چند روز بعد از افزایش محدودیت کاراکتری توئیتر، مدیر تولید این شرکت اعلام کرد به زودی امکان ذخیره‌ی توئیت‌ها برای کاربران فراهم خواهد شد.

کیث کولمن مدیر تولید و فناوری توئیتر از تغییرات جدیدی در این پیام‌رسان خبر داد. به گفته وی درخواست‌های زیادی از طرف افرادی که خواستار اضافه شدن امکان بوکمارک توئیت‌ها بودند، دریافت شده بود، بنابراین به زودی این امکان فراهم خواهد شد. این ویژگی به کاربران اجازه می‌دهد که بدون لایک کردن دوباره به توئیت‌ها برگردند. احتمالا بسیاری از شما با توئیت‌های جالبی برخورد کرده‌اید، اما هنگامی که خواسته‌اید دوباره آن‌ها را بخوانید یا برای دوستانتان ارسال کنید نتوانسته‌اید آن‌ها را پیدا کنید. البته شاید جست‌و‌جوی توئیتر گره از کار شما می‌گشود، ولی روش تضمین شده‌ای نبود و همیشه تعدادی توئیت جالب از دست می‌رفت.

معاون تولید توئیتر، jesarshah، نیز در توئیتی آدرس نمونه‌ی اولیه این ویژگی را اعلام کرد:

این اطلاعیه درست چند روز بعد از اعلام افزایش محدودیت هر توئیت به ۲۸۰ کاراکتر منتشر شده است و به نظر می‌رسد توئیتر برای افزایش قدرت تاثیر خود در حال سازماندهی دوباره‌ی پلتفرمش است.

دنیایی که هم‌اکنون در آن زندگی می‌کنیم پر از نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی است و به همین دلیل کمپانی‌های مختلف سعی می‌کنند هنگام معرفی محصولات جدید خود تا جایی که امکان دارد، شفافیت عملکرد خود را نشان دهند. متاسفانه در صنعت گوشی‌های هوشمند، در امان بودن از راه‌هایی که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد اطلاعات مختلف روی دستگاه را جمع‌آوری کند، سخت‌تر است.

حالا به نظر می‌رسد شرکت وان پلاس نیز در این زمینه از اعتماد کاربران خود سوءاستفاده کرده است. موضوع ناراحت کننده در مورد وان‌ پلاس این است که این کمپانی چینی قبلا از مشکل حریم شخصی کاربران اطلاع داشته است، زیرا سال گذشته کریستوفر مور، یکی از تحلیل‌گران امنیتی به این مورد پی برده بود که گوشی هوشمند وان پلاس ۲ داده‌ها را بدون هشدار دادن به کاربر به یک دامین HTTPS که به وان پلاس تعلق دارد، ارسال می‌کند.
مور پس از تحلیل داده‌هایی که از گوشی به دامین open.oneplus.net ارسال می‌شوند، به این نکته پی برده که این داده‌ها شامل اطلاعاتی در مورد نمایشگر، رویدادهای مربوط به باز کردن قفل دستگاه، ری‌بوت‌های دستی، شماره‌ی سریال، IMPEI، شماره تلفن‌های مخاطبان، آدرس MAC دستگاه، نام شبکه‌های موبایلی، پیشوندهای IMSI و نیز ESSID و BSSID شبکه‌های بی‌سیم بوده است.


علاوه بر آنچه گفته شد مور دریافته که سیستم عامل اکسیژن اواس، اطلاعات مربوط به زمان باز کردن و بستن اپلیکیشن‌ها و اینکه چه بخشی از اپ‌ها توسط کاربر اجرا شده را جمع‌آوری می‌کند. آن‌طور که پیدا است دو اپلیکیشن مسئول جمع‌آوری و ارسال اطلاعات به دامین وان پلاس هستند: OnePlus Device Manager و OnePlus Device Manager Provider.
اگرچه مور این مشکلات را اوایل سال‌جاری با روش معمول با کمپانی وان‌ پلاس در میان گذاشت تا پیشنهاداتی برای رفع آن‌ها ارائه دهد، اما نهایتا ارتباط وی با شرکت نامبرده به طور کامل قطع شد.
اخیرا یکی از کاربران روشی کشف کرده که دارندگان گوشی‌های هوشمند وان پلاس با استفاده از آن می‌توانند بدون نیاز به روت کردن دستگاه خود، جلوی ارسال اطلاعات مورد بحث به سرورهای وان پلاس را بگیرند.

به منظور غیرفعال کردن دائمی اپلیکیشن مورد اشاره، باید دستور زیر را در بخش adb command وارد کنید:

شرکت وان‌پلاس تاکنون در این مورد هیچ پاسخی ارائه نکرده است، اما در حقیقت تلاش کرده تا این موضوع را از حالت عمومی شدن خارج سازد زیرا مشکل یاد شده قطعا بر وجهه‌ی برند نامبرده تاثیر منفی خواهد داشت.

شاید دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، واقعی نباشد و ما تنها بخشی از یک دنیای شبیه‌سازی شده رایانه‌ای باشیم. شاید ما تنها وسیله‌ای در دستان یک تمدن هوشمند فرازمینی هستیم. ویدیوی جدید کانال معروف یوتیوب Kurzgesagt - In a Nutshell، با در کنار هم قرار دادن برخی سوالات و فرضیات چنین پرسشی را مطرح کرده است، اما آیا واقعا چنین چیزی امکان‌پذیر و ما چیزی از آن نمی‌دانیم؟

جهان ممکن است به اندازه‌ی کافی بزرگ و ستارگانی بی‌شمار داشته باشد، اما این به تنهایی ملاک واقعی بودن جهان ما نیست، شاید کل وجود ما، تنها یک شبیه‌سازی رایانه‌ای باشد. فیزیکدانان نظری که سال‌هاست مشغول کار روی شاخه‌ی مکانیک کوانتومی هستند، چنین مفهومی را از اساس بی‌پایه و غیرمعقول می‌دانند. اما موضوع به همین جا ختم نمی‌شود.

در این ویدیو توضیح داده می شود: اگر درک کنونی ما از قوانین فیزیکی درست باشد، بنابراین غیرممکن است که کل جهان را با تریلیون‌ها و تریلیون‌ها شی شبیه‌سازی کرد، اما آیا واقعا نیازی به همه این اشیا داریم؟ ما فقط به اندازه‌ای از جهان احتیاج داریم که ساکنان شبیه‌سازی خود را فریب دهیم.

احتمالا ناخودآگاه به یاد فیلم سینمایی «نمایش ترومن (The Truman Show)» افتاده باشید، در این فیلم شخصیت ترومن باربانک (جیم کری) کارمند ساده ای است که تمام واقعیت های زندگی‌اش شبیه‌سازی شده‌اند. البته نسخه‌ی شبیه‌سازی Kurzgesagt چیزی بیش از این‌هاست و تمام دانسته‌های ما از جهان را شامل می‌شود، از سیاره‌ی خودمان تا دنیای اطرافمان و حتی ستاره‌ها و سیارات دور دست که شاید تنها جزئی از واقعیت باشند.
به گفته محققان این کانال پرطرفدار یوتیوب، ما تنها می‌توانیم آن مقدار شی را که با آن در ارتباطیم، شبیه‌سازی کنیم. به عنوان مثال، یک صندلی را که روی آن نشسته‌اید، در نظر بگیرید، ممکن است که فقط آن اندازه اتم در آن شبیه‌سازی شده باشد که شکل ظاهری خود را حفظ کند و بخش خالی درون آن تا شکستن پایه آن مشخص نشود.
شاید بدن ما هم خالی باشد و تا زمانی که خونریزی نکند و محتویات درون آن مشخص نشود، متوجه شبیه‌سازی شده بودن آن نشویم. در این مورد همه چیزی که برای باور کردن نیاز داریم و حقیقتا وجود داریم، فقط خودآگاهی یا ماهیت ذهن (Consciousness) است. این خودآگاهی دقیقا همان مبحث فلسفی است که مدت‌هاست، موضوع مناقشه فیلسوفان و دانشمندان بوده است و به گفته برخی درک ماهیت ذهن، حتی تا آینده‌ای دور از دسترس ما خارج است.

در این ویدیو، برای این موضوع برخی مفروضات مطرح می‌شود. در فرض اول گفته می‌شود که امکان شبیه‌سازی ذهن وجود دارد. اما به نظر نمی‌رسد، این فرض چندان قابل اثبات باشد، چراکه ما هزاران سال است که به دنبال درک خودآگاهی هستیم و هنوز درک درستی از آن داریم. حتی اگر بتوانیم به طور غیر مستقیم خودآگاهی را پدید بیاوریم، هنوز هم باید در نظر داشته باشیم که مغز ساختار فوق‌العاده پیچیده‌ای است که برای شبیه‌سازی آن به میزان ارتباطاتی بی‌نهایت نیاز است.
تنها کافی است، تعداد ساکنان زمین را ضرب در این ارتباطات کنید تا متوجه شوید که نیاز به قدرت محاسباتی عظیمی داریم که از لحاظ تکنولوژیکی امکان‌پذیر نیست. فرض دوم این است که به لحاظ پیشرفت تکنولوژیکی به نقطه‌ای برسیم که ساخت چنین رایانه‌ای امکان‌پذیر باشد، حتی اگر این رایانه به اندازه کل سیاره باشد.

حتی اگر راهکاری برای این دو فرض داشته باشیم، موارد دیگری هم هستند. آیا یک تمدن می‌تواند از لحاظ از تکنولوژی بدون اینکه موجب نابودی خود شود، به چنین نقطه‌ای برسد؟ اگر جواب مثبت است، در این صورت، آیا می‌خواهد، چنین شبیه سازی را تنها در زمین و روی انسان‌هایش عملی کند؟

موضوعی که در این ویدیو مطرح شده است را کنار بگذاریم، آیا ما واقعا توضیح قانع کننده‌ای برای اینکه مشخص کنیم، شبیه‌سازی شده نیستیم، در اختیار داریم؟ به هر حال در حالی که این ویدیو و اساسا مفاهیم نظری از این دست بخش سرگرم‌کننده ‌ای هم دارند که ذهن را به تکاپو می‌اندازد، شاید بهتر باشد، به بهترین نحو ممکن، زندگی کنیم. به هر حال اگر شبیه‌سازی شده هم باشیم، بازهم تنها واقعیتی که می‌شناسیم همین دنیایی است که با آن سر‌ و ‌کار داریم و می‌شناسیم.

