روزهای مختلفی برای تولید محتوا مناسب هستند. با این حال، در حالت کلی بهترین کار ارسال پست در روزهای آخر هفته و زمان تعطیلات است.

Hubspot یک توسعه‌دهنده و بازاریاب محصولات نرم افزاری برای بازاریابی و فروش داخلی است. یکی از محققان این شرکت بعد از بررسی 1.5 میلیون عکس اینستاگرامی اعلام کرد عکس‌های دارای صورت، در مقایسه با سایر تصاویر 35 درصد لایک بیشتری دریافت می‌کنند.
به عقیده این فرد، کاربران برای افزایش فالوور اینستاگرام باید استفاده از فیلترهای پیش‌فرض آن را کنار بگذارند و با استفاده از سایر نرم افزارهای ویرایش تصویر، عکس‌ها را برای رسیدن به نتیجه دلخواه تغییر دهند. یک صفحه مملو از عکس‌های ادیت شده تاثیر زیادی در افزایش فالوور دارد.

این محقق استفاده از رنگ‌های زرد، نارنجی و صورتی را قدغن کرد. در عوض بهتر است به رنگ‌های خاکستری، آبی و سبز روی بیاورید. استفاده از واژه «لایک» در متن پست (کپشن) تا 89 درصد سبب افزایش دریافت لایک می‌شود.
این در حالی است که با نوشتن «کامنت»، چیزی حدود 2 هزار و دویست درصد کامنت‌های بیشتری در مقایسه با زمان عدم ذکر کردن آن دریافت می‌کنید که بسیار شگفت‌انگیز است! هرچه تعداد لایک‌ها و کامنت‌های دریافت شده افزایش یابد، در هشتگ‌های مورد استفاده بالاتر قرار می‌گیرید. این امر باز هم سبب افزایش تعداد لایک و کامنت خواهد شد.

آمار و ارقام صفحه خود را ارزیابی کنید
بهتر است تکنیک‌های یاد شده در بالا و همچنین سایر تکنیک‌ها را به صورت جداگانه از یکدیگر و در بازه‌های زمانی متفاوت پیاده کرده و سپس به صورت مرتب، وضعیت حساب کاربری را بررسی کنید. به این ترتیب متوجه می‌شوید کدام ترفندها برای شما کارساز هستند. ابزارهای تحلیل زیادی وجود دارند که بررسی با حساب کاربری، پیشرفت و یا عدم پیشرفت آن را نشان داده و با ردیابی تک تک پست‌ها، موارد تاثیرگذار را مشخص می کنند.
با مشاهده کپشن، زمان انتشار، هشتگ‌ها و ویرایش‌های اعمال شده بر روی موارد موفق، راهکارهای اختصاصی افزایش فالوور اینستاگرام برای خود را پیدا کنید. به عنوان یکی از این ابزارهای وب می‌توان به Iconosquare اشاره کرد.

البته با تبدیل حساب کاربری عادی خود به یک حساب تجاری می‌توانید از ابزار خود اینستاگرام به صورت رایگان استفاده کنید. برای ارتقای وضعیت اکانت به بخش تنظیمات رفته و گزینه Switch to Business Profile را برگزینید. برنامه، باقی مراحل را به شما نشان خواهد داد. به عنوان نمونه باید حساب کاربری را عمومی کرده و آن را به اکانت فیس بوک خود (در صورت وجود) متصل کنید. بعد از اتمام کار خواهید توانست تعداد بازدیدهای پروفایل، نحوه پیشرفت و یا پسرفت حساب و مخصوصا وضعیت هر پست را مشاهده کنید.

برای جلوگیری از پرداخت هزینه‌های اضافی می‌توانید از ابزارهای رایگانی همچون Socialbakers استفاده کنید. این وب سایت می‌تواند موفق‌ترین پست‌ها و عکس‌هایتان را نمایش دهد. وقتی متوجه تاثیرپذیری بیشتر یک تکنیک با مشاهده رفتار پست‌ها شدید، برای افزایش فالوور اینستاگرام بیشتر از آن استفاده کنید.

افراد دیگر را در پست‌ها تگ کنید
تگ کردن سایر کاربران عملی است که ممکن است به افزایش و یا حتی کاهش تعداد دنبال کنندگان بینجامد. در حالت عادی، اگر دیگر کاربران اینستاگرامی در عکس شما باشند، آن‌ها را تگ می‌کنید، اما برای افزایش فالوور می‌توانید این عمل را در هر زمان دیگر و حین ارسال یک پست مرتبط با آن‌ها نیز انجام دهید.

اما هرگز نباید سایر کاربران را در پست‌هایی که به آن‌ها ارتباطی ندارد تگ کنید. همچنین تگ کردن کاربران به صورت مداوم حتی در پست‌های مرتبط، باز هم نتیجه عکس خواهد داد.

برای پست‌ها تگ جغرافیایی (لوکیشن) قرار دهید
مشخص کردن همیشگی موقعیت جغرافیایی در پست‌ها، تاثیر شگرفی در افزایش فعالیت اجتماع مجازی‌تان دارد، مخصوصا اگر آن‌ها مرتبط با نقاط مختلفی از دنیا باشند. مزیت دیگر آن، گرفتن بازدید از سایر کاربران است، چرا که همچون هشتگ‌های عادی، برچسب‌های جغرافیایی نیز دسته‌بندی می‌شوند.

در یک Instagram Takeover شرکت کنید
این ترفند تقریبا از سال 2012 و زمانی که برندهای محبوب به کاربران عادی برای مدت زمانی کوتاه اجازه انتشار پست بر روی صفحه‌شان را دادند روی بورس آمد. در این فرآیند به صورت موقت کنترل یک حساب کاربری را به دست گرفته و برای فالوورهای آن اقدام به انتشار محتوا می‌کنید. این همکاری تاثیر فوق‌العاده‌ای در افزایش فالوور اینستاگرام دارد. هم حساب‌های کاربری شرکت‌کننده و هم صفحه اصلی که قدرت انتشار پست را در اختیار دیگران قرار می‌دهد، سود زیادی از این همکاری خواهند برد.

کافی است قدرت خود در تولید محتوا را به صاحبان صفحه‌های دارای فالوور بسیار بالا و خیلی محبوب نشان دهید. با قرار دادن نام کاربری حساب‌تان در پایین مطالبی که در صفحه‌های دیگران منتشر می‌کنید، دنبال کنندگان جدیدی دریافت خواهید کرد.

شرح حال (بیوگرافی) خود را کامل کنید
افزایش فالوور اینستاگرام حین خالی بودن بخش بیوگرافی (Bio) تقریبا غیر ممکن است! برای نوشتن یک شرح حال خوب وقت کافی صرف کرده و از دیگران کمک بگیرید، چرا که بر روی تعداد دنبال کنندگان و لایک و کامنت تک تک پست‌ها تاثیر خواهد گذاشت.


وقتی کاربری برای نخستین مرتبه به صفحه شما مراجعه می‌کند، بعد از خواندن نوشته‌های بخش Bio درباره فالو کردن و یا نکردن تصمیم می‌گیرد. سعی کنید حتما یک لینک ارتباطی به منظور ساده‌سازی ارتباط دنبال کنندگان با خود در این بخش قرار دهید، چرا که دایرکت همین شبکه اجتماعی راهی مناسب برای تعامل نیست.
سقف تعداد کاراکترهای بخش بیوگرافی 150 مورد است، پس از اضافی‌گویی خودداری کرده و از فضای کم بهترین استفاده را ببرید. یکی از ترفندهای جدید افزایش فالوور اینستاگرام قرار دادن نهایتا دو هشتگ مربوط به اجتماع مجازی خود در قسمت Bio است.
از آنجایی که حساب‌های کاربری عادی فقط در بخش Website بیوگرافی قادر به قرار دادن لینک قابل کلیک هستند، باید یک آدرس اینترنتی تاثیرگذار و مهم در این بخش نوشت. اگر نیاز دارید در هر پست خود یک لینک قابل کلیک قرار دهید، باید از ترفندهای خاصی استفاده کنید.

برای افزایش فالوور اینستاگرام فعالیت‌تان را گسترش دهید
برای افزایش فالوور اینستاگرام باید در کل اینترنت به معرفی صفحه خود بپردازید. به عنوان نمونه، در تمامی پروفایل‌های خود در سایر شبکه‌های اجتماعی و همچنین در پیام‌رسان‌های موبایل، آدرس صفحه یا نام کاربری اینستاگرام خود را قرار دهید و کاربران را به دنبال کردن آن تشویق کنید.
همچنین می‌توانید حساب‌های کاربری خود را به یکدیگر متصل کنید. بعد از رفتن به تنظیمات برنامه، به قسمت Linked Accounts رفته و اکانت اینستاگرام‌تان را به فیس بوک، توییتر، تامبلر و دیگر موارد وصل کنید. با این کار در صورت اشتراک‌گذاری یک پست، آن را به صورت خودکار در صفحه خود در سایر شبکه‌های اجتماعی نیز مشاهده خواهید کرد. اگر جزو کاربرانی هستید که با مخاطب‌های زیادی از طریق ایمیل ارتباط دارید، می‌توانید در بخش امضای ایمیل، نام کاربری اینستاگرام‌تان را قرار دهید.