همه می‌دانیم که پیدا کردن مشتری‌های وفادار کار آسانی نیست. اما دانستن یکسری نکات علمی کمک می‌کند که زودتر به نتیجه‌ی مورد نظر خود برسیم.


فرآیند جذب مشتری و تلاش برای برگرداندن آن‌ها بسیار سخت و طاقت‌فرسا است. از طرفی کارآفرینان معمولا افراد صبوری نیستند و نمی‌توانند زمان زیادی برای انجام این کار بگذارند. پس چگونه می‌توان تعداد مشتری‌های وفادار برند را افزایش داد؟
متیو لیبرمن (Matthew D. Lieberman)، نویسنده و استاد دانشگاه UCLA معتقد است که یک برند برای افزایش تعداد مشتری‌های وفادار خود باید از روان‌شناسی انسان‌ها کمک بگیرد. طبق گفته‌های این استاد، نیاز انسان‌ها برای برقراری ارتباط با یکدیگر از نیازشان به غذا و سرپناه نیز بیشتر است. بنابراین اولین کار برای افزایش وفاداری مشتری‌ها، ساختن یک اجتماع است. لیبرمن می‌گوید: «بهترین وسیله برای پیش‌بینی اندازه‌ی مغز، در نظر گرفتن گروه‌های اجتماعی آن است. ما مغزهای بزرگی داریم و باید از آن برای برقراری ارتباط استفاده کنیم.» شما با ساختن یک اجتماع در اطراف برندتان، در حال رسیدگی به این نیاز انسان هستید بنابراین نتیجه‌ی آن می‌تواند برقراری یک ارتباط قوی و وفادارانه با برند باشد. شش روش زیر نیز به شما در انجام این کار کمک می کنند.

۱- رویداد برگزار کنید
آیا برای روبه‌رو کردن مشتری‌ها با یکدیگر و برقراری ارتباط حضوری آن‌ها فکری کرده‌اید؟ اگر پاسختان منفی است بهتر است که به انجام آن فکر کنید. برای برگزاری یک رویداد برنامه‌ریزی کنید و از مشتری‌ها یا مخاطبین خود بخواهید که در آن حضور پیدا کنند. نیازی به برنامه‌ریزی گسترده و خرج  هزینه‌های زیاد برای انجام این کار نیست. یک رویداد کوچک ترتیب دهید و پذیرایی ساده داشته باشید. خلاقیت نشان دهید و به این فکر کنید که چگونه می‌توانید برنامه‌ی بهتری برای مشتری‌های خود داشته باشید.

۲- گروه فیسبوکی مرتبط با کسب‌و‌کار خود راه‌اندازی کنید
فیسبوک به طور عمومی اعلام کرده است که یکی از اهداف اصلی آن در آینده تمرکز روی راه‌هایی برای آموزش جامعه است. این بدان معنا است که اصلی‌ترین ابزار این سرویس برای ساختن اجتماع (گروه‌های فیسبوک) بیشتر از قبل کاربردی خواهد شد. بنابراین برای شروع، یک گروه فیسبوکی با هدف ارزش آفرینی برای مشتری‌هایتان راه‌اندازی کنید.
نکته‌ی مهم: نیازی نیست که گروه‌ها، صد درصد به کسب‌و‌کارتان مرتبط باشند. به‌عنوان مثال اگر یک کافی‌شاپ در شهر دارید، می‌توانید یک گروه فیسبوکی راه‌اندازی کرده و نام آن را عاشقان قهوه‌ بگذارید.
کمی زمان بگذارید و ببینید مخاطبانتان بیشتر در کدام شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند. سپس گروه مورد نظر خود را در آنجا تشکیل داده و از مشتری‌ها بخواهید که در آن عضو شوند.

۳- به اعضای گروه نام یا عنوان بدهید
دادن عناوین مناسب و جالب به مخاطبان مانند «نِرد به معنی آدم زحمت‌کش» یا دیگر اسم‌های مشابه، نام برند را در ذهن مخاطبان ماندگار می‌کند. همچنین این دیدگاه را در مشتری‌ها به وجود می‌آورد که آن‌ها تنها محصول شما را خریداری نکرده‌اند بلکه عضوی از جامعه‌ی شما شده‌اند و این جامعه در آینده اهداف بزرگ‌تری برای آن‌ها دارد. پس همین حالا به این موضوع فکر کنید و ببیند که چه کلمه‌ای برای توصیف مشتری‌هایتان مناسب‌تر است.

۴- تجربه‌ای از بازی برای مشتری‌ها فراهم کنید
معنی لغتی گیمیفیکیشن عبارت است از: «اپلیکیشنی متشکل از عناصر معمول در بازی، مانند در نظر گرفتن قوانین بازی، امتیاز جمع کردن و مسابقه دادن با دیگران. درواقع گیمیفیکیشن تکنیکی برای بازاریابی آنلاین است که میزان درگیری مخاطب با محصول یا خدمات را افزایش می‌دهد.»

از بارزترین مثال‌های گیمیفیکیشن می‌توان به برنامه‌هایی برای افزایش میزان وفاداری اشاره کرد. به این صورت که یک مشتری بعد از هر بار تعامل با برند، امتیاز می‌گیرد و به مرحله‌ی بعد می‌رود. در این روش شما در ازای وفاداری مشتری، به او امتیاز می‌دهید و وفاداری آن‌ها را نسب به برند افزایش می‌دهید. به‌عنوان مثال استارباکس، برندی است که گیمیفیکیشن‌های آن همیشه مثال زدنی بوده است. این برند گیمیفیکیشن خود را در سال ۲۰۰۹ راه‌اندازی کرد و امروزه بیش از ۱۲ میلیون کاربر فعال در آمریکا دارد و هر سال تعداد آن‌ها ۲ برابر می‌شود. این برنامه کاربران را همیشه درگیر نگه می‌دارد و کاری می‌کند که باز هم به این برند مراجعه کنند.

۵- با خدمات جالب خود آن‌ها را شگفت زده کنید
اصل روابط متقابل یکی از ۶ اصل متقاعد کننده‌ی رابرت چالدینی (Robert Cialdini) است. این اصل می‌گوید انسان‌ها زمانی که در حقشان لطف شود، تمایل بیشتری به جبران کردن آن لطف دارند. هرچقدر خدمات بیشتری با هدف اجتماع سازی انجام دهید، احتمال اینکه مشتری‌ها در آینده بازگردند و پول بیشتری برای خرید محصول یا خدمات شما بپردازند را افزایش می‌دهید. به‌عنوان مثال چندین وقت پیش یک فست فود آمریکایی به دلیل کاری که در این زمینه انجام داد در اینترنت بر سر زبان‌ها افتاد. ماجرا از این قرار بود که یکی از مدیران این رستوران به یکی از مشتری‌های خود کمک کرد تا چرخ پنچر شده‌ی ماشین خود را عوض کند.

۶- اجازه دهید کاربران محتوا تولید کنند
انسان‌ها معمولا به گفتار یکدیگر اعتماد بیشتری دارند. بنابراین کلام هم نوع خودشان را بیشتر برای تعریف یک برند قبول دارند تا صحبت‌های خود برند. به همین دلیل قبل از اینکه سراغ برند جدید بروند نام آن را در اینترنت جستجو کرده و نظر دیگران را در مورد آن جویا می‌شوند. درواقع می‌خواهند ببینند که همنوعانشان چه نظری در مورد برند داشته‌اند. بنابراین از مشتری‌ها یا کاربران خود بخواهید که در مورد برند شما محتوا تولید کنند. سپس این محتوا را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کنید. این کار به دیگر افراد علاقه‌مند نشان می‌دهد که مشتری‌های قبلی از شما راضی بوده‌اند و برند شما را دوست داشته‌اند. در نتیجه اعتماد مشتری‌های جدید به برند افزایش پیدا می‌کند.

کامپیوترها‌ از گذشته حافظه‌ی بسیار بهتری از انسان داشته‌اند؛ اما آن‌ها هنوز در زمینه‌ی بحث و استدلال شانسی در برابر ما ندارند. با این حال، این روند به تدریج در حال تغییر است.
مدت زیادی است که کامپیوترها توانایی شکست ما را در بازی‌های استراتژی نظیر شطرنج پیدا کرده‌اند. ما اکنون به این نتیجه رسیده‌ایم که هوش مصنوعی در تحلیل حجم عظیم داده‌ها بهترین گزینه است و عملکرد بی‌نقصی دارد. برای مثال می‌تواند با بررسی میلیون‌ها رسید یک سوپرمارکت، میزان خرید روزانه‌ی مشتریان را دریابد و تاثیر زیادی در بهبود بهره‌وری داشته باشد.

اما چه می‌شد اگر هوش مصنوعی قادر به انجام اکثر رفتارهای ما نظیر درک حالات ظریف انسانی، قدرت بیان و حتی ابراز احساسات می‌شد و جای ما را در بحث و استدلال می‌گرفت؟
این احتمال وجود دارد که هوش مصنوعی این توانایی را پیدا کند تا در گرفتن تصمیم‌های بهتر به انسان یاری رساند و این همان زمینه‌ای است که محققان اکنون مشغول کار روی آن هستند.

تشخیص استدلال
تا همین چند وقت اخیر، خلق ماشین‌هایی که قادر به بحث و استدلال باشند یک هدف دست‌نیافتنی به حساب می‌آمد.
البته هدف این نیست که کامپیوترها در زمینه‌هایی نظیر نحوه‌ی مجادله با افراد پرخاشجو بر سر تصاحب یک فضای پارک یا تشخیص نوبت افراد در بیرون بردن آشغال‌ها آموزش ببینند.
در عوض، ماشین‌هایی که قادر به بحث و استدلال هستند باعث شکل‌گیری مباحثه می‌شوند و به انسان‌ها کمک می‌کنند بهتر دلیل بیاورند، گزینه‌های جایگزین را در نظر داشته باشند و به جمع‌بندی مناسب‌تری دست یابند.
این احتمال وجود دارد که این ماشین‌ها در تصمیم‌گیری‌های مربوط به موضوعات مختلف از نحوه‌ی سرمایه‌گذاری یک کسب‌وکار تا مقابله با جرم و جنایت و ارتقای سلامت عمومی تاثیرگذار باشند.
اما تعریف چگونگی شکل‌گیری ارتباطات انسانی و ماهیت بحث و استدلال و آموزش آن‌ها به یک کامپیوتر، امری فوق‌العاده پیچیده و دشوار است.

برای مثال، یک جلسه‌ی دادگاه را به عنوان محلی برای شکل‌گیری بحث و استدلال در نظر بگیرید.
ارائه‌ی شواهد و مدارک، بدون شک بخشی از فرایند مباحثه است. اما قواعد اجتماعی، نیازمندی‌های قانونی، احساسات هیجانی و محدودیت‌های عملی همگی بر نحوه‌ی شکل‌گیری و بیان استدلال توسط وکلا، اعضای هیئت منصفه و قاضی تاثیرگذار هستند. با این حال احتمال ساخت الگو از برخی از جنبه‌های استدلال انسانی وجود دارد و محققان در چند سال گذشته در فکر تحقق این موضوع بوده‌اند.
محققان در حال حاضر تلاش می‌کنند تا عملکرد فعالیت‌های یاد شده را ثبت و آن‌ها را به الگوریتم‌های هوش مصنوعی تبدیل کنند. این حوزه‌ای است که به نام «فناوری استدلال» شناخته می‌شود.
پیشرفت‌های این حوزه به واسطه‌ی افزایش سریع حجم داده‌های موجود برای آموزش کامپیوترها در زمینه‌ی هنر بحث و استدلال صورت گرفت است.
حوزه‌هایی نظیر تجزیه و تحلیل اطلاعات، منابع تخصصی آنلاین و برنامه‌هایی نظیر «هزارتوی اخلاقی» از بی‌بی‌سی در حال تهیه‌ی انواع مختلف داده‌های مورد نیاز هستند. علاوه بر این شیوه‌های جدیدی نیز برای آموزش نحوه‌ی کارکرد بحث و استدلال به کامپیوترها توسعه یافته‌اند.

محققان این حوزه از فلسفه، زبان‌شناسی، علوم کامپیوتر و حتی حقوق و علوم سیاسی در جهت درک این مسئله که چگونه مباحثات با یکدیگر تناسب می‌یابند، بهره می‌گیرند.
اخیرا محققان دانشگاه داندی در حال بهره‌گیری از تئوری‌های ۲۰۰۰ ساله‌ی علم زیباشناسی سخن و فنون ادبی به عنوان شیوه‌ای برای تشخیص ساختار بحث و استدلال‌های روزانه و واقعی بوده‌اند.
پیشرفت‌های سریع در این حوزه منجر به این شده تا آزمایشگاه‌های تحقیقاتی بی‌شماری در سرتاسر دنیا‌ خود را درگیر حل این مسئله کنند. به باور پروفسور کریس رید، روند انفجاری پیشرفت این حوزه هرگز در هیچ زمینه‌ی آکادمیک دیگری در ۲۰ سال گذشته سابقه نداشته است.

چرا آسمان آبی است؟
آیا پیشرفت در این حوزه از فناوری منجر به این می‌شود که کامپیوترها به سخنوران حاذقی تبدیل شده و به‌زودی دنیا را تحت سلطه‌ی خود دربیاورند؟ پاسخ این سوال منفی است. بگذارید یک مثال واضح در این باره مطرح کنیم.
تا همین چند وقت اخیر، حتی عملکرد پیچیده‌ترین فناوری‌های هوش مصنوعی نیز به طور کامل توسط ضمیرها دچار اختلال می‌شد.
برای مثال، اگر به دستیار دیجیتالی گوشی هوشمند خود بگویید: «من از امی واینهاوس (خواننده) خوشم می‌آید، یکی از آهنگ‌های او را پخش کن»؛ نرم‌افزار هوش مصنوعی در پاسخگویی به درخواست شما ناتوان خواهد بود؛ زیرا دستیار دیجیتالی شما نمی‌تواند تشخیص دهد که منظور شما از ضمیر «او» در واقع امی واینهاوس است. در نتیجه، هوش‌های مصنوعی فعلی هنوز راه درازی برای تسخیر دنیا و تحقق پیش‌بینی فیلم‌های آخرالزمانی دارند.

اگر درک چنین جمله‌ی آسانی می‌تواند برای هوش مصنوعی بسیار دشوار باشد، پس شانس اینکه کامپیوترها قادر به بحث و استدلال باشند چقدر است؟

حداقل دو راه وجود دارد که کامپیوترها از طریق آن می‌توانند قادر به انجام بحث و استدلال شوند.

اولین راه حل توجیه و توضیح است. جستجو و بررسی آنلاین در مورد چگونگی تاثیر خشونت بازی‌های ویدئویی روی کودکان یک مسئله است؛ اما در اختیار داشتن سیستمی که به صورت خودکار دلایل موافق و مخالف سانسور چنین خشونتی را جمع‌آوری کند، مسئله‌ی کاملا دیگری است. آی‌بی‌ام با همکاری دانشگاه داندی در حال تحقیق و پژوهش در این حوزه هستند.

راه حل دوم توسعه‌ی نوعی هوش مصنوعی‌ است که قادر به انجام بازی‌های گفتگو محور و پیروی از قواعد تعاملی موجود بین انسان‌ها باشد.
این گونه بازی‌ها تکیه‌گاه اصلی تحقیقات فلسفی از افلاطون تا ویتگنشتاین بوده‌اند؛ اما در حال حاضر از آن‌ها به منظور کمک به کامپیوترها برای مشارکت در بحث‌های انسانی استفاده می‌شود. هرکس که با کودکان خردسال برخورد داشته، با این گونه بازی‌ها آشنا است.
قوانین این بازی‌ها بسیار ساده است. فرد بزرگسال جمله‌ای می‌گوید. کودک می‌پرسد «چرا»؟ و بزرگسال پاسخ می‌دهد. کودک دوباره می‌پرسد «چرا»؟ و همین روند تکرار می‌شود.
فرد بزرگسال این گفتگو را آن‌ قدر ادامه می‌دهد تا خسته شود؛ آن‌گاه برای فرار از بحث سعی می‌کند موضوع را عوض کند.
اما بسیاری از کسانی که این بازی را در نقش فرد بزرگسال انجام داده‌اند می‌دانند که پس از گذشت چند حرکت، پاسخ دادن به سوالات تاحدودی دشوار می‌شود و پیدا کردن پاسخ مناسب زمان بیشتری می‌برد.
در حالی که تلاش برای توضیح دلیل آبی بودن رنگ آسمان به یک کودک سه ساله چندان اهمیتی ندارد؛ اما تلاش برای یافتن پاسخ درست در بحث‌های مربوط به تصمیم‌های کاری یا یافتن راه‌حل مناسب در مواجه با یک تهدید تروریستی، اهمیت فراوانی دارد.
در نتیجه، اگر حتی ساده‌ترین بازی گفتگومحور بتواند تفکر پیرامون تصمیم‌های مهم را بهبود ببخشد، تاثیر الگوهای پیچیده‌تر چه خواهد بود؟
این همان موضوعی است که محققان در حال حاضر مشغول کار روی آن هستند.
اگر کامپیوترها بتوانند تکنیک‌های تشخیص انواع بحث‌ و استدلال‌های انسانی را که به منظور گرفتن تصمیم‌های گروهی استفاده می‌شود یاد بگیرند، می‌توانند شواهد موجود را نیز ارزیابی و براساس آن پیشنهاد یا حتی پاسخ ارائه کنند.
یاری رساندن به گروهی از افراد برای اجتناب از تمایلات ناخودآگاه، شواهد ناکافی و بحث و استدلال‌های ضعیف می‌تواند کیفیت یک مباحثه را بهبود ببخشد.

برای مثال، دانشگاه داندی در حال ساخت نرم‌افزاری است که بتواند بحث و استدلال افراد را براساس شهادت یک شاهد تشخیص دهد و سپس قادر به تحلیل و نقد آن‌ها باشد و در صورتی که شهادت شاهد جانبدارانه یا غیرقابل اطمینان باشد به آن اشاره کند.
از اتاق جلسات شرکت‌ها تا مشاوره‌ی خانواده و از تجزیه و تحلیل اطلاعات تا طراحی داخلی؛ هوش مصنوعی به‌زودی می‌تواند ما را به سمت گرفتن تصمیم‌های بهتر هدایت کند.
عبارت «هوش مصنوعی» اولین بار اواخر دهه‌ی ۱۹۵۰ مورد استفاده قرار گرفت و زمانی محققان را درگیر خود کرد که براساس پیش‌بینی‌ها، ۲۰ سال تا تحقق کامل آن زمان نیاز بود.

اکنون سال‌ها از آن دوران گذشته و فناوری استدلال در حال حاضر می‌خواهد در تصمیم‌گیری‌های انسانی مشارکت کند. این نوع هوش مصنوعی جای افراد را در گروه‌ها نخواهد گرفت؛ بلکه به عنوان یک همکار به آن‌ها کمک خواهد کرد تا از پس چالش‌های دشوار برآیند و حتی ممکن است در توضیح علت آبی بودن رنگ آسمان نیز به یک کودک ۳ ساله راهگشا باشد.

پول رمزنگاری شده یا پول اینترنتی نام‌هایی هستند که در سال‌های اخیر بسیار از آن شنیده‌ایم. بیت کوین واحد پولی است که با وعده‌ی رهایی از سیستم‌های دست و پاگیر و بعضا بحران ساز متمرکز مالی متولد شده است.
شاید ساده‌ترین تعریف از بیت کوین، تشریح آن به‌عنوان یک واحد پول رمزنگاری شده و مجازی باشد که از امنیت بالایی برخوردار است. بیت‌کوین را باید فرزند خلف اینترنت و فناوری‌های روز بدانیم. بسیاری بیت کوین را واحد پول آینده می‌خوانند. شماری نیز این واحد پول را روشی برای رهایی از سیستم متمرکز مالی می‌دانند که مسبب بسیاری از بحران‌های مالی و عدم مدیریت صحیح پول در اقتصاد است. این افراد ظهور بیت‌کوین را به فال نیک گرفته و استفاده‌ی گسترده از آن را پایانی بر سلطه، رکود و نابرابری می‌خوانند.