از این پس می‌توان با استفاده از نسخه وب موبایل اینستاگرام استوری ارسال کرد. به این ترتیب ارسال استوری اینستاگرام حتی در صورت عدم نصب برنامه آن امکان‌پذیر است.

مدت‌ها است تعداد کاربران بخش استوری اینستاگرام از کاربرانی که به صورت عادی به اشتراک پست می‌پردازند بسیار بیشتر است. به نظر می‌رسد این شبکه اجتماعی دوست دارد تعداد کاربران استوری باز هم بیشتر شود، چرا که دسترسی به آن را راحت‌تر از قبل کرده است.
این شرکت تحت تملک فیس بوک به تازگی اعلام کرده کاربران از پس قادر خواهند بود با استفاده از نسخه وب موبایل اینستاگرام ، استوری ارسال کنند. بهره بردن از تمامی قابلیت‌های این شبکه اجتماعی همچنان نیازمند نصب اپلیکیشن و لاگین از طریق آن است، اما اکنون در صورت عدم دسترسی به نرم افزار، می‌توان به کمک نسخه وب موبایل اینستاگرام تصاویر خود را در قالب استوری به اشتراک گذاشت.
 
بعد از لاگین در وب سایت Instagram.com حین استفاده از نسخه وب موبایل این شبکه اجتماعی، در گوشه بالا و سمت چپ صفحه یک آیکون دوربین مشاهده خواهید کرد. بعد از لمس این آیکون، می‌توان به منظور ارسال استوری تصویری جدید ثبت و یا یکی از آیتم‌های درون گالری را انتخاب کرد. حتی می‌توان به استوری‌های خود نوشته اضافه کرد و همچنین رنگ نوشته را به دلخواه تغییر داد.

در نسخه وب موبایل اینستاگرام تنها می‌توان عکس در استوری ارسال کرد

این تنها ابزار موجود حین ارسال استوری با استفاده از نسخه وب موبایل اینستاگرام است. برای بهره برده از ویژگی‌هایی همچون ابزارهای نقاشی و یا مخصوصا فیس فیلترها، باید از اپلیکیشن موبایل استفاده کنید. پیش از این تنها امکان مشاهده استوری‌ها حین لاگین به نسخه وب موبایل فراهم شده بود، اما اکنون امکان ارسال نیز وجود دارد. متاسفانه همچنان یک محدودیت بزرگ پیش روی کاربران است؛ آن‌ها با استفاده از نسخه وب موبایل اینستاگرام قادر به اشتراک‌گذاری ویدیو در استوری نیستند.

دلیل تمایز یک برند از دیگران، به محصولی که به بازار عرضه می‌کند بستگی ندارد؛ بلکه شناختن مخاطبان و نحوه‌ی ارائه‌ی محصول است که باعث ایجاد تفاوت می‌شود.


نکته‌ای که شما را از سایر برندها متمایز می‌کند، محصولی نیست که به فروش می‌رسانید. اینکه چگونه و چرا کسب‌و‌کار شما چنین محصولی تولید می‌کند، دلیل تمایز شما از رقبایتان است. رسیدن به تمایز واقعی چالش‌برانگیز است؛ اما با داشتن ایده‌ها، نوآوری‌ها و استفاده از منابعی که محصولات و خدمات جدیدی به بازار عرضه کنند، می‌توان کاری کرد که برند اعتبار خود را در بازار افزایش دهد.

شما چگونه برند خود را از دیگران متمایز می‌کنید؟
مطمئنا می‌دانید که عرضه‌ی یک محصول جدید کافی نیست و برای متمایز کردن یک برند کارهای بیشتری باید انجام شود. تغییرات بازار و صنعت از جمله مشکلات بزرگی هستند که برندها با آن روبه‌رو هستند و یک محصول نمی‌تواند به‌تنهایی تمام آن‌ها را از بین ببرد.
هدف هر کسب‌و‌کار این است که برند خود را از رقبا جدا کند و بکوشد که مشتری‌ها به‌طور طبیعی به محصولات جذب شوند. یک برند نباید تنها تلاش کند که با استفاده از نوآوری محصول یا خدمات جدید عرضه کند؛ بلکه باید تعهد خود را به استفاده از نوآوری در تولید محصولات و پشتیبانی از مشتری‌ها نشان دهد. دلیل تمایز برند شما از دیگران نه‌تنها باید در محصولات و خدمات قابل مشاهده باشد؛ بلکه باید جزئی از شخصیت برند شما شود و همچنین نحوه‌ی تعامل شما با مشتری‌ها و معرفی کسب‌و‌کار شما به دنیا را تعریف کند.