اما به واقع بیت کوین چیست؟ چه کسی آن را خلق کرده و این واحد پولی چگونه قادر است در برابر تقلب، هک و نفوذ، به سادگی تعاریف ارائه شده از آن مقاومت کند؟ چرا بیت‌کوین برتر از سیستم‌های پولی کنونی است؟ در این سیستم از چه روشی برای تبادل پول استفاده می‌شود؟ اقتصاد حول بیت کوین چه وضعیتی دارد؟ آیا بیت کوین تنها پول رمزنگاری شده است یا واحد‌های پولی دیگری با الهام از فناوری بیت‌کوین ایجاد شده‌اند؟

سوالات مطرح شده تنها بخشی از پرسش‌هایی است که شاید با شنیدن نام بیت‌کوین در یک ذهن کنجکاو ایجاد شوند. امروزه بیت کوین تنها پول رمزنگاری شده نیست، هرچند اولین، شناخته شده‌ترین و با ارزش‌ترین پول‌های رمزنگاری شده است، از این‌ جهت اطلاق نام بیت‌کوین در این مقاله به معنای بررسی موردی این پول نیست، بلکه هدف بررسی فناوری پول‌های رمزنگاری شده است. در این پست، بیت کوین را از جنبه‌های مختلف مورد بررسی قرار داده و در انتها نگاهی به افراد تاثیرگذار دخیل در این پروژه و در راس آن‌ها ساتوشی ناکاموتو خواهیم داشت.

نگاهی به مشکلات نظام پولی جهان
کافی است تا گشتی در اینترنت زده و شماری از مطالب منتشر شده در تشریح بیت‌کوین را مطالعه کنید، نقطه‌ی مشترکی که اغلب مقالات و مطالب منتشر شده در مورد بیت کوین به آن اشاره می‌کنند، رهایی از مشکلات سیستم پولی کنونی مورد استفاده در صورت مهاجرت به سمت بیت کوین است، اما تقریبا در هیچ یک از موارد، اشاره‌ای به نواقص موجود در سیستم پولی کنونی نمی‌شود. شاید از جمله‌ی مواردی که در بسیاری از نوشته‌ها تاکید بسیاری روی آن شده، سهولت انتقال بیت‌کوین از شخصی به شخص دیگر در بعد جهانی است، چراکه با استفاده از بیت‌کوین می‌توان مبلغ دلخواه خود را در تنها در چند دقیقه فارغ از نزدیک یا دور بودن شخص مورد نظر، به حساب وی واریز کرد و برای این واریز نیز درصدی از میزان واریز شده به نام عوارض یا موارد دیگر کسر نخواهد شد. اما انتقال ساده و بدون دردسر پول تنها قابلیت بیت کوین نبوده و تنها ضعف سیستم پولی کنونی نیست، بلکه فاکتورهای بسیار مهم‌تری وجود دارند که انتقال پول بدون عوارض در کنار آن‌ها رنگ می‌بازد. بهتر است به بحث اصلی خود بازگردیم که بررسی مشکلات موجود در سیستم پولی کنونی مورد استفاده در دنیا است. به نظر نگارنده، بررسی همین مشکلات نقش پررنگی در درک اهمیت بیت کوین دارند. حتی با بررسی نظام پولی جهان می‌توان حدس زد که چرا بیت کوین در چند سال اخیر ظهور کرده و بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با بررسی نظام پولی می‌توان نتیجه گرفت که آیا بیت کوین زاده‌ی ذهن یک هکر علاقمند بوده یا احساس نیاز باعث تولد آن شده؟ حتی می‌توان گمانه‌هایی نیز در خصوص چرایی ناشناس بودن خالق بیت کوین مطرح کرد. برای درک بهتر نظام پولی بهتر است در ابتدا شماری از مفاهیم را تعریف کنیم.

پول یا وجه رایج؛ تفاوت چیست؟
پول از جمله‌‌ی عناصر زندگی بشر است که قدمت آن به چندین هزار سال می‌رسد. پس از آنکه داد و ستد به یکی از ارکان زندگی بشری تبدیل شد، بشر همواره به دنبال راهی بود تا معاملات خود را سر و شکل منظم‌تری بدهد، چراکه مبادله‌ی کالا به کالا بعضا پاسخگوی ظرفیت رو به افزایش مبادلات نبوده و از این رو رفته رفته مفهوم پول در جوامع بشری جا افتاد. بشر ابتدا مواد و عناصر مختلفی را برای استفاده به عنوان یک میانجی برای مبادلات مورد استفاده قرار داد. استفاده از گندم یا سایر مواد در برخی دوره‌های زمانی ثبت شده، اما رفته رفته بشر به این نتیجه رسید که باید از عنصری به عنوان پول یا میانجی برای انجام معادلات استفاده کند که پنج ویژگی اصلی داشته باشد. این پنج ویژگی که برای اطلاق عنوان پول باید برقرار شوند، شامل قابل حمل بودن، ماندگاری، تقسیم پذیری، برابری مشخصات تمام اجزا و حفظ ارزش در طول سالیان مختلف است. بشر در طی قرون متمادی به این نتیجه رسید که طلا و نقره تمام ویژگی‌های تبدیل شدن به پول را دارند و از این رو اولین سکه‌های ضرب شده در چند هزار سال گذشته، با استفاده از طلا و نقره بود. ورود سکه‌های ضرب شده از طلا و نقره به برخی کشورها باعث شد تا رونق اقتصادی ایجاد شده و وضع معیشتی مردم بسیار بهبود یابد. از جمله‌ی این کشورها می‌توان به روم باستان اشاره کرد که رونق اقتصادی منجر به ایجاد تحولات سیاسی و فرهنگی شده و باعث شد تا این امپراطوری به پیشرفت‌های خارق‌العاده‌ای دست یابد.

اما آنچه که امروزه برای خرید کالا، خدمات و پرداخت هزینه‌ها مورد استفاده قرار می‌دهیم، پول نیست، چرا که تمام پنج ویژگی اشاره شده در بالا، در مورد اسناد کاغذی که امروزه در تمام جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد، صادق نیست. شاید از خود بپرسید که دلیل این موضوع چیست؟ پاسخ این سوال بسیار ساده است؛ تمام وجه‌های رایج مورد استفاده در کشورهای جهان، بدون پشتوانه هستند. شاید این پاسخ در ابتدا دور از ذهن و غیرمنطقی به نظر برسد، در واقع بسیاری از شنیده‌ها و باورهایی موجود در ذهن اغلب مردم جامعه حکایت از این دارد که پول با پشتوانه‌ی طلا چاپ می‌شود، در حالی که پس از سال ۱۹۷۱ تمام  واحد‌های پولی وابسته به دلار که یک ارز جهانی است، بدون پشتوانه چاپ می‌شوند. این موضوع در مورد ریال ایران نیز صادق است. اما چاپ اسکناس و ضرب سکه‌ی بدون پشتوانه به چه معنی است و چرا باید میان پول و وجه رایجی (money VS Currency) که این روزها مورد استفاده قرار می‌گیرد، تفاوت قائل شد؟ پاسخ در عدم برقراری تمام پنج شرطی است که در سطرهای بالا در مورد آن توضیح دادیم. اسکناس و سکه‌هایی که بدون پشتوانه چاپ یا ضرب می‌شوند، قابلیت حفظ ارزش خود را ندارند؛ شاید این دلیل برای شما بسیار ملموس باشد، چراکه ارزش وجه رایج در کشورمان نیز در سال‌های اخیر بسیار کاهش یافته و با نگاهی طولانی مدت می‌توان دید که این کاهش ارزش در سال‌های متمادی اتفاق افتاده و شدت آن در چند سال اخیر بسیار بیشتر بوده است. کاهش ارزش وجه رایج تنها در مورد کشورمان نبوده و این موضوع گرییان اقتصاد جهانی و به بیان بهتر تمام اقتصادهای دلار محور را گرفته است، بطوریکه ارزش دلار آمریکا بصورت میانگین در هر سال ۲ درصد کاهش پیدا می‌کند. پس نتیجه می‌گیریم که اغلب واحدهای پولی و وجه‌های رایجی که در کشورها مورد استفاده قرار می‌گیرند، پول نیستند، چراکه پنجمین و مهم‌ترین فاکتور تبدیل شدن به پول که همان حفظ ارزش است، در هیچ یک از واحد‌های پولی، مخصوصا دلار وجود ندارد. اما دلیل این موضوع چیست؟ در ادامه به تشریح این موضوع و چرایی چاپ پول بدون پشتوانه پس از سال ۱۹۷۱ خواهیم پرداخت.

ظهور تا سقوط یک نظام  پولی
به نظر شما در طول دوران حیات بشر چه تعداد واحد پولی متولد شده و از بین رفته است؟ آیا بشر از ابتدای ورود پول و یک میانجی برای تسهیل معاملات از یک نظام پولی واحد تبعیت کرده؟ در طول هزاران سال از حیات بشر روی کره‌ی زمین، بیش از چند صد واحد پولی متولد شده و بنا به دلایل متفاوتی از بین رفته‌اند. جنگ و پایان دوران سلطنت یک  خاندان را می‌توان دلیلی بر پایان یک واحد پولی خواند، اما از منظر اقتصادی دلایل دیگری نیز در این ماجرا دخیل است. مایک مِلونی، یکی از اقتصاددانانی است که ظهور تا سقوط سیستم پولی را به هفت مرحله تقسیم کرده است. این هفت مرحله به ترتیب شامل موارد زیر است:

• استفاده از طلا یا نقره و ضرب سکه با استفاده از این عناصر با ارزش
  
• توسعه‌ی اقتصادی و پیشرفت جامعه از منظر اقتصادی، فرهنگی و سیاسی
  
• پیدایش انتظارات سیاسی و ایجاد ارتش
  
• استفاده از ارتش برای کشورگشایی که ناشی از وفور منابع و قدرت اقتصادی است
  
• تحمیل هزینه‌های جنگ و کاهش سهم طلا و نقره در چاپ پول (آغاز چاپ پول بدون پشتوانه)
  
• ایجاد تورم و افزایش قیمت کالاها در اثر چاپ پول بدون پشتوانه
  
• افزایش قیمت طلا و نقره و سقوط واحد پول
  

در طول تاریخ بسیاری از کشورها و امپراطوری‌ها با طی مراحلی که در بالا به آن اشاره کردیم، راه سقوط را در پیش گرفته‌اند. البته روز به روز مدل تبعیت از این مدل تغییراتی را به خود دیده است. در دوران باستان خبری از چاپ اسکناس نبوده و برای مثال رومیان در مرحله‌ی پنجم که حاکی از کاهش میزان سهم طلا و نقره در فرآیند چاپ پول یا به قولی چاپ پول بدون پشتوانه است، رفته رفته میزان مس مورد استفاده در سکه‌های خود را افزایش داده‌اند که این روزها با چاپ اسکناس‌های کاغذی بدون پشتوانه نمود پیدا می‌کند. البته بهتر است به این نکته اشاره کنیم که اسکناسی که تعهدی برای برابری آن با میزان مشخصی از طلا باشد، ارزشی برابر طلا یا نقره‌ای که آن را پشتیبانی می‌کند، دارد، پس نمی‌توان تمام اسکناس‌های مورد استفاده در تاریخ را بدون پشتوانه عنوان کرد. برای مثال روی ۲۰ دلاری‌های چاپ شده پیش از منقضی شدن پیمان برتون وودز، عبارتی ثبت شده که پشتیبانی سکه‌ی طلای ۲۰ دلاری از این اسکناس را یادآوری می‌کند.

مصداق بارز طی هفت مرحله‌ی فوق در عصر جاری را نیز در ادامه تشریح خواهیم کرد. نظام پولی کنونی جهان، عمری ۱۴۰ ساله دارد. در اولین روزهای سال ۱۸۸۰ میلادی، استفاده از طلا به عنوان پشتوانه‌ای برای پول کاغذی مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان، یک اسکناس ۲۰ دلاری آمریکا از طریق یک سکه‌ی طلای ۲۰ دلاری پشتیبانی می‌شد. یعنی امکان مراجعه به بانک و مطالبه‌ی سکه‌ی بیست دلاری با پرداخت اسکناس ۲۰ دلاری وجود داشت. همانطور که پیش از این نیز اشاره کردیم، رونق اقتصادی ایجاد شده باعث شد تا بشر از نظر اقتصادی و فرهنگی پیشرفت‌هایی را به خود ببیند تا اینکه آتش جنگ جهانی اول روشن شد. در خلال سال‌های جنگ جهانی اول و دوم، آمریکا به واسطه‌ی اینکه از میدان نبرد فاصله‌ی زیادی داشت، نفع زیادی برد. با توجه به اینکه توجه صنایع اغلب کشورهای اروپایی به تولید جنگ افزار معطوف شده بود، آمریکایی‌ها در ازای دریافت طلای دولت‌های اروپایی، به صادرات اقلام مورد نیاز اروپایی‌ها پرداختند و روز به روز به طلای ذخیره شده در خزانه‌داری آمریکا افزوده شد؛ در پایان جنگ جهانی دوم، آمریکا بیش از دو سوم از کل ذخایر طلای جهان را مال خود کرده بود. البته در ماه‌های پایانی جنگ جهانی دوم، آمریکا نیز وارد نبرد شد که همین موضوع باعث شد تا آمریکایی‌ها نیز درگیر چاپ پول، بیش از ارزش واقعی طلای موجود در خزانه‌ی خود شوند که نهایتا این موضوع ارزش هر ۵۰ دلاری را معادل یک سکه‌ی طلای ۲۰ دلاری کرد.

در پایان جنگ جهانی دوم، سران کشورهای مطرح جهان که بالغ بر ۴۲ کشور بودند، گرد هم آمدند تا سر و سامانی به نظام پولی جهان دهند. در پایان این گردهمایی، سیستم برِتون وودز (Bretton Woods) در کنار دو نهاد جهانی صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی ترمیم و توسعه متولد شدند. به زبان ساده، سیستم برتون وودز یک نظام پایه طلا-دلار بود. بدین ترتیب که تمام ارزهای جهانی براساس دلار پشتیبانی شده و دلار نیز براساس طلایی که آمریکا ذخیره کرده بود، پشتیبانی می‌شد. آمریکا به پشتوانه‌ی طلایی که بیش از طلای جهانی بود، دلار چاپ می‌کرد و سایر ارزهای جهانی نیز توسط دلار آمریکا پشتیبانی می‌شدند. سیستم برتون وودز تا میانه‌های دهه‌ی ۶۰ میلادی به خوبی پاسخگوی نیاز نظام پولی جهان بود. رشد پرشتاب اقتصاد جهانی در مقایسه با افزایش محدود قیمت طلا، باعث شد تا نگرانی‌هایی در میان کشورهای اروپایی ایجاد شود. براساس سیستم برتون وودز، آمریکا متعهد بود تا در قبال دریافت دلار، میزان طلای تعیین شده را به کشورهای اروپایی و نهادهای رسمی مالی بازگرداند. در میانه‌های دهه‌ی ۶۰ میلادی، شارل دوگل، رئیس جمهور فقید فرانسه، با ایراد یک سخنرانی بحث بازگرداندن طلا در قبال تحویل دلارهای موجود در صندوق ذخیره‌ی کشورهای اروپایی را مطرح کرد. به این ترتیب بسیاری از کشورها با بازگرداندن دلارهای آمریکا، خواستار دریافت طلایی شدند که در اختیار آمریکا بود. این روند تا آگوست ۱۹۷۱ ادامه داشت تا اینکه ذخایر طلای آمریکا به نصف کاهش یافت و در راستای توقف این روند، ریچارد نیکسون، رئیس جمهور وقت آمریکا بصورت یک طرفه، سیستم برتون وودز را لغو کرد. از همین زمان، دیگر دلار توسط طلا پشتیبانی نشده و سایر ارزهای جهانی که به واسطه‌ی پشتیبانی شدن از سوی دلار، پشتوانه‌ی طلا داشتند، به یکباره به پول بدون پشتوانه تبدیل شدند.

چاپ پول بدون پشتوانه به معنای افزایش نقدینگی است. در اقتصاد، افزایش نقدینگی رابطه‌ی مستقیمی با افزایش تورم دارد. در کنار چاپ پول بدون پشتوانه توسط دولت، سیستم بانکداری نیز نقش بسیار تعیین کننده‌ای در افزایش نقدینگی دارد. یکی از روش‌هایی که به روشی دیوانه‌وار به افزایش نقدینگی در جامعه دامن می‌زد، سیستم بانکداری ذخیره کسری که این روزها در اغلب کشورهای جهان اجرا می‌شود. در سیستم بانکداری ذخیره‌ی کسری، بانک مجاز است تا تنها بخشی از سپرده‌ی مشتری خود را بصورت فیزیکی نگهداری کند. هر چند مشتری مبلغ واریز شده را در حساب خود مشاهده می‌کند، اما بانک تنها بخشی از این پول را بصورت فیزیکی در اختیار دارد. بانک‌ها برای افزایش درآمد خود، با حفظ بخشی از سپرده‌های کاربران، باقی مانده را بصورت وام در اختیار مشتریان دیگرشان قرار داده و از سود حاصل از بازپرداخت وام کسب درآمد می‌کنند. بهتر است این سیستم را با مثالی عنوان کنیم تا درک آن راحت باشد.
حالتی را در نظر بگیرید که در آن نرخ ذخیره ۱۰ درصد باشد. در این حالت بانک در هر زمان تنها ۱۰ درصد کل مبلغ سپرده‌های مشتریانش را نگه می‌دارد. از این رو اگر ۱۰ میلیون تومان در بانک واریز شد، این مبلغ می‌تواند طی ۵۰ مرحله وام به ۹۹٫۵۴۰٫۰۰۰ تومان تبدیل شود. این افزایش به صورت زیر است. در مرحله اول به دلیل نرخ ذخیره ۱۰ درصد بانک یک میلیون تومان را نگه داشته و ۹ میلیون تومان را وام می‌دهد. مشتری که وام گرفته‌، به احتمال زیاد این پول را برای خرید کالایی مصرف می‌کند. فرد دوم که این پول را دریافت می‌کند، به احتمال زیاد این پول را در بانک دیگری واریز می‌کند. در بانک دوم نیز به دلیل اینکه نرخ ذخیره ۱۰ درصد است از این ۹ میلیون تومان ۹۰۰٫۰۰۰ تومان نگه داشته شده و ۸.۱ میلیون تومان وام داده می‌شود. این چرخه همینطور ادامه می‌یابد تا جایی که ۱۰ میلیون تومان اولیه تبدیل به ۹۹٫۵۴۰٫۰۰۰ تومان می شود. در وقع سیستم بانکداری ذخیره‌ی کسری باعث شده تا حجم نقدینگی ۱۰ برابر بیشتر شود. البته هیچ یک از مشتریان اطلاعاتی از روند پشت پرده نداشته و همگی اعداد مورد نظر خود را در زمان کنترل حساب‌هایشان می‌بینند. البته در صورتی که تمام مشتریان بانک، بصورت همزمان بخشی از موجودی خود را از بانک طلب کنند، به دلیل نگه‌داری کسری از موجودی، بانک وارد بحران می‌شود که البته با وجود بانک مرکزی در تمام کشورها، این موضوع نیز تا حدودی حل شده است.
نمونه‌‌ای روشن از نتیجه‌ی سیستم ذخیره کسری، بحران اخیر آمریکا است که به واسطه‌ی بهره‌گیری از دلار به عنوان یک ارز بین‌المللی، این کشور بحران مالی خود را به تمام کشورها صادر کرد. ارائه‌ی وام‌های بی حد و حصر توسط بانک‌های آمریکایی و هجوم مردم به بخش مسکن، حبابی اقتصادی را در این کشور ایجاد کرد که انفجار این حباب نتیجه‌ای جز از بین رفتن ۳۰ میلیون فرصت شغلی در آمریکا نداشت. البته آمریکا با تبدیل کردن دلار به یک ارز بین‌المللی، بحران و تورم خود را به تمام کشورها صادر می‌کند. دلیل اینکه در زمان ایجاد بحران اقتصادی اغلب کشورهای جهان با بحران اقتصادی روبرو می‌شوند، دلار محور بودن تمام اقتصادها است.

از مکتب اقتصاد اتریش تا نظام پولی بریکس؛ راه حل چیست؟
مطالعه در مکاتب اقتصادی مختلف نشان از این دارد که شماری از این اقتصاددان‌ها وجود این مشکل را در چند دهه‌ی گذشته پیش بینی کرده‌اند. برای مثال می‌توان به مکتب اقتصادی اتریش اشاره کرد. از جمله‌ی نظریه پردازانی که پایان نظام پولی بدون پشتوانه مخصوصا نظام کنونی را پیش بینی کرده‌اند می‌توان به هایک، میزس و میلتون فریدمن اشاره کرد.
میلتون فریدمن از جمله‌ی اقتصاددانانی است که در دهه‌ی نود میلادی و زمانی که اینترنت در اولین روزهای توسعه‌ی خود قرار داشت، ظهور پدیده‌ای نظیر بیت‌کوین را پیش‌بینی کرده است. همانطور که اشاره کردیم، وی یکی از نظریه پردازان اقتصادی است که به اصول مکتب اقتصادی اتریش اعتقاد داشته و بکارگیری سیاست‌هایی نظیر سیستم ذخیره‌ی کسری مورد استفاده در بانک‌ها و چاپ پول بدون پشتوانه را دلیل اصلی از هم پاشیدن نظام پولی کنونی جهان عنوان کرده‌اند. ویدیویی از فریدمن به یادگار مانده که در ادامه می‌‌توانید آن را تماشا کنید.