امکانات جدید و مدرن برای تمایز
به‌عنوان مثال بخش استوری شبکه‌های اجتماعی را در نظر بگیرید. در پاییز سال ۲۰۱۳ اسنپ‌چت ویژگی جدید استوری را به اپلیکیشن خود اضافه کرد؛ به این صورت که کاربران می‌توانستند عکس یا ویدئویی را با دیگران به اشتراک بگذارند که بعد از گذشت ۲۴ ساعت پاک می‌شد. بعد از مدتی اینستاگرام و فیسبوک نیز این ویژگی را به اپلیکیشن خود افزودند و امکان به اشتراک گذاشتن ویدئوی پخش زنده را نیز برای کاربران مهیا کردند. تنها یک پلت‌فرم توانست این ویژگی را به محبوبیت برساند و دیگران در استفاده از آن شکست خوردند. امروزه کاربران اینستاگرام بیشتر از کاربران اسنپ‌چت از استوری استفاده می‌کنند. کاربران فیسبوک نیز به‌ندرت از این ویژگی بهره می‌برند. چه چیزی باعث شد که اینستاگرام در استفاده از استوری‌ها موفق شود؟ دلیل موفقیت این است که آن‌ها مخاطبان خود را می‌شناسند و می‌دانند چرا باید امکانات جدید را به پلت‌فرم خود اضافه کنند.
کاربران به این دلیل از اینستاگرام استفاده می‌کنند که بتوانند از طریق محتوای تصویری با یکدیگر در تعامل باشند و خبرهای جدید را دریافت کنند. بنابراین به اشتراک گذاشتن تصویر در اینستاگرام یک موضوع بدیهی برای کاربران است و به استوری به چشم یک روش خلاقانه و جدید برای انتشار عکس‌ها نگاه می‌کنند و همین موضوع باعث موفقیت آن شده است.
به عبارت دیگر اینستاگرام موضوعی که در آن بهترین است پیدا کرد و آن را تقویت کرد. اما از طرف دیگر فیسبوک نتوانست در استفاده از استوری موفق عمل کند.

آیا یک برند می‌تواند استفاده از امکاناتی که دلیل اصلی استفاده کاربران هستند را به صفر برساند؟
بله چنین کاری امکان‌پذیر است؛ اما باعث از بین رفتن ویژگی‌هایی می‌شود که طی این چند سال روی توسعه‌ی آن کار کرده‌اند.

تا به حال بارها و بارها پیش آمده است که شاهد چنین موضوعی باشیم؛ اینکه یک ایده‌ی بزرگ توسط تعداد زیادی از شبکه‌های اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. برندهایی می‌توانند متمایز شوند که زمان بگذارند و مشتری‌های خود را بشناسند. اینکه بدانند آن‌ها به دنبال چه چیزهایی هستند و با توجه به این موضوع ویژگی‌های جدیدی به محصول یا خدمات خود اضافه کنند. به‌عنوان مثال اینستاگرام روش‌های جالبی برای به اشتراک‌گذاری عکس ارائه می‌دهد و آمازون راحتی را برای مشتری‌های خود به ارمغان می‌آورد.

بازگشت به ریشه‌ها
متمایز کردن برند کار سختی است؛ مخصوصا اگر ندانید دقیقا کدام ویژگی شما را از دیگران متمایز می‌کند. اگر شما هم در چنین شرایطی قرار دارید، به مشتری‌های خود نگاه کنید. چه چیزی باعث شده است که مشتری‌ها به جای خرید کردن از شما سراغ رقبایتان می‌روند؟ آیا تسهیلاتی که در فروش آنلاین خود ارائه می‌دهند دلیل چنین موضوعی است؟ اگر پاسخ مثبت است باید این موضوع در مرکز توجه قرار بگیرد. دلیل اصلی مشکل را پیدا کنید و سپس به دنبال راه حل آن باشید.
فراموش نکنید که این رویکرد باید با بررسی دقیق همراه باشد. اگر می‌خواهید برند خود را از دیگران متمایز کنید، باید این موضوع را دائما مورد بررسی قرار دهید که آیا مشتری‌های درست را مورد هدف قرار داده‌اید یا خیر. داشتن یک دانش پایه از مشتری‌ها اجازه می‌دهد که ببینید آیا در مسیر درستی در بهبود روابط خود با مشتری‌ها قرار دارید یا خیر. به جای تلاش برای ساختن یک محصول آینده‌دار یا ارائه‌ی سریع‌ترین خدمات، به این فکر کنید که کدام موضوعات ریشه‌ای باعث تمایز شما از دیگران می‌شود.
نوآوری واقعی این است که برند خود را طوری بسازید که از همه نظر خاص باشد. بنابراین روی پیدا کردن دلیل تمایز خود تمرکز کنید و با بهره‌گیری از این موضوع، برندی بی‌همتا داشته باشید.