فریدمن در این ویدیو اینترنت را عاملی برای از بین رفتن اقتدارگرایی دولت‌ها خوانده است. شاید این نکته جالب باشد که فریدمن در روزهایی که اینترنت هنوز در روزهای ابتدایی توسعه خود قرار دارد، نه تنها به شکوفایی این شبکه اشاره کرده، بلکه وعده‌ی ایجاد یک واحد پولی الکترونیکی قابل اعتماد را نیز داده که می‌توان با استفاده از آن بدون اینکه کاربران یکدیگر را بشناسند، برای همدیگر مبالغی را ارسال کنند. وی به نکات منفی چنین سیستمی نیز اشاره کرده که این روزها دغدغه‌ی بسیاری از افراد است. از نظر وی این سیستم مالی برای افرادی که اقدام به کارهای غیرقانونی می‌کنند، بسیار ایده‌آل است، چراکه مشخص نشدن هویت افرادی که به ارسال و دریافت پول اقدام می‌کنند، یک سیستم مناسب است.
البته در کنار فریدمن، نظریه پردازان دیگری از مکتب اقتصادی اتریش وجود دارند که بیت کوین را راه‌حل نهایی نمی‌دانند. این افراد براساس تفسیر اصول این مکتب، بیت کوین را فاقد تمام ویژگی‌هایی می‌دانند که می‌تواند همچون طلا یا نقره به عنوان یک واحد پولی مورد استفاده قرار گیرند. در هر صورت کنار گذاشتن نظام پولی کنونی مورد استفاده در جهان که به پایان دوران خود می‌رسد، اجتناب ناپذیر است و بسیاری از کارشناسان پایان دوران دلار را بسیار نزدیک پیش بینی می‌کنند.
دولتمردان آمریکا به شدت با هر گونه راه‌حلی که در هدف آن ارائه‌ی یک سیستم مالی جدید برای فعالیت همزمان با دلار یا رقابت با آن باشد، برخورد می‌کنند. برنارد وان هاوس یکی از افرادی است که با آگاهی از وضع وخیم نظام پولی جهان، اقدام به ضرب و چاپ اسکناس با عنوان دلار آزادی یا Liberty Dollar کرد. همانطور که اشاره کردیم، دولتمردان آمریکا از چنین اقداماتی استقبال نمی‌کنند، از این‌رو برنارد وان هاوس به ۲۲ سال زندان محکوم شده است. براساس اطلاعات ارائه شده توسط برنارد وان هاوس، شخصی با اسم مستعار ساتوشی ناکاموتو، در جریان یک کنفرانس که شرکت‌کنندگان آن را هکرهایی از سراسر جهان تشکیل داده بودند، ایده‌ی وی را بسیار پسندیده و آن را کار بسیار جالبی عنوان کرده است. این کنفرانس که در آمستردام برگزار شده، دقیقا پس از انتشار دلار‌های آزاد وان هاوس و چندی پیش از ظهور بیت کوین بوده است.

همانطور که اشاره کردیم، دلار آمریکا و مشکلات اقتصاد بدون پشتوانه‌ی این کشور، اقتصاد اغلب کشورها را تحت تاثیر خود قرار داده است. شاید از خود بپرسید که راه‌حل فرار از چنین نظام پولی برای کشورمان چیست؟ شماری از کارشناسان اقتصادی در سال‌های گذشته با هشدار آینده‌‌ای مبهم و پایان دوران دلار، پیشنهاداتی را نیز در این راستا ارائه کرده‌اند. از جمله‌ی این راهکارها که شمار دیگری از کشورها نیز به طرف آن حرکت می‌کنند، مبادله‌ی کالاها با استفاده از وجه رایج دو کشور یا انتقال طلا است. برای مثال می‌توان نفت را در ازای دریافت طلا صادر کرد. برخی از کشورها قدرتمند از لحاظ اقتصادی نیز پا را فراتر گذاشته و سیستم مالی جدیدی را با عنوان BRICS تشکیل داده‌اند. این سیستم متشکل از پنج کشور است که جزو اقتصادهای برتر دنیا نیز هستند؛ نام BRICS نیز برگرفته از نام اول کشورهای برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی است. این پنج کشور در پی آن هستند تا مبادلات تجاری خود را از بند دلار رها کرده و نظام پولی جدیدی را معرفی کنند.
در پایان باید به این نکته اشاره کرد که پایان دوران دلار اجتناب ناپذیر است و از این‌رو است که پدیده‌ای با نام بیت‌کوین در سال‌های اخیر بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بسیاری بازگشت به طلا و نقره را پیشنهاد می‌دهند، اما آیا در عصر فناوری‌های نوین و اینترنت، بازگشت به طلا و نقره منطقی به نظر می‌رسد؟ شاید بیت کوین به عنوان طلای دیجیتال بتواند نقش تاثیرگذارتر و موثری را در مبادلات جهانی و تبدیل شدن به پول بین‌المللی بازی کند؟ در واقع خصوصیات بیت کوین بسیار منطبق بر شرایط امروز جهان بوده و با پیشرفت‌های دانش بشری نیز مطابقت دارد؟

بیت کوین چگونه متولد شد؟
همه چیز با انتشار مقاله‌ای با عنوان بیت کوین: سیستم نقطه به نقطه پول الکترونیک (Bitcoin: A Peer-to-Peer Electronic Cash System) در روز جمعه ۱۰ آبان ۱۳۸۷ (۳۱ اکتبر ۲۰۰۸) آغاز شد. این مقاله در ۹ صفحه تنظیم شده بود. در این مقاله بصورت جامع در خصوص یک سیستم پرداخت نقطه به نقطه یا پیر تو پیر با عنوان بیت کوین توضیحاتی ارائه شده و حتی بخشی از کدهای توسعه یافته برای پیاده‌سازی این سیستم نیز درون این مقاله گنجانده شده بود. نویسنده‌ی این مقاله کسی نیست جز ساتوشی ناکاموتوی معروف اما ناشناخته؛ ناکاموتو پس از انتشار مقاله‌‌اش، مشغول پیاده‌سازی کدها بصورت متن باز شد و سیستم بین کوین را در ژانویه سال ۲۰۰۹ رسما معرفی کرد. بیت کوین را باید اولین سیستم پولی غیرمتمرکزی بدانیم که پا به عرصه‌ی وجود گذاشت.
توسعه و معرفی یک سیستم با اسم مستعار را باید حرکت هوشمندانه‌ای خواند، چراکه توجه افراد به جای پرداختن به شخصیت توسعه دهنده و ابداع کننده‌ی این سیستم، جلب کارکرد خود سیستم خواهد شد. به واقع می‌توان سیاست در پیش گرفته شده توسط ناکاموتو را نیز دارای چنین اثری خواند. نهایتا باید به این نکته اشاره کرد که امروز، بیت کوین بسیار بزرگ‌تر از ساتوشی ناکاموتو است.

بررسی نظام پولی کنونی جهان بهترین روش برای تشریح لزوم تولد بیت کوین است، به بیان بهتر، با نگاهی به وضعیت اقتصاد جهان می‌توان به جرات گفت که تولد بیت کوین نه یک سیستم صرفا بهتر و منطبق بر فناوری‌های روز، بلکه‌ی اجباری برای رهایی از بحران‌های مالی آینده است. شاید دلیل اینکه شماری ساتوشی ناکاموتو را یک فرد تصویر نکرده و بیت کوین را نتیجه‌ی کار یک سازمان یا تیم می‌دانند نیز همین باشد، چراکه این سیستم با هدف معین و در زمان مشخصی معرفی شده است. در واقع بیت کوین اغلب ویژگی‌های طلا و نقره‌ای را دارد که در زمان باستان از آن به عنوان پول استفاده می‌شد و تا چند دهه پیش نیز به عنوان پشتوانه‌ای برای وجه‌های رایج مورد استفاده قرار می‌گرفت.

برای نخستین بار در تاریخ، قیمت پول مجازی بیت‌کوین Bitcoin طی ۲۴ ساعت، ۸ درصد افزایش یافته و مرز ۵۰۰۰ دلار را رد کرده است.


بیت‌کوین که بدون شک بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین ارز رمزنگاری‌شده به حساب می‌آید، طی یک سال اخیر میلادی، قیمتش تا ۵ برابر افزایش یافته است.
حدود ۹ سال از عمر بیت‌کوین می‌گذرد؛ اما این پول دیجیتالی هنوز نتوانسته به‌طور جدی رقیبی برای ارزهای سنتی بازار باشد؛ چرا که با مقایسه‌ای کوچک می‌توان متوجه شد که سرمایه‌گذاری در آن به اندازه‌ی دیگر ارزها، مقرون به صرفه نیست. 
بیت‌کوین هنوز نتوانسته آن طور که باید، در میان مردم جا باز کند. با این حال گزارشاتی منتشر شده که بر اساس آنها، شرکت سرمایه‌گذاری بانکی Goldman Sachs در نظر دارد که به‌زودی از بیت‌کوین استفاده کند. همچنین گفته می‌شود که چین قصد دارد محدودیت‌های اعمال‌شده برای بیت‌کوین را کاهش دهد. دلایل زیادی برای بالا رفتن قیمت بیت‌کوین بیان شده است که از میان مهم‌ترین آنها می‌توان به بحران سیاسی اخیر اسپانیا اشاره کرد.

همه‌ی این‌ها را اگر کنار بگذاریم، به مهم‌ترین دلیل می‌رسیم. بالا رفتن یک‌باره‌ی قیمت بیت‌کوین می‌تواند به میزان تقاضای زیاد آن ربط داشته باشد. به هر حال سرمایه‌گذاران دوست دارند بر روی ارزی سرمایه‌گذاری کنند که از سال ۲۰۱۰ تاکنون موفق شده درآمد بیشتری -نسبت به سایر ارزهای رمزنگاری‌شده- برای‌شان به ارمغان بیاورد.

رایان نتلس در این باره می‌گوید:

مردم دوست دارند پول‌شان را در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنند و بخشی از آن باشند. علاقه‌ای که مردم به بیت‌کوین نشان داده‌اند، بسیار بیشتر از حدی بود که همه انتظار داشتند. عمده‌ی این علاقه ناشی از تبلیغات رسانه‌ای است.

چندی پیش اعلام شده بود که بانک مرکزی روسیه قصد دارد وب‌سایت‌هایی را که در مبادلات‌شان از ارزهای رمزنگاری‌شده استفاده می‌کنند، مسدود کند. ظاهرا مقامات روسی معتقدند که چنین پول‌هایی، بسیار مشکوک هستند.
حتی چنین کاری هم نتوانسته سرمایه‌گذاران را از سرمایه‌گذاری در بیت‌کوین منصرف کند؛ چرا که این ارز دیجیتالی از آن زمان تاکنون با افزایش قیمت ۱۰ درصدی رو به رو شده است.
در اوایل ماه سپتامبر بود که قیمت بیت‌کوین تا آستانه ۵۰۰۰ دلار پیش رفت؛ اما پس از این‌که مدیرکل کمپانی Goldman Sachs این پول را تقلبی خواند، قیمت بیت‌کوین به شدت پایین آمد. 
پس از این‌که قیمت بیت‌کوین در اواسط سپتامبر به کمتر از ۳۰۰۰ دلار رسید، به‌ یک‌باره ارزشش بالا رفت و طی ۴ هفته، افزایش قیمت ۷۵ درصدی را تجربه کرد.

ایگبال گاندام، مدیرعامل اپلیکیشن تجاری eToro، نظر جالبی در مورد بیت‌کوین دارد:

بیت‌کوین در اصل برای این طراحی شد تا بتواند کار خود را به دور از تاثیر دولت‌ها و بانک‌های مرکزی انجام دهد و نکته جالب اینجا است که این پول دیجیتالی، اکنون دقیقا همین روند را پیش گرفته است.

هکر‌های کره‌شمالی حجم زیادی از اطلاعات نظامی کره‌ی جنوبی، شامل نقشه‌هایی برای ترور رهبر کره‌ی شمالی کیم جونگ-اون را سرقت کرده‌اند.

ری چیول-حی قانون‌گذار کره‌ی جنوبی گفته است که این اطلاعات از وزارت جنگ کره سرقت شده است. اطلاعات فاش شده نقشه‌های جنگ احتمالی که با مشارکت ایلات متحده طرح شده، به همراه گزارش‌هایی برای فرماندهان ارشد متحدین بوده است. تا پیش از این وزارت دفاع کره‌ی جنوبی از اظهار نظر درباره‌ی این ادعا خودداری می‌کرد. بنا به گذارشات علاوه بر نقشه‌های عملیاتی نیرو‌های ویژه، اطلاعات مهمی از نیروگاه‌های هسته‌ای و تاسیسات نظامی نیز به سرقت رفته است
ری چیول-حی که از اعضای کمیته‌ی حکم‌رانی کره است و مدتی در کمیسیون دفاع مجلس کره‌ی جنوبی بوده است می‌گوید: بعضی از ۲۳۵ گیگابایت اطلاعات به سرقت رفته، از دیتاسنترهای داخلی وزارت دفاع به سرقت رفته‌اند و تا به حال ۸۰ درصد آن‌ها شناسایی شده‌اند. این هک در ماه سپتامبر سال گذشته به وقوع پیوسته است. در ماه می امسال کره‌ی جنوبی اعلام کرد حجم زیادی از اطلاعات طبقه‌بندی شده به سرقت رفته و این کشور قربانی حمله‌ی سایبری شده است، اما جزئیاتی ارایه نشده بود.

کره‌ی شمالی این اتهامات را رد کرده و همسایه‌ی جنوبی را به دروغ‌پردازی متهم کرده است.
گزارشات شبکه‌ی خبری یون‌آپ کره‌ی جنوبی حاکی از آن است که سئول در سال‌های اخیر توسط هکر‌های همسایه‌ی کمونیست هدف حملات مکرر سایبری با نیت ضربه زدن به سایت‌های دولتی و تاسیسات نظامی قرار گرفته است. گمان می‌شود این کشور منزوی هکرهای قدرتمندی در خارج از مرزهای خود از جمله چین تربیت کرده است.
اخبار حاکی از آن است که پیونگ‌یانگ به طرح‌های مشترک سئول و واشنگتن درباره‌ی ابعاد مختلف جنگ احتمالی دو کره دسترسی پیدا کرده است. این کار باعث افزایش تنش‌ها بین کره‌ی شمالی و آمریکا خواهد شد. رهبران این دو ملت در طول آزمایش‌های هسته‌ای پیونگ‌یانگ لفاظی‌هایی داشته‌اند. آمریکا آزمایش‌های موشکی کره‌ی شمالی را محکوم می‌کند و پیونگ‌یانگ بر تداوم آن‌ها اصرار می‌ورزد
کره‌ی شمالی اخیرا ادعا کرده بود نسخه‌ی کوچک شده‌ای از بمب هیدروژنی را به وسیله‌ی یک موشک دوربرد با موفقیت آزمایش کرده است.

در مجمع عمومی سازمان ملل در ماه سپتامبر رییس جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ تهدید به نابودی کره شمالی در صورت تهدید آمریکا یا متحدانش کرد و گفت رهبر آن کشور با دم شیر بازی می‌کند. کیم جونگ-اون با بیانی تند به این تهدیدات پاسخ داد و گفت سوگند می‌خورم رییس جمهور روانی آمریکا احمقانه با آتش بازی می‌کند.
ترامپ در تعطیلات آخر هفته با توییتی موهوم اعلام کرد: بعد از به بن‌بست رسیدن سال‌ها مذاکرات با کره‌ی شمالی، تنها یک راه‌حل وجود دارد.

اگر شما طراح حرفه‌ای هستید و از یکی از ابزارهای خلاقانه طراحی مجهز به ویندوز ۱۰ مانند سرفیس‌پرو، سرفیس‌ استودیو و سرفیس‌بوک استفاده می‌کنید، احتمالا به دلیل این که نیاز به سیستم قابل اعتمادی دارید عضو حلقه‌ی اینسایدر مایکروسافت نشده‌اید. در آپدیت جدید مایکروسافت چیزهای زیادی از جنبه طراحی اضافه نکرده است و احتمالا شما نیز مانند دیگر کاربران با ویژگی‌های حذف شده به مشکل خواهید خورد. البته آپدیت پاییز هنوز عرضه نشده است و احتمال تغییرات وجود دارد. به یقین ویژگی‌های کاربردی بسیاری نیز به آن اضافه شده است، اما بهتر است صحبت درباره‌ی آن‌ها را به زمان عرضه موکول کنیم.

مایکروسافت در نهایت سیاستش درباره‌ی قلم‌های با قابلیت wimdow inc در صفحات قابل اسکرول و لیست‌ها را تغییر داد. فشار دادن و کشیدن این قلم‌ها دیگر قابلیت‌های سابق که از زمان ویندوز xp در دسترس بودند را نخواهد داشت. اکنون با همان عمل فقط قابلیت اسکرول کردن را خواهیم داشت و بسیاری از کاربران که به قابلیت‌های سابق عادت کرده بودند به مشکل خواهند خورد.

در نهایت این‌که در طرح فعلی، شما دیگر قادر نخواهید بود اسکرول‌بار را با قلم برای تغییر مکان آن بگیرید. اگرچه در بیلد ۱۶۲۴۱ قابلیت اسکرول در مرورگر اج و بعضی برنامه‌های ۳۲ بیتی فراهم شده است، ولی این شامل همه‌ی اپلیکیشن‌ها نمی‌شود. 

با تغییرات جدید اسکرول‌بار توانایی تغییر مکان فایل‌های انتخاب شده در اکسپلورر را با قلم نخواهید داشت و مانند گذشته با ضربه زدن به وسیله‌ی قلم، کشیدن فایل به منظور کپی یا انتقال پوشه‌ای دیگر امکان‌پذیر نخواهد بود.

در برنامه‌هایی مثل اوت‌لوک، دیگر با گرفتن و کشیدن قرارها با قلم امکان تغییر زمان آن‌ها را نخواهید داشت. در منوی استارت کاشی‌ برنامه‌ها را با قلم نمی‌توانید جابه‌جا کنید. همچنین انتخاب کلمات در صفحات اینترنتی، ایمیل‌ها یا فایل‌های ورد دیگر به راحتی امکان‌پذیر نیست. برای انتخاب کردن بخشی از آدرس صفحات اینترنتی فقط می‌توانید کلمه را جهت به جهت حرکت دهید. اساسا همه‌ی ویژگی‌های کشیدن و رها کردن در سیستم عامل و برنامه‌ها کنار گذاشته شده است. شاید برای افرادی که به ویژگی‌های سابق عادت کرده‌اند کنار آمدن با تغییرات جدید سخت باشد.

در برنامه‌های گرافیکی نیز ویژگی اسکرولی جدید تفاوتی بین ابزار طراحی و رنگ‌آمیزی قائل نیست. با ضربه قلم به صفحه و حرکت آن عمل اسکرول انجام خواهد شد؛ البته بعضی از برنامه‌ها در محدوده‌های خاصی ویژگی‌های پیشفرض قلم را نادیده می‌گیرند که آن هم باز باعث سردرگمی کاربر خواهد شد. به عنوان مثال برنامه‌های اکسل و پاورپوینت برخلاف ورد قابلیت اسکرول قلم را نادیده می‌گیرند. البته می‌توان با فشار دادن دکمه‌ی مخصوص قلم اسکرول را غیر فعال کنید، ولی متاسفانه همه‌ی قلم‌ها چنین دکمه‌ای ندارند.

اپلیکیشن یونیورسال وان‌نوت حالتی از اسکرول دارد که با ضربه زدن و کشیدن قلم بر روی صفحه به جای اسکرول شدن صفحه مثل سایر برنامه‌ها طرح مسیر قلم رسم می‌شود که در نهایت باعث سردرگمی کاربران خواهد بود. امیدواریم که در عرضه‌ی نهایی این ایرادات رفع شوند.

اما دلایلی که مایکروسافت این تغییرات را در اسکرول قلم ایجاد کرده است، این بوده که آن‌ها می‌خواستند دردسرهای شما برای دسترسی به اسکرول‌بار با استفاده از قلم‌نوری را کاهش دهند. به نظر می‌رسد تعدادی از این قابلیت‌ها از کروم‌بوک گوگل کپی شده‌اند، ولی به هر حال کندو‌کاو چیزی است که قلم‌ها برای آن ساخته شده‌اند. هدف قلم‌های نوری بالا بردن دقت انسان درکنترل پیکسل‌هایی است که از دقت دست ما خارج هستند. ما قلم را اختراع کردیم تا از غارنشینانی که از دستشان برای نقاشی استفاده می‌کردند، متمدن‌تر باشیم. مشکل اصلی با اسکرول بار ویندوز ۱۰ تناقض آن است. در دوران ویندوز ۹۵ می‌توانستیم با تنظیمات در دسترس عرض و رنگ اسکرول‌بار را به دلخواه تعریف کنیم. متاسفانه همه‌ی آن‌ها به زودی غیر قابل دسترس خواهند بود. از ویندوز ۸ به بعد چنین شخصی‌سازی‌هایی در دسترس نیستند. در واقع در حال حاضر بسیاری از طرح‌های پیش‌فرض اسکرول‌بار با اپلیکیشن‌ها سازگار نیستند. عده‌ای نازک بعضی معمولی و بعضی دیگر بسیار عریض هستند. اگر عرض اسکرول‌بار در همه‌ی برنامه‌ها یکسان و مناسب باشد گرفتن آن‌ با قلم بسیار راحت‌تر خواهد بود.

احتمالا شما در آپدیت کریتورز با این ویژگی آزار‌دهنده آشنا شده‌اید. متاسفانه در آپدیت پاییز نیز خبری از حذف آن نیست. وقتی که نرم‌افزاری تشخیص می‌دهد که شما قلم را نگه داشته‌اید، حتی اگر مایل نباشید به صورت خودکار ابزار رنگ‌آمیزی را انتخاب می‌کند که در اپلیکیشن‌های ویرایش عکس به این معنی است که همه‌ی ابزارهای طراحی رابط کاربری ناپدید خواهند شد. وقتی که شما هر زمان دکمه روی قلم را فشار می‌دهید، نرم افزار به ابزار طراحی سوییچ می‌کند، اما با حرکت قلم دوباره شروع به نقاشی می‌کند که عملا استفاده از قلم را غیر ممکن می‌کند و مجبور می‌شوید از ابزارهای راحت‌تری مانند ماوس یا ترک‌پدهای لمسی استفاده کنید. 

اپلیکیشن Maps نیز مشکلات مشابهی دارد. انتظار دارید که با ضربه زدن به وسیله‌ی قلم و کشیدن آن درست مانند ماوس بتوانید نقشه را جا‌به جا کنید، ولی با سیستم رنگ آمیزی خودکار قلم روی نقشه خواهد نوشت. در واقع انتخاب ابزار جابه‌جایی با قلم امکان‌پذیر نیست. اگر شما مایل به دیدن بخش‌های دیگر نقشه باشید، مجبور خواهید بود که ماوس را وصل کرده یا از صفحه‌ی لمسی استفاده کنید. بسیاری از تبلت‌های حرفه‌ای طراحی پیشنهاد می‌دهند که ویژگی‌های لمسی را غیر فعال کنید، اما اگر درایور تبلت این امکان را فراهم نکرده باشد، هیچ راهی برای غیر فعال کردن این ویژگی ناخواسته وجود ندارد. 

اپلیکیشن یونیورسال وان‌نوت به صورت پیش‌فرض با ضربه زدن به کادر متنی به ابزار نوشتن سوییچ می‌کند و شما قادر نخواهید بود کلمات را با دقت استایلوس انتخاب کنید. ولی در اپلیکیشن ۳۲ بیتی وان‌نوت که البته در ویندوز استور در دسترس نیست غیر فعال کردن سیستم رنگ‌آمیزی خودکار امکان‌پذیر است و شما می‌توانید به صورت دستی بین ابزار نوشتن یا انتخاب سوییچ کنید.

در زمان نوشتن این مقاله، مایکروسافت حذف چیدمان استاندارد صفحه‌ کلید لمسی از آپدیت کریتور ویندوز ۱۰ را کلید زده بود. خوش‌بختانه با بیلد تازه عرضه شده 16251 به دلیل بازخوردهای کاربران حلقه اینسایدر، کلیدهای مهم به چیدمان استاندارد صفحه کلید لمسی بازگشته‌اند. 

اگر شما در شغلتان می‌خواهید سریع‌تر کار کنید، باید از میان‌بر‌های صفحه کلید آگاهی داشته باشید. کلید Alt  برای دسترسی به تغییر ابزارهای طراحی بسیار ضروری است. کلیدهای جهت و فانکشن در میان‌بر‌ها بسیار مهم هستند. اغلب هنرمندان گرافیست از صفحه کلید لمسی به دلیل دکمه‌های بزرگ‌تری که دارد برای دسترسی به ابزارها به جای رابط کاربری پیش‌فرض نرم‌افزار استفاده می‌کنند. چیدمان استاندارد صفحه کلید لمسی، امکان دسترسی به دستورهای سیستمی را سریع‌تر از استفاده از رابط کاربری ویندوز فراهم می‌کند.

البته صفحه کلید مجازی ویندوز از تنظیمات دسترس‌پذیری قابل دسترسی است. اما چنین قابلیتی برای صفحات لمسی کیبورد وجود ندارد و در ضمن قابلیت داک شدن ندارد و به صورت خودکار وقتی در کادر قابل نوشتن کلیک می‌کنید ظاهر نمی‌شود. با این که چیدمان استاندارد صفحه کلید لمسی برگشته است، اما دست‌کاری متد ورود متن در نرم‌افزارها آزار دهنده شده است.

امیدواریم مایکروسافت به زمانی که متد‌هایی کارامدتری برای ورود متن به نرم‌افزارها داشت برگردد. در زمان‌ پاکت پی‌سی‌ها هر کادر ورود متن یک منو بازشونده داشت که به شما اجازه می‌داد بین انواع متد‌های مختلف از قبیل شناسایی کاراکتر، شناسایی دست‌خط، صفحه کلید QWERTY، دیکشنری T9 سوئیچ کنید. مایکروسافت همچنین باید قابلیت تغییر سایز پنل کی‌بورد را دوباره فراهم سازد. با انتشار بیلد جدید آن‌ها سایز کیبورد swip را بزرگتر کرده‌اند، اما اساسا این کیبورد باید با کیبورد لمسی هم اندازه باشد و قابلیت تغییر سایز آن نیز در دسترس باشد.

این ویژگی به طراحی مرتبط نمی‌شود، اما کاربران ویندوز ذهنیت خوبی از این که حداقل یک نسخه پشتیبان از ویندوز سالم در سیستم باشد داشتند. پشتیبان‌گیری سیستمی این امکان را به آن‌ها می‌داد که در هر زمانی که دچار مشکل شدند، همه چیز را بازگردانی کنند. پشتیبان سیستم دیسک را دوباره به آن چه که قبلا خوب بوده است بازگردانی می‌کند و به شما اطمینان بیش‌تری به خصوص در مواقعی که آپدیت خودکار دچار مشکل می‌شود می‌دهد. به عنوان مثال اگر شما به تازگی به آپدیت پاییز مهاجرت کرده‌اید و متوجه شده‌اید که با ویژگی‌های جدید نمی‌توانید کنار بیایید، می‌توانید به سادگی با یک بازگردانی ساده به ویندوز قبلی برگردید. خوش‌بختانه هنوز امکان بازگردانی به وسیله‌ی دستورات پاورشل وجود دارد و این امکان هنوز به طور کامل حذف نشده است، ولی مایکروسافت توصیه می‌کند که از نرم‌افزارهای ثانویه برای پشتیبان‌گیری و بازگردانی استفاده شود. 

 

نرم‌افزار پینت مایکروسافت به مدت زیادی یک نرم‌افزار ساده گرافیکی بوده است، که به همراه ویندوز عرضه می‌شد. اگرچه قابلیت‌های زیادی نداشت، ولی افراد زیادی به آن عادت کرده بودند. متاسفانه با عرضه‌ی آپدیت پاییز ویندوز شاهد آن خواهیم بود که این نرم افزار حذف شده و پینت ۳ بعدی جایگزین آن خواهد شد. درست است که پینت ۳ بعدی همه‌ی قابلیت‌های پینت سابق را دارد، اما رابط کاربری آن به سادگی آنچه که در ویندوز ۷ دیده بودیم نیست. کاربران اپلیکیشن ۳ بعدی پینت برای کار کردن با آن احتیاج به یاد گرفتن چیزی ندارند، اما مدتی زمان لازم است تا به محیط آن عادت کنند.

به نظر می‌رسد که مایکروسافت درس‌های مهم طراحی نرم‌افزار را فراموش کرده است و همیشه تغییرات بدی در نرم‌افزارهای جدید ایجاد می‌کند. کاربران تمایل دارند توانایی کنترل داشته باشند و بتوانند در صفحات وان‌نوت اسکرول کنند، از میانبرهای کیبورد در صفحات لمسی استفاده کنند، از کل سیستم نسخه پشتیبان تهیه کرده و در این فاصله در اپلیکیشن‌های خاص نقاشی کنند.

تیم طراحی سرفیس مایکروسافت ویژگی‌های سخت‌افزاری بسیاری طراحی کرده است که مطمئن باشد به مذاق طراحان خوشایند خواهد بود. قلم سرفیس‌بوک پرو قابلیت‌های بسیاری دارد و دستگاه سرفیس پرو امکان شخصی‌سازی متناسب با هر سلیقه‌ای را فراهم می‌سازد. این دستگاه به همراه ویژگی‌های طراحی شده برای قلم به منظور رقابت با سیستم‌های سنتی طراحی و کامپیوترهای مکینتاش عرضه شده است.

سرفیس‌های مایکروسافت برای طراحی بسیار خارق‌العاده هستند. اما مایکروسافت باید قابلیت‌های متنوعی برای صفحات لمسی و حرکات دست در نظر می‌گرفت. متاسفانه آپدیت ویندوز ۱۰ پاییز کاملاً با سخت‌افزارهای مایکروسافت هماهنگ نیست و بیش‌تر باعث تجربه‌های بد کاربران خواهد شد